Πλαίσιο Αριστερής Ενότητας

Η δικτατορία της 21ης Απριλίου είχε συσσωρεύσει πολλά οξυμένα προβλήματα, πέρα από το γενικό δημοκρατικό πρόβλημα της χώρας, στον χώρο της εκπαίδευσης. Με νόμους που απαγόρευαν τις φοιτητικές εκλογές και τις δημοκρατικές διαδικασίες στους Φοιτητικούς συλλόγους, με διορισμένα από την χούντα Διοικητικά Συμβούλια συλλόγων, με νόμο που υποχρέωνε σε στράτευση τους φοιτητές, επενέβαινε άμεσα στον χώρο της εκπαίδευσης και προσπαθούσε να τον μεταβάλει σε καθαρό εξάρτημα της κυβερνητικής πολιτικής, να χτυπήσει κάθε δημοκρατική και συνδικαλιστική ελευθερία. Μέσα σε αυτή την κατάσταση που η αντίθεση του λαού ήταν καθολική, ανδρώθηκε τότε το φοιτητικό κίνημα, άρχισε σιγά σιγά να μαζικοποιείται δίνοντας τις πρώτες του μάχες. Αρχίζει έτσι η κίνηση για να ξαναπάρουν οι φοιτητές στα χέρια τους, τους συλλόγους που ήταν διορισμένοι οι αντιπρόσωποι της χούντας στα πανεπιστήμια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κατάληψη της Νομικής, η οποία και αποτελεί σταθμό στην ανάπτυξη του κινήματος. Στην πορεία όμως αυτών των αγώνων, οι φοιτητές κατάλαβαν πως ποτέ δεν θα ήταν δυνατό να πετύχουν αυτά που θέλουν στην εκπαίδευση, αν δεν συνδέσουν την πάλη τους με τους γενικότερους στόχους του λαϊκού κινήματος, που εκείνη την εποχή ήταν η ανατροπή της χούντας, η εγκαθίδρυση μιας πραγματικής δημοκρατίας και το διώξιμο των Αμερικάνων και του Νατο από την Ελλάδα. Μέσα από αυτή την συνειδητοποίηση των φοιτητών, δέθηκαν οι αγώνες τους με τους αγώνες του λαού με αποκορύφωμα τη μεγαλειώδη εξέγερση του Νοέμβρη του 73’, με την κατάληψη του Πολυτεχνείου όπου το φοιτητικό και το λαϊκό κίνημα μπήκαν στην κοινή κοίτη του αγώνα, με συνθήματα όπως Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία, Λαϊκή Κυριαρχία και Εθνική Ανεξαρτησία. Η εξέγερση αυτή αποτέλεσε την βάση, πάνω στην οποία χτίστηκαν μια σειρά από σημαντικές νίκες, τα χρόνια που ακολούθησαν, σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

Σήμερα, 37 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, αγαθά όπως η δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, το 8ωρο, η δημόσια και δωρεάν υγεία, η κοινωνική ασφάλιση, η ελευθερία του λόγου, έφτασαν να θεωρούνται αυτονόητα. Ωστόσο, τον τελευταίο χρόνο βιώνουμε μια άνευ προηγουμένου επίθεση σε κοινωνικά κεκτημένα, ελευθερίες και δικαιώματα, σε όλους τους τομείς της ζωής με αποκορύφωμα την βούληση της κυβέρνησης για πλήρη εμπορευματοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το σύνθημα για Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία, παραμένει τρομακτικά επίκαιρο, δείχνοντας το δρόμο για την καθημερινή μας πάλη, ενάντια στην επίθεση στα εργασιακά και κοινωνικά μας δικαιώματα, ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση του νομοσχεδίου Διαμαντοπούλου και στην εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης, ενάντια στη κρατική καταστολή που καταπατεί θεμελιώδεις ανθρώπινες ελευθερίες.

Ο αγώνας του φοιτητικού κινήματος για υπεράσπιση και τη βελτίωση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης, παράλληλα με τον αγώνα για υπεράσπιση της κοινωνικής ασφάλισης, των εργασιακών μας δικαιωμάτων και του δημόσιου πλούτου, σε συμπόρευση με τους εργαζόμενους συνεχίζεται. Τώρα πρέπει να αντιπαρατεθεί το φοιτητικό κίνημα μαζί με τα ριζοσπαστικά κομμάτια των καθηγητών αλλά και των άλλων λειτουργών της εκπαίδευσης ενάντια στο νομοσχέδιο που προωθεί το Υπουργείο με σκοπό την ανατροπή του που θα οδηγήσει στην πιο σπουδαία ίσως νίκη του φοιτητικού κινήματος.

Στο δρόμο του πολυτεχνείου πρέπει να συνδέσουμε τους σύγχρονους αγώνες των νέων, για δημόσια και δωρεάν παιδεία, δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, για την συμπόρευση του εργατικού και του φοιτητικού κινήματος απέναντι στην νεοφιλελεύθερη επίθεση εις βάρος των αναγκών μας.

Συγκεκριμένα, τον τελευταίο χρόνο με την ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και ακόμα πιο εντατικά με την έλευση του ΔΝΤ στην Ελλάδα, βιώνουμε την πιο σκληρή και αντιλαϊκή πολιτική μετά την μεταπολίτευση. Πρόκειται για ένα εκ προμελέτης έγκλημα εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας, αφού όλους τους μήνες από την εκλογή του ΠΑΣΟΚ, η προσφυγή στο ΔΝΤ έγινε με μικρά-μικρά βήματα. Ένα χρόνο τώρα με πολλά επικοινωνιακά κόλπα το ΠΑΣΟΚ μαζί με όλους τους συμμάχους του προσπαθούν να μας πείσουν ότι η προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι «η μόνη λύση για τη σωτηρία της χώρας, μια λύση που δεν επιλέγει η ¨σοσιαλιστική κυβέρνηση¨ αλλά μας αναγκάζει σε αυτή η Ε.Ε».

Όσο και να θέλει όμως η κυβέρνηση να αποποιηθεί τις ευθύνες της, οι μέχρι τώρα πολιτικές της είναι αυτές που οδήγησαν σε αυτό το οικονομικό αδιέξοδο. Και η πολιτική επιλογή να καταφύγει η χώρα στην άβυσσο του ΔΝΤ εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να αντιμετωπίσει την κρίση όχι για την υπεράσπιση των εργαζομένων και της νεολαίας, αλλά για να παγιώσει μέσα από αυτή ένα νέο μοντέλο εργαζομένου που θα είναι πιο άμεσα εκμεταλλεύσιμο με λιγότερα δικαιώματα. Τα χαρακτηριστικά αυτού του νέου μοντέλου εργαζομένου που θέλουν να διαμορφώσουν δεν εγγράφονται μέσα από την τωρινή τριτοβάθμια εκπαίδευση που έχει ως πυλώνα της το Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Με αυτό τον τρόπο οι εξαγγελίες της Διαμαντοπούλου στους Δελφούς που, παρά τον επιτηδευμένο εφησυχασμό ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, πήραν πριν από μια εβδομάδα τη μορφή νομοσχεδίου στη Σύνοδο των πρυτάνεων στο Ρέθυμνο, δείχνουν ξεκάθαρα τις προθέσεις της κυβέρνησης να υποτάξει το Δημόσιο Πανεπιστήμιο στους νόμους της αγοράς, εξειδικεύοντας την πολιτική του Μνημονίου στο Πανεπιστήμιο.

Στις 22 και 23 Οκτωβρίου στο Ρέθυμνο λοιπόν δόθηκε η πρώτη απάντηση των φοιτητών απέναντι στα νέα μέτρα που προωθεί το Υπουργείο. Με μια μαζική πορεία που κατέληξε κοντά στο ξενοδοχείο όπου συνεδρίαζαν η Υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου και η πλειοψηφία των πρυτάνεων (μετά την άρνηση της Πρυτανείας του ΕΜΠ να συμμετέχει στο στημένο διάλογο), οι φοιτητές έστειλαν ένα μήνυμα για τη δυναμική συνέχιση των κινητοποιήσεων δηλώνοντας ξεκάθαρα την αντίθεσή τους με το σχέδιο νόμου. Η απάντηση που έλαβαν περιλάμβανε βέβαια χρήση δακρυγόνων και πρωτοφανούς καταστολής από τις δυνάμεις της αστυνομίας που έκλεισαν το δρόμο στους διαδηλωτές. Φάνηκε έτσι η πρόθεση της κυβέρνησης να φιμώσει τη συνολική αντίθεση των φοιτητών στην εμπορευτοποίηση του Δημοσίου Πανεπιστημίου που εκείνη προωθεί.

Πιο αναλυτικά, το σχέδιο νόμου μετά τη Σύνοδο Πρυτάνεων στο Ρέθυμνο προβλέπει:

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ «ΑΥΤΟΤΕΛΕΙΑ» ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ: Αυτός είναι και ο βασικός πυλώνας του νομοσχεδίου και κινείται στην αντίληψη ότι πλέον η πανεπιστημιακή εκπαίδευση δεν μπορεί να αποτελεί κομμάτι του κρατικού προϋπολογισμού και καλούνται πλέον τα ιδρύματα να βρίσκουν τα ίδια τους πόρους τους είτε από επιχειρηματικούς ομίλους είτε από ιδιώτες. Κανείς όμως δεν δίνει λεφτά χωρίς αντάλλαγμα! Αυτά τα ανταλλάγματα μπορεί να είναι τα κατακερματισμένα επαγγελματικά δικαιώματα, η εντατικοποίηση-αυταρχικοποίηση των σπουδών, η έρευνα υποταγμένη στις ανάγκες της αγοράς και όχι της κοινωνίας. Τα πανεπιστήμια που θα προσαρμόζονται καλύτερα στα κριτήρια της αγοράς θα επιβραβεύονται με περισσότερα λεφτά για να γίνουν ακόμα πιο πειθήνια, ενώ αυτά τα ιδρύματα που δεν προσελκύουν πολλούς πελάτες θα τιμωρούνται με περικοπές μέχρις ότου πειθαρχήσουν! Η επίσημη αξιολόγηση δεν θα γίνεται από τους φοιτητές, αλλά από επιτροπές «σοφών», που μικρή σχέση θα έχουν με το αξιολογούμενο ίδρυμα. Ενώ σε αυτές, με προφανή στοχοθεσία, θα μετέχουν και οι επιχειρηματίες που αναφέραμε παραπάνω. Τέλος η φοιτητική μέριμνα ανατίθεται εξ ολοκλήρου στα ιδρύματα με ευθύνη δικιά τους για το επίπεδό της, κάτι που θα σημάνει την πλήρη υποβάθμισή της έως και κατάργηση πολλών κεκτημένων όπως η σίτιση και η στέγαση των φοιτητών.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΕ ΣΧΟΛΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ ΤΜΗΜΑ: Καταργείται η έννοια του τμήματος όπως την γνωρίζουμε. Οι φοιτητές θα εισέρχονται σε σχολή (πχ θα είναι φοιτητές του ΕΜΠ και όχι του τμήματος Πολιτικών Μηχανικών) και θα διαλέγουν μετά τον πρώτο υπερεντατικοποιημένο έτος ανάμεσα σε διάφορα προγράμματα σπουδών. Συνεπώς, πέρα από την ακαδημαϊκή υποβάθμιση των σπουδών από τα προγράμματα-σούπα που θα παρέχονται θα έχουμε και πλήρη κατακερματισμό των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων, αφού κάθε φοιτητής θα ακολουθεί, στο όνομα της κινητικότητας, διαφορετικό πρόγραμμα σπουδών από το διπλανό του κάτι που θα του δώσει συγκεκριμένα επαγγελματικά προσόντα εκφρασμένα σε πιστωτικές μονάδες που θα εγγράφονται στο Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων. Έτσι, διαλύεται και κάθε έννοια συλλογικής διεκδίκησης των εργασιακών δικαιωμάτων και εισερχόμαστε σε μια εποχή που ο κάθε νέος θα σπουδάζει μόνος και θα διαπραγματεύεται μόνος του τους όρους εργασίας του χωρίς καμία συλλογική κατοχύρωση, έρμαιο στις ανάγκες και τις βουλές του κάθε εργοδότη.

ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΠΑΡΟΧΩΝ: Στο πλαίσιο της οικονομικής «αυτοτέλειας» των πανεπιστημίων, όπως αυτή περιγράφηκε πιο πάνω, έρχεται να προστεθεί μια ακόμη διάταξη που δυσχεραίνει τους όρους με τους οποίους σπουδάζουμε: η καθιέρωση της ηλεκτρονικής κάρτας παροχών για κάθε φοιτητή. Με αυτό τον τρόπο, καθιερώνεται μια προσωπική σχέση πανεπιστημίου-φοιτητή όσον αφορά στη χρηματοδότηση των σπουδών (πάσο, συγγράμματα, σίτιση, στέγαση). Μια τέτοια διάταξη φέρνει προ των πυλών τα δίδακτρα με την επίφαση των οικονομικών δυσκολιών που θα αντιμετωπίζουν τα πανεπιστήμια. Με άλλα λόγια εφόσον θα υπάρχει χρηματοδότηση του κάθε φοιτητή χωριστά, θα μπορούν στο μέλλον να μας πουν ότι όπως το πανεπιστήμιο πληρώνει τον φοιτητή έτσι και ο φοιτητής θα πρέπει να προσφέρει τον «οβολό» του για να λειτουργήσει το πανεπιστήμιο. Επιπλέον, προβλέπεται η διευκόλυνση παροχής δανείων από τράπεζες στους φοιτητές για την κάλυψη των αναγκών τους, δηλαδή ουσιαστικά ανακοινώνεται η αυτοχρηματοδότηση των όρων φοίτησης από τους ίδιους τους φοιτητές.

ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ: Με το μάτι στραμμένο στη δημιουργία κέντρων αριστείας, πανεπιστήμια δηλαδή τα οποία θα αποτελούν «πρότυπα» και θα μαζεύουν τους αριστούχους φοιτητές, εισάγονται μια σειρά από «φίλτρα» στην εκπαιδευτική διαδικασία. Τα φίλτρα αυτά θα έχουν ως στόχο την περεταίρω εντατικοποίηση των σπουδών ώστε να «εκδιώκονται» από το πανεπιστήμιο οι φοιτητές που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν σε αυτούς τους ρυθμούς σπουδών. Μιλάμε λοιπόν για κατάργηση εξεταστικών, καθολική επιβολή μαθημάτων αλυσίδας, διαγραφές φοιτητών, μηδενισμό των επιπλέον ετών φοίτησης. Αυτό σημαίνει ότι οι φοιτητές οι οποίοι είναι αναγκασμένοι να εργάζονται (και σε περίοδο κρίσης δεν είναι λίγοι αυτοί) δεν έχουν θέση στο πανεπιστήμιο που οραματίζεται η κυρία Διαμαντοπούλου. Ακόμα, σημαίνει την κατάργηση της οντότητας του Πανεπιστημίου ως χώρο ανάπτυξης ελεύθερης και χειραφετημένης σκέψης και γνώσης, αφού η παραγωγής τους γίνεται με όρους λειτουργίας καπιταλιστικών επιχειρήσεων.

ΑΥΤΑΡΧΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ: Μέχρι τώρα κύριο χαρακτηριστικό -συνταγματικά κατοχυρωμένο- είναι το αυτοδιοίκητο των Πανεπιστημίων, με κύριο όργανο την Σύγκλητο, στην οποία συμμετέχουν και οι φοιτητές, κεκτημένο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Τώρα λοιπόν, έρχεται η κυβέρνηση να τοποθετήσει επί της ουσίας το Συμβούλιο Διοίκησης ως το ανώτατο διοικητικό όργανο των ιδρυμάτων του οποίου η σύνθεση περιλαμβάνει κάποια μέλη της Πανεπιστημιακής κοινότητας, αλλά κυρίως διορισμένους από το Υπουργείο managers και εξωπανεπιστημιακούς παράγοντες, δίνοντας έτσι την δυνατότητα στην εκάστοτε κυβέρνηση να διορίζει στις θέσεις αυτές τους δικούς της ανθρώπους. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως εντοπίζεται στο ότι αφενός διαχωρίζεται ο οικονομικός από τον ακαδημαϊκό σχεδιασμό και αφετέρου στο ότι αφήνεται ο στρατηγικός σχεδιασμός στους τεχνοκράτες manager, οι οποίοι θα σχεδιάζουν το μέλλον του Ιδρύματος με αμιγώς οικονομικά κριτήρια και χωρίς κανένα ακαδημαϊκό προσανατολισμό. Η αλήθεια είναι ότι γίνεται μία αναφορά για συμμετοχή των φοιτητών στο Συμβούλιο, αλλά το γεγονός ότι δεν γίνονται εκτενέστερες αναφορές μας οδηγεί σε σκέψεις για μία περιορισμένη συμμετοχή της δια αντιπροσώπων μόνο των κύριων παρατάξεων σε κάθε σχολή. Είναι αιθεροβάμων κάποιος να πιστεύει ότι η συνδιοίκηση λειτουργεί ιδανικά: οι καθεστωτικές παρατάξεις ΠΑΣΠ και ΔΑΠ, έχουν αναλωθεί τα τελευταία χρόνια σε όργιο διαπλοκής με καθηγητές και μικροκομματικές εξυπηρετήσεις. Ωστόσο δε μπορεί στο βωμό της αδιέξοδης λογικής «πονάει κεφάλι, κόβουμε κεφάλι» να θυσιάζεται η δυνατότητα των υγιών δυνάμεων του φοιτητικού κινήματος να αυτενεργούν να προασπίζουν τα αγωνιστικά κεκτημένα και εν τέλει να έχουμε λόγο για τα θέματα που μας αφορούν πιο άμεσα από οποιονδήποτε άλλο!

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΣ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ: Συγχωνεύσεις τμημάτων και σχολών αλλά και κλείσιμο πολλών από αυτών είναι κάποια μέτρα που φέρνει ο πανεπιστημιακός Καλλικράτης σύμφωνα με το υπουργείο παιδείας. Ουσιαστικά πρόκειται για το ίδιο «έργο» που είδαμε και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Περισσότερες (οικονομικές) αρμοδιότητες στα πανεπιστήμια αλλά και δραματικά μικρότερη χρηματοδότηση, ενώ από την άλλη τα ιδρύματα της περιφέρειας να μειωθούν οικτρά σε σχέση με εκείνα των μεγάλων αστικών κέντρων με αποτέλεσμα την ακόμα μεγαλύτερη υποβάθμισή τους που μπορεί να φτάσει ως το κλείσιμο αφήνοντας «ξεκρέμαστους» καθηγητές, εργαζόμενο διοικητικό προσωπικό και φοιτητές.

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗ ΚΑΘΗΓΗΤΙΚΗ ΔΙΑΒΑΘΜΙΣΗ: Σύμφωνα με το νομοσχέδιο καταργείται η θέση του λέκτορα και στη θέση τους προσλαμβάνονται συμβασιούχοι με την εργασιακή επισφάλεια που συνεπάγεται αυτό. Επιπλέον οι θέσεις των καθηγητών περιορίζονται σε μία ανά γνωστικό αντικείμενο, αναβιώνοντας έτσι τον απαρχαιωμένο θεσμό της έδρας, που σημαίνει εκτός από διάθεση για μείωση του εκπαιδευτικού προσωπικού, τη συγκέντρωση των ακαδημαϊκών κατευθύνσεων σε λίγους καθηγητές-έχοντες των εδρών των οποίων οι αποφάσεις θα είναι σύμφωνες με τις ανάγκες των χορηγών των εδρών τους και του Πανεπιστημίου γενικότερα. Οι αλλαγές αυτές αναμφίβολα οδηγούν σε ένα Πανεπιστήμιο στο οποίο θα βασιλεύει η αδιαφάνεια και η διαφθορά.

Υπάρχουν κι άλλα ζητήματα που προκύπτουν πλαγίως από το σχέδιο νόμου. Όπως το γεγονός ότι προβλέπεται η ίδρυση παραρτημάτων των ελληνικών πανεπιστημίων στο εξωτερικό. Αυτό όσο κι αν δε φαίνεται σημαίνει την πλάγια πλήρη νομιμοποίηση των ΚΕΣ στην Ελλάδα αφού σύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία αν μία χώρα ιδρύσει εκπαιδευτικά παραρτήματά της σε χώρες του εξωτερικού τότε δε γίνεται να απαγορέψει την ίδρυση τέτοιων παραρτημάτων στην επικράτειά της.

Η επίθεση όμως που δέχεται η ελληνική κοινωνία δεν αφορά μόνο το δημόσιο πανεπιστήμιο. Είδαμε όλο το προηγούμενο καιρό ότι η πολιτική της κυβέρνησης ήταν ξεκάθαρα ενάντια στον εργαζόμενο λαό με περικοπές μισθών και συντάξεων, κατάργηση 13ου και 14ου μισθού, απελευθέρωση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, αύξηση της άμεσης φορολόγησης στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα και έμμεση φορολόγηση που διαπέρασε όλα τα προιόντα. Αντίθετα τα κέρδη των μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων και των τραπεζών έμειναν στο απυρόβλητο. Ως συνέχεια της βούλησης ΠΑΣΟΚ και ΔΝΤ για παραγωγή άμεσα εκμεταλλεύσιμων και αναλώσιμων εργαζόμενων εισάγεται το σύμφωνο πρωτης απασχόλησης. Πιο αναλυτικά:

ΣΥΜΦΩΝΟ ΠΡΩΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ: Ο εργασιακός μεσαίωνας που ετοιμάζουν για τη νεολαία, παίρνει πλέον σάρκα και οστά με την εφαρμογή και στη χώρα μας του συμφώνου πρώτης απασχόλησης. Επιγραμματικά, πρόκειται για μια διάταξη η οποία θεωρεί τους νέους εργαζόμενους ως μια ειδική κατηγορία που με ηλικιακά, και μόνο, κριτήρια θα πρέπει να πληρώνεται λιγότερο από το υπόλοιπο σώμα των εργαζομένων. Αυτό σημαίνει οτι θεσμοθετείται τριετής μαθητεία για νέους άνεργους με απολαβές γύρω στα 350 - 400 ευρώ, αλλά και δημιουργία "Συμβολαίου Πρώτης Απασχόλησης" που θα αφορά τις νέες προσλήψεις στον ιδιωτικό τομέα οι οποίες θα αμείβονται με 550 ευρώ, έναντι των 740 ευρώ που ορίζει η τελευταία σύμβαση. Επί της ουσίας, μιλάμε για μια άνευ όρων παράδοση της νεολαίας στις ορέξεις της εργοδοσίας που με τη σειρά της σημαίνει ότι η δική μας γενιά θα είναι αυτή που θα επωμιστεί το μεγαλύτερο βάρος για την έξοδο της χώρας από ην κρίση προσφέροντας φτηνή κι ελαστική εργασία προκειμένου να συντηρηθούν τα κέρδη του κεφαλαίου.

Η Αριστερή Ενότητα κρούει έγκαιρα τον κώδωνα του κινδύνου γι’ αυτή την σαρωτική εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και καλεί τους φοιτητές στον αγωνιστικό δρόμο της ανατροπής της αναθεώρησης του άρθρου 16, μαζί με το πανεκπαιδευτικό μέτωπο αλλά και όλες τις κοινωνικές τάξεις που πλήττονται από το σύμφωνο πρώτης απασχόλησης, τις περικοπές των μισθών, την απελευθέρωση των απολύσεων, τις αλλαγές στο ασφαλιστικό και τα υπόλοιπα μέτρα του ΠΑΣΟΚ και του Μνημονίου, πρέπει να επιδιώξουμε την πιο πλατιά αριστερή συμμαχία και ενότητα και με τη μαχητικότητά μας να αποκρούσουμε τα κυβερνητικά σχέδια, να διαφυλάξουμε τη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση και το μέλλον μας.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

• Να παρθούν πίσω τα σκληρά οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, να καταργηθούν οι αντεργατικοί νόμοι, να αποσυρθεί το φορολογικό νομοσχέδιο. Όχι στο Μνημόνιο. Όχι στο ΔΝΤ.
• Δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, αύξηση των κρατικών δαπανών για την παιδεία στο 5% του  ΑΕΠ
• Να μην εφαρμοστεί η κοινοτική οδηγία για τα ΚΕΣ. Να καταργηθούν και να ληφθεί μέριμνα για τους αποφοίτους.
• Να μην εφαρμοστεί το προεδρικό διάταγμα για τα συγγράμματα.
• Παροχή όλων των απαιτούμενων συγγραμμάτων και βελτίωσή τους, αναβάθμιση πανεπιστημιακών τυπογραφείων
• Να αποσυρθεί άμεσα ο πρότυπος εσωτερικός κανονισμός. Καμία συγκρότηση 4ετών επιχειρηματικών προγραμμάτων.
• Να μην εφαρμοστεί και να καταργηθεί ο Νόμος Πλαίσιο
• Όχι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και την αναθεώρηση του άρθρου 16
• Να μην περάσουν οι εξαγγελίες της Υπουργού Παιδείας.
• Να καταργηθεί ο νέος νόμος για την έρευνα, να μην ψηφιστεί το νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά
• Κατάργηση των νόμων για Αξιολόγηση, ΔΟΑΤΑΠ, ΙΔΒΕ
• Ενιαίο πτυχίο με όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα σε αυτό, το οποίο θα είναι ισότιμο με μάστερ για όλα τα ελληνικά ΑΕΙ στις διαδικασίες ισοτίμησης (πρόσβαση σε μεταπτυχιακά, μοριοδοτήσεις)
• Μέλη ΔΕΠ πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης
• Δωρεάν σίτιση, στέγαση και μεταφορές
• Όχι στα νέα φοροεισπρακτικά μέτρα που πλήττουν τους νέους εργαζόμενους
• Ενίσχυση της εσωτερικής δημοκρατίας στα Ιδρύματα-αύξηση του ποσοστού συμμετοχής των φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης στο 100% των μελών ΔΕΠ
• Καμιά προσπάθεια περιστολής του Πανεπιστημιακού Ασύλου

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:

• Κατάληψη την Παρασκευή 12/10.
• Στηρίζουμε το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο την Πέμπτη 11/10.
• Συμμετοχή στον τριήμερο εορτασμό του Πολυτεχνείου 15, 16, 17 Νοεμβρίου και στην πορεία στις 17 Νοέμβρη.
• Συμμετοχή στην πορεία στις 15/11.

Αριστερή Ενότητα Πληροφορικής

Θα μας βρουν μπροστά τους!

Η οικονομική κρίση έχει εδώ και έναν χρόνο ανοίξει το πεδίο για μία σειρά κοινωνικών αντιπαραθέσεων. Η κρίση σηματοδοτεί μία περίοδο αναδιαπραγμάτευσης των κοινωνικών σχέσεων, μία περίοδο από την οποία το αστικό μπλοκ εξουσίας επιδιώκει να βγει ενισχυμένο. Η κυβέρνηση βλέποντας την ευκαιρία που προσφέρει η κρίση έχει εξαπολύσει, εδώ και έναν χρόνο, μια σκληρή επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των υποτελών. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ορίζει το πλαίσιο των αγώνων μας. Μία πραγματικότητα που δεν είναι προϊόν της φαντασίας των αριστερών αλλά εδώ και έναν χρόνο πλήττει τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας και οδηγεί ανθρώπους στην εξαθλίωση.

Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ενσαρκώνει την ουσία αυτής της πολιτικής και φέρνει όλους εμάς, για πρώτη φορά τόσο ξεκάθαρα απέναντι στον πολιτικό σχέδιο της κυβέρνησης. Ένα σχέδιο διάλυσης του κοινωνικού κράτους και άνευ όρου παράδοσης της κοινωνίας στις αγορές. Είδη ξέρουμε που στοχεύουν οι κεντρικοί άξονες της μεταρρύθμισης. Ξέρουμε ότι η κυβέρνηση αποποιείται την ευθύνη για την χρηματοδότηση της παιδείας και ξέρουμε ότι για αυτό προσπαθεί με τον πιο χυδαίο τρόπο να ξεπουλήσει τα ελληνικά πανεπιστήμια. Ξέρουμε ότι το νέο πανεπιστήμιο θα είναι ένα πανεπιστήμιο εργαλείο τον αγορών και όπου στο όνομα τον αγορών η έρευνα αλλά και η ίδια η εκπαιδευτική διαδικασία θα υποτάσσονται. Ξέρουμε, τέλος, ότι αυτό το πανεπιστήμιο θα είναι ένα πανεπιστήμιο ταξικής διάκρισης στο οποίο πολλοί από εμάς δεν θα έχουμε καμία θέση....

Το προηγούμενο Σάββατο στην σύνοδο πρυτάνεων στο Ρέθυμνο η υπουργός παιδείας κα. Διαμαντοπούλου κατέθεσε ένα προσχέδιο του νέου νομοσχεδίου για την εκπαίδευση το οποίο θα ψηφιστεί μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου του 2011. Αυτό σηματοδότησε την αρχή της αντιπαράθεσής μας με την κυβέρνηση. Οι φοιτητές ήταν εκεί για να απαντήσουν. Η μεγαλειώδης πορεία του Σαββάτου προς την σύνοδο των πρυτάνεων, μία πορεία στην οποία συμμετείχαν φοιτητές απ όλη τη χώρα και την οποία στήριξαν αποφάσεις συλλόγων πολλών ελληνικών πανεπιστημίων, έδωσε το μήνυμα της αντίστασης. Μπορεί η κινητοποίηση να χτυπήθηκε από τις δυνάμεις καταστολής και να αποστασιοποιήθηκε από τα ΜΜΕ ωστόσο σηματοδότησε την αρχή των αγόνων μας. 

Το Ρέθυμνο ήταν η αρχή. Ωστόσο, είναι κρίσιμο ο αγώνας να συνεχιστεί. Για όλο το επόμενο διάστημα και μέχρι την ψήφιση του νομοσχεδίου είναι χρέος μας να βρεθούμε απέναντι στην κυβέρνηση και να ανατρέψουμε τα σχέδια της. Είναι χρέος μας να υπερασπιστούμε το δημόσιο πανεπιστήμιο απέναντι στην πιο σκληρή επίθεση που έχει δεχτεί ποτέ. Είναι χρέος μας σαν φοιτητές και εκπροσωπώντας μια γενιά ολόκληρη να βάλουμε την σφραγίδα μας στην κοινωνική εξέλιξη. Τώρα, χωρίς περιθώρια και με τον χρόνο να μας πιέζει, πρέπει να δράσουμε. Να δώσουμε ζωή στις διαδικασίες του συλλόγου. Να πάρουμε αγωνιστικές αποφάσεις. Να βγούμε στους δρόμους. Σήμερα πρέπει φωνάξουμε τόσο δυνατά που κανείς να μην μπορεί να μας αγνοήσει!

Όχι στο ξεπούλημα της δημόσιας παιδείας!

Όχι στην διάλυση των ελληνικών πανεπιστημίων!

Όλοι/ες στους δρόμους!

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΕΙΡΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Τον τελευταίο χρόνο με την ανάδειξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην κυβέρνηση και ακόμα πιο εντατικά με την έλευση του Δ.Ν.Τ. στην  Ελλάδα, βιώνουμε την πιο σκληρή και αντιλαϊκή πολιτική μετά την μεταπολίτευση. Πρόκειται για ένα εκ προμελέτης έγκλημα εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας. Όσο και να θέλει η κυβέρνηση να αποποιηθεί τις ευθύνες της, οι μέχρι τώρα πολιτικές της είναι αυτές που οδήγησαν σε αυτό το οικονομικό αδιέξοδο, την άβυσσο του ΔΝΤ.

Ο κατάλογος μέτρων των τελευταίων μηνών είναι μακρύς: ασφαλιστικό, περικοπή 13ου και 14ου μισθού, διάλυση της δημόσιας παιδείας και υγείας, αυξήσεις στο ΦΠΑ, χιλιάδες απολύσεις, σύμφωνο πρώτης απασχόλησης, ιδιωτικοποίηση ΟΣΕ και ΔΕΗ, εκποίηση δημόσιων χώρων (Ελληνικό), κατάργηση επί της ουσίας της συλλογικής σύμβασης εργασίας, ανεργία, όξυνση της καταστολής, επιθέσεις στο άσυλο ... Ενώ με το ένα χέρι η κυβέρνηση ληστεύει τους εργαζόμενους και τους  χαμηλοσυνταξιούχους, με το άλλο χαρίζει απλόχερα δις ευρώ στους τραπεζίτες και τους μεγαλοβιομήχανους. Είναι ενδεικτικό ότι η κυβέρνηση χάρισε το καλοκαίρι 25 δισ. ευρώ τις τράπεζες. Το συνολικό κρατικό χρήμα προς τις τράπεζες τα τελευταία 2 χρόνια ανέρχεται στο αστρονομικό ποσό των 78 δις ευρώ! Επίσης την ίδια στιγμή που τα λαϊκά στρώματα στενάζουν κάτω από τη βαριά φορολογία, η κυβέρνηση μειώνει προκλητικά τη φορολογία των μεγάλων επιχειρήσεων στο 20% ενώ ετοιμάζεται να μειώσει το φόρο και στα διανεμόμενα κέρδη, απαλλάσσει τους εργοδότες από την κανονική πληρωμή ασφαλιστικών εισφορών και καταργεί τους κατώτατους μισθούς στο όνομα τάχα, της αποτροπής απολύσεων.

Τριτοβάθμια εκπαίδευση:  Θυσία στο βωμό της κερδοφορίας

Η επίθεση στο δημόσιο πανεπιστήμιο έχει ξεκινήσει πολύ πριν κάνει την εμφάνιση της η οικονομική κρίση. Είναι βέβαιο όμως ότι η κρίση θα την οξύνει και θα την επισπεύσει. Η ΝΔ προσπάθησε να καταλύσει το δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου με την κατάργηση του άρθρου 16 και με την ψήφιση του νόμου πλαίσιο. Τώρα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συνεχίζει με ζήλο αυτό που ξεκίνησε ο προκάτοχος της. Ο πρωθυπουργός και η υπουργός ανέλυσαν στους Δελφούς τους βασικούς άξονες της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που ετοιμάζουν, ενώ το προηγούμενο Σαββατοκύριακο διεξήχθη στο Ρέθυμνο η 65η σύνοδος πρυτάνεων στην οποία η κα. Διαμαντοπούλου κατέθεσε το προσχέδιο του νέου νόμου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτός ο νέος νόμος είναι σαφές ότι οδηγεί στην πιο σκανδαλώδη επίθεση που έχει γίνει μεταπολιτευτικά στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο και στοχεύει σε τέσσερις βασικές κατευθύνσεις :

1) Στην πλήρη κατάλυση (πλέον και τυπικά) του δημόσιου χαρακτήρα του Πανεπιστημίου, το οποίο θα λειτουργεί αποκλειστικά με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και με μόνο γνώμονα τις «ανάγκες της αγοράς» , όπως και κάθε άλλη επιχείρηση.

2) Στην αποδέσμευση του κράτους από την ευθύνη της χρηματοδότησης των πανεπιστημίων, τα οποία θα πρέπει μόνα τους να αναζητούν «χορηγό» από την «αγορά». Είναι χαρακτηριστική η μείωση σε ποσοστό 43% στην χρηματοδότηση των ΑΕΙ ΤΕΙ.

3) Στην ραγδαία υποβάθμιση της παρεχόμενης από τα Ιδρύματα γνώσης μέσα από τον κατακερματισμό του ενιαίου πτυχίου και των επιστημονικών αντικειμένων όπως τα γνωρίζουμε σήμερα.

4)Στην παραγωγή μισομορφωμένων και «φθηνών» για τους εργοδότες εργαζομένων, χωρίς συνολική γνώση του αντικειμένου που επέλεξαν να σπουδάσουν, χωρίς συλλογικά κατοχυρωμένα δικαιώματα, που θα καλούνται να διαπραγματεύονται ατομικά με τον εκάστοτε εργοδότη, και φυσικά πάντα με την «πλάτη στον τοίχο».

ΤΙ  ΠΡΟΒΛΕΠΟΥΝ ΟΙ ΕΞΑΓΓΕΛΙΕΣ:

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ «ΑΥΤΟΤΕΛΕΙΑ» ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ:  Αυτός είναι και ο βασικός πυλώνας των εξαγγελιών κινείται στην αντίληψη ότι πλέον η πανεπιστημιακή εκπαίδευση δεν μπορεί να αποτελεί κομμάτι του κρατικού προϋπολογισμού και καλούνται πλέον τα ιδρύματα να βρίσκουν τα ίδια τους πόρους τους είτε από επιχειρηματικούς ομίλους είτε από ιδιώτες. Κανείς όμως δεν δίνει λεφτά χωρίς αντάλλαγμα! Αυτά τα ανταλλάγματα μπορεί να είναι τα  κατακερματισμένα επαγγελματικά δικαιώματα, η εντατικοποίηση-αυταρχικοποίηση των σπουδών, η έρευνα υποταγμένη στις ανάγκες της αγοράς και όχι της κοινωνίας. Τα πανεπιστήμια που θα προσαρμόζονται καλύτερα στα κριτήρια της αγοράς θα επιβραβεύονται με περισσότερα λεφτά για να γίνουν ακόμα πιο πειθήνια, ενώ αυτά τα ιδρύματα που δεν προσελκύουν πολλούς πελάτες  θα τιμωρούνται με περικοπές μέχρις ότου πειθαρχήσουν! Η επίσημη αξιολόγηση δεν θα γίνεται από τους φοιτητές, αλλά από επιτροπές «σοφών», που μικρή σχέση θα έχουν με το αξιολογούμενο ίδρυμα. Ενώ σε αυτές, με προφανή στοχοθεσία, θα μετέχουν και οι επιχειρηματίες που αναφέραμε παραπάνω. Τέλος η φοιτητική μέριμνα ανατίθεται εξ ολοκλήρου στα ιδρύματα με ευθύνη δικιά τους για το επίπεδό της, κάτι που θα σημάνει την πλήρη υποβάθμισή της έως και κατάργηση πολλών κεκτημένων (πχ δωρεάν σίτιση κλπ)

ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΟΥΠΟΝΙ: Στο πλαίσιο της οικονομικής αυτοτέλειας των πανεπιστημίων, όπως αυτή περιγράφηκε πιο πάνω, έρχεται να προστεθεί μια ακόμη διάταξη που δυσχεραίνει τους όρους με τους οποίους σπουδάζουμε και  σίγουρα μπορεί να έχει πολύ σημαντικές προεκτάσεις. Το φοιτητικό κουπόνι σημαίνει την καθιέρωση μιας προσωπικής σχέσης πανεπιστημίου-φοιτητή όσον αφορά στη χρηματοδότηση των σπουδών(πάσο, συγγράμματα, σίτιση, στέγαση κλπ). Μια τέτοια διάταξη φέρνει προ των πυλών τα δίδακτρα με την επίφαση των οικονομικών δυσκολιών που θα αντιμετωπίζουν τα πανεπιστήμια. Με άλλα λόγια εφόσον θα υπάρχει χρηματοδότηση του κάθε φοιτητή χωριστά, θα μπορούν στο μέλλον να μας πουν ότι όπως το πανεπιστήμιο πληρώνει τον φοιτητή έτσι και ο φοιτητής θα πρέπει να  προσφέρει τον ‘οβολό’ του για να λειτουργήσει το πανεπιστήμιο.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΑΝΑ ΣΧΟΛΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΝΑ ΤΜΗΜΑ: Καταργείται η  έννοια του τμήματος όπως την γνωρίζουμε . Οι φοιτητές θα εισέρχονται σε σχολή (πχ θα είναι φοιτητές της σχολής  Θετικών Επιστημών και όχι του τμήματος Βιολογίας) και θα διαλέγουν ανάμεσα σε διάφορα προγράμματα σπουδών. Αυτό σημαίνει την πλήρη εξατομίκευση των σπουδών, καθώς ο κάθε φοιτητής θα ακολουθεί διαφορετικό πρόγραμμα σπουδών από τον διπλανό του, κυνηγώντας τις περισσότερες πιστωτικές μονάδες.  Συνεπώς  πέρα από την ακαδημαϊκή  υποβάθμιση των σπουδών από τα προγράμματα-σούπα που θα παρέχονται θα έχουμε και πλήρη κατακερματισμό των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων. Συνεπώς διαλύεται και κάθε έννοια συλλογικής διεκδίκησης των εργασιακών δικαιωμάτων(ειδικά όταν παλεύεις για να αποκτήσεις –Βιολόγοι) και εισερχόμαστε σε μια εποχή που ο κάθε νέος θα σπουδάζει μόνος και θα διαπραγματεύεται μόνος του τους όρους εργασίας του χωρίς καμία συλλογική κατοχύρωση, έρμαιο στις ανάγκες και τις βουλές του κάθε εργοδότη.

ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ:  Με το μάτι στραμμένο στη δημιουργία κέντρων αριστείας, πανεπιστήμια δηλαδή τα οποία θα αποτελούν «πρότυπα» και θα μαζεύουν τους αριστούχους φοιτητές, εισάγονται μια σειρά από «φίλτρα» στην εκπαιδευτική διαδικασία. Τα  φίλτρα αυτά θα έχουν ως στόχο την περεταίρω εντατικοποίηση των σπουδών ώστε να «εκδιώκονται» από το πανεπιστήμιο οι φοιτητές που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν σε αυτούς τους ρυθμούς σπουδών. Μιλάμε λοιπόν για κατάργηση εξεταστικών, καθολική επιβολή μαθημάτων αλυσίδας, διαγραφές φοιτητών κλπ. Αυτό σημαίνει ότι οι φοιτητές οι οποίοι είναι αναγκασμένοι να εργάζονται(και σε περίοδο κρίσης δεν είναι λίγοι αυτοί) δεν έχουν θέση στο πανεπιστήμιο που οραματίζεται η κυρία Διαμαντοπούλου.

ΑΥΤΑΡΧΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ: Η Υπουργός προτείνει για τα κρίσιμα ζητήματα του πανεπιστημίου( τη χάραξη στρατηγικής, την κατανομή πόρων κ.α.) να μην αποφασίζουν πια τα αρμόδια δημοκρατικά εκλεγμένα όργανα (Πρυτανικό Συμβούλιο, Συνέλευση τμήματος) αλλά κάποιο εξωτερικό Συμβούλιο Διοίκησης, που στερείται παντελώς δημοκρατικής νομιμοποίησης και θα περιλαμβάνει από τοπικούς άρχοντες έως εκπροσώπους του επιχειρηματικού κόσμου. Δηλαδή οι φοιτητές και τα μέλη ΔΕΠ αποκλείονται από την συνδιοίκηση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Η συνδιοίκηση είναι το δικαίωμα που κατέκτησαν οι φοιτητές μετά τη δικτατορία, να έχουν λόγο και συμμετοχή στις αποφάσεις των διοικητικών οργάνων του Πανεπιστημίου. Είναι αιθεροβάμων κάποιος να πιστεύει ότι η συνδιοίκηση λειτουργεί ιδανικά: οι καθεστωτικές παρατάξεις ΠΑΣΠ και ΔΑΠ, έχουν αναλωθεί πανελλαδικά τα τελευταία χρόνια σε όργιο διαπλοκής με καθηγητές και μικροκομματικές εξυπηρετήσεις. Ωστόσο δε μπορεί στο βωμό της αδιέξοδης λογικής «πονάει κεφάλι, κόβουμε κεφάλι» να θυσιάζεται η δυνατότητα των υγιών δυνάμεων του φοιτητικού κινήματος να αυτενεργούν να προασπίζουν τα αγωνιστικά κεκτημένα και εν τέλει να έχουμε λόγο για τα θέματα που μας αφορούν πιο άμεσα από οποιονδήποτε άλλο!

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΣ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ: Συγχωνεύσεις τμημάτων και σχολών αλλά και κλείσιμο πολλών από αυτών είναι κάποιο μέτρα που φέρνει ο πανεπιστημιακός Καλλικράτης σύμφωνα με το υπουργείο παιδείας. Ουσιαστικά πρόκειται για το ίδιο «έργο» που είδαμε και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Περισσότερες (οικονομικές) αρμοδιότητες στα πανεπιστήμια αλλά και δραματικά μικρότερη χρηματοδότηση, ενώ από την άλλη τα ιδρύματα της περιφέρειας να μειωθούν οικτρά σε σχέση με εκείνα των μεγάλων αστικών κέντρων με αποτέλεσμα την ακόμα μεγαλύτερη υποβάθμισή τους που μπορεί να φτάσει ως το κλείσιμο αφήνοντας «ξεκρέμαστους» καθηγητές, εργαζόμενο διοικητικό προσωπικό και φοιτητές.

ΣΥΜΦΩΝΟ ΠΡΩΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ:  Όλα αυτά βέβαια δεν είναι αρκετά. Η κυβέρνηση φρόντισε και για το εργασιακό μας μέλλον μετά το πανεπιστήμιο δημιουργώντας ειδικές διατάξεις για τους νέους εργαζόμενους.  Σύμφωνα με το Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης  η εργασία μέχρι τα 25 είναι υποχρεωτικά ανασφάλιστη, με απολαβές κατώτερες της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΕΓΣΣΕ) ανεξαρτήτως πτυχίου.

Συγκεκριμένα:
-Οι νέοι/ες από 21-25 ετών θα αμείβονται με το 85% (- 15%) του κατώτερου μισθού.
-Οι νέοι/ες έως 21 ετών θα παίρνουν το 80% (- 20%) του κατώτερου μισθού.
-Οι νέοι/ες από 15-18 ετών με ειδικές συμβάσεις μαθητείας μέχρι ενός έτους θα αμείβονται με 70% (- 30%) του κατώτερου μισθού και δε θα ασφαλίζονται για σύνταξη.

Το οποίο με απλά μαθηματικά σημαίνει, σταθερές απολαβές, περί τα 590 ευρώ. Το σύμφωνο αυτό συνδέει με ένα τρόπο το νέο μοντέλο εργαζομένου, με τον νέο εργασιακό χάρτη που επιβάλλει το Δ.Ν.Τ. και το μνημόνιο. Επί της ουσίας δεν θα έχει σημασία το πτυχίο του κάθε αποφοίτου αφού θα δουλεύει με συγκεκριμένες εργασιακές συνθήκες που επιβάλλονται από το σύμφωνο και οδηγεί σε εξοντωτικές συνθήκες εργασίας το ευρύτερο κομμάτι της εργαζόμενης νεολαίας (μέχρι τα 25 έτη). Με άλλα λόγια, διαλύει ουσιαστικά τόσο την εργασιακή προοπτική των νεολαίων που δεν βρίσκονται στο πανεπιστήμιο, όσο και την εργασιακή αποκατάσταση των αποφοίτων , «παρακάμπτοντας» επί της ουσίας το πτυχίο για τα πρώτα χρόνια δουλειάς.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Η κυβερνητική προπαγάνδα λέει ότι όλα αυτά τα μέτρα είναι μονόδρομος. Η επίθεση στο πανεπιστήμιο είναι μέρος της συνολικής επίθεσης που έχει εξαπολυθεί τους τελευταίους μήνες απέναντι σε δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζομένων. Η Αριστερή Ενότητα κρούει έγκαιρα τον κώδωνα του κινδύνου γι’ αυτή την σαρωτική εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και καλεί τους φοιτητές, ο δικός μας μονόδρομος είναι ο αγώνας διαρκείας και η αντίσταση στη λαίλαπα των αντιδραστικών μέτρων. Χρειάζεται να οικοδομήσουμε ένα μαζικό πανεκπαιδευτικό κίνημα μαζί με τους μαθητές, τους καθηγητές και μαχητικά να  παλέψουμε στο πλευρό των εργαζομένων. Θα επιδιώξουμε την πιο πλατιά αριστερή συμμαχία Η κατάσταση είναι εξαιρετικά κρίσιμη και η παραμικρή αποδυνάμωση του κινήματος συνιστά έγκλημα.

Το Σαββατοκύριακο αυτό στην ανισύνοδο του Ρεθύμνου το φοιτητικό κίνημα έδωσε το παρών με μία μεγαλειώδη κινητοποίηση. Φοιτητές απ όλη την Ελλάδα συναντήθηκαν στο Ρέθυμνο και ένωσαν τις φωνές τους, ενώ πολλοί Φοιτητικοί Σύλλογοι σε ολόκληρη τη χώρα πήραν αποφάσεις και στήριξαν την κινητοποίηση. Η φοιτητές έδωσαν την πρώτη απάντηση στην πολιτική της διάλυσης του δημόσιου πανεπιστημίου. Ο αγώνας ωστόσο συνεχίζεται και θα συνεχίζεται μέχρις ότου να δικαιωθούμε. Το μεγάλο φοιτητικό κίνημα του άρθρου 16 απέδειξε ότι ξέρουμε να αγωνιζόμαστε, ξέρουμε να νικάμε!

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

·         Να παρθούν πίσω τα σκληρά οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, να καταργηθούν οι αντεργατικοί νόμοι, να αποσυρθεί το φορολογικό νομοσχέδιο.

· Καμιά προσπάθεια περιστολής του Πανεπιστημιακού Ασύλου. Όχι στην ανάληψη της φύλαξης του πανεπιστημίου από εταιρίες security.

·          Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους με αξιοπρεπείς απολαβές και ασφάλιση – Όχι στις ελαστικές σχέσεις εργασίας

·          Δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, αύξηση των κρατικών δαπανών για την παιδεία στο 5% του  ΑΕΠ

·          Να μην εφαρμοστεί η κοινοτική οδηγία για τα ΚΕΣ. Να καταργηθούν και να ληφθεί μέριμνα για τους αποφοίτους.

·          Παροχή όλων των απαιτούμενων συγγραμμάτων και βελτίωσή τους, αναβάθμιση πανεπιστημιακών τυπογραφείων

·          Να αποσυρθεί άμεσα ο πρότυπος εσωτερικός κανονισμός. Καμία συγκρότηση 4ετών επιχειρηματικών προγραμμάτων.

·          Να μην εφαρμοστεί και να καταργηθεί ο νέος Νόμος Πλαίσιο

·          Να καταργηθεί ο νέος νόμος για την έρευνα, να μην ψηφιστεί το νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά

·          Κατάργηση των νόμων για Αξιολόγηση, ΔΟΑΤΑΠ, ΙΔΒΕ

·          Κατάργηση των εξετάσεων του ΤΕΕ για τους απόφοιτους των ελληνικών πανεπιστημίων

·          Μέλη ΔΕΠ πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης

·          Ελεύθερη πρόσβαση στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση

·          Δωρεάν σίτιση, στέγαση και μεταφορές

·          Χρηματοδότηση των βιβλιοθηκών από τον προϋπολογισμό τώρα που λήγουν τα ΕΠΕΑΕΚ

·         Όχι στην αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση, κατάργηση των νόμων Σιούφα-Ρέππα, να επιστραφούν στα   ταμεία τα οφειλόμενα από κράτος και εργοδοσία

·          Όχι στα νέα φοροεισπρακτικά μέτρα που πλήττουν τους νέους εργαζόμενους

·          Να σταματήσει η εκποίηση του δημόσιου πλούτου

·          Ενίσχυση της εσωτερικής δημοκρατίας στα Ιδρύματα-αύξηση του ποσοστού συμμετοχής των φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης στο 100% των μελών ΔΕΠ 

·          Κατάργηση των ΜΑΤ – αφοπλισμός και εκδημοκρατισμός της Αστυνομίας

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:

Την σύγκλιση Γενικής Συνέλευσης Τμήματος και κατάθεση ψηφίσματος που θα αντιτίθεται στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και θα παίρνει απόφαση αποχής από τον διάλογο για την ανώτατη εκπαίδευση που καλεί η υπουργός παιδείας.

 Α Ν . Α . Δ Ρ Α Σ Η – Α ρ ι σ τ ε ρ ή Ε ν ό τ η τ α Π λ η ρ ο φ ο ρ ι κ ή ς

Το νέο Πανεπιστήμιο του ΠΑΣΟΚ και των αγορών

Πέντε μήνες έχουν περάσει από την συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με το Διεθνές Νομισματικό ταμείο και την είσοδο του μνημονίου στην ζωή των Ελλήνων και η κοινωνία είδη υφίσταται τις επιπτώσεις. Το ΠΑΣΟΚ, χρησιμοποιώντας την κρίση σαν όχημα, εξαπολύει την πλέον σκληρή επίθεση σε εργασιακά δικαιώματα και κατακτήσεις στοχεύοντας στην πλήρη αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων και την διάλυση του κοινωνικού συμβολαίου. Οι πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης, στηριζόμενες από το διεθνές αστικό μπλοκ εξουσίας, οδηγούνε τους Έλληνες εργαζομένους στην εξαθλίωση!

Στο πλαίσιο της συνολικής αυτής επίθεσης στα κεκτημένα των λαϊκών στρωμάτων, η κυβέρνηση επιλέγει να ανοίξει και πάλι το μέτωπο της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Το νέο εκπαιδευτικό νομοσχέδιο, το οποίο προς το παρόν βρίσκεται σε στάδιο διαβουλεύσεων και αναμένεται να ψηφιστεί τον Ιανουάριο, θα αλλάξει ριζικά το τοπίο στα ελληνικά πανεπιστήμια. Το ΠΑΣΟΚ για άλλη μια φορά έρχεται σε ρήξη με τους φοιτητές εξαπολύοντας μία νέα σφοδρή επίθεση στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Πρώτη πράξη του δράματος, η σύνοδος των πρυτάνεων στους Δελφούς όπου ακούσαμε τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού και της κυρίας Διαμαντόπουλου για μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που θα σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά της. Και έπεται συνέχεια... Στην επόμενη σύνοδο των πρυτάνεων που θα πραγματοποιηθεί στο Ρέθυμνο στις 22 και 23 του Οκτώβρη, η υπουργός θα ανακοινώσει με λεπτομέρειες τις μεταρρυθμίσεις που θα προωθήσει η κυβέρνηση.

Οι μεταρρυθμίσεις αυτές προωθούν μια νέα λογική στην λειτουργία των ιδρυμάτων, έχοντας ως κεντρικό άξονα την πλήρη υποταγή του Πανεπιστημίου στις ανάγκες των αγορών. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω ενός νέου συστήματος αξιολόγησης και “κοινωνικής λογοδοσίας” με βάση τα οποίο θα καθορίζονται οι κρατικές δαπάνες για κάθε τμήμα με κριτήρια παραγωγικότητας, ενώ στα λιγότερο παραγωγικά τμήματα θα μπαίνει λουκέτο. Το κάθε τμήμα μπαίνει λοιπόν σε ένα καθεστώς ήμι-αυτονομίας στο οποίο καλείτε να αναζητήσει πόρους στην αγορά προσαρμόζοντας την λειτουργία του και υποτάσσοντας το ερευνητικό του δυναμικό στις απαιτήσεις του κάθε ιδιώτη. Τέλος, η διοίκηση των ιδρυμάτων αλλάζει χαρακτήρα, η συνδιοίκηση αμφισβητείτε ενώ εισάγονται manager για να διαχειριστούν την οικονομική λειτουργία τους.

Παράλληλα, στο όνομα της διεθνοποίησης των ελληνικών ιδρυμάτων τα πτυχία χάνουν την ισχύ τους ενώ εισάγεται ένα νέο μοντέλο όπου ο κάθε φοιτητής συμπληρώνει δεξιότητες με τις οποίες βγαίνει στην αγορά εργασίας. Με αυτόν τον τρόπο σαμποτάρεται οποιαδήποτε προσπάθεια διεκδίκησης για επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων με βάση τα πτυχία και δημιουργούν εργαζομένους έρμαια της εκάστοτε εργοδοσίας. Η κυβέρνηση πιστή στο δόγμα ''όλα στις αγορές'' δημιουργεί τον εργαζόμενο του αύριο, εξειδικευμένο, συνηθισμένο σε εξοντωτικούς ρυθμούς εργασίας και χωρίς κανένα περιθώριο να διεκδικήσει ακόμα και τα στοιχειώδη.

Σε μία περίοδο τόσο έντονων κοινωνικών αντιπαραθέσεων οι φοιτητές οφείλουν να στηρίξουν τις πληττόμενες ομάδες και να πάρουν ξεκάθαρη θέση ενάντια στην κοινωνική αδικία. Σε αυτήν την συγκυρία η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση λειτουργεί σαν εργαλείο για την κυβέρνηση προκειμένου να κλείσει μία και καλή το ανοιχτό μέτωπο με το φοιτητικό κίνημα και να το απομονώσει από τις ευρύτερες κοινωνικές αντιπαραθέσεις. Οι φοιτητές στην Ελλάδα έχουν επιλέξει, έχουν διεκδικήσει, και έχουν καταφέρει να έχουν λόγο για τα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα του τόπου, ενώ παράλληλα έχουν πίσω τους μια μακρά παράδοση νικηφόρων κινηματικών διαδικασιών. Μία παράδοση που όλοι μας πρέπει σήμερα να υπερασπιστούμε.

Οι φοιτητές δεν πρέπει να μείνουν άπραγοι μπροστά σε αυτήν την άνευ προηγουμένου επίθεση στα δικαιώματά τους. Είδη, ξεκινώντας από τους φοιτητικούς συλλόγους του Ρεθύμνου έχει παρθεί μία πρωτοβουλία για μία σειρά κινητοποιήσεων και την οργάνωση μίας “αντισυνόδου” αντιπαραθετικά με την σύνοδο των πρυτάνεων στο Ρέθυμνο το προσεχές Σαββατοκύριακο. Αυτός θα είναι για όλους εμάς ένας πρώτος κόμβος αντιπαράθεσης με την Υπουργό, στον οποίο πρέπει να έχουμε μία ηχηρή παρουσία, δίνοντας έτσι 'ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε όλους αυτούς που “πειραματίζονται” με το μέλλον μας. Τώρα πρέπει να υψώσουμε το ανάστημά μας, να εναντιωθούμε στην κυρίαρχη πολιτική και για την περίοδο που θα ακολουθήσει να κάνουμε, με κάθε τρόπο, κατανοητό σε όλους πως δεν θα μείνουμε άπραγοι στο ξεπούλημα των ζωών μας. Η κυβέρνηση επιμένει να κάνει σχέδια χωρίς να μας λογαριάζει, ας βρεθούμε μαζικά μπροστά τους ισχυροί και αποφασισμένοι για να θέσουμε τα δικά μας όρια και να τους θυμίσουμε ότι είμαστε παρόντες. Είναι στο χέρι μας!

Όταν η αδικία γίνεται νόμος...

                       Η αντίσταση γίνεται καθήκον!

Α Ν . Α . Δ Ρ Α Σ Η – Α Ρ . Ε Ν . Π λ η ρ ο φ ο ρ ι κ ή ς

ΜΑΣ ΚΛΕΒΟΥΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΑΡΕΛΘΟΝ!

Το προηγούμενο διάστημα ζήσαμε μια από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις των τελευταίων δεκαετιών. Οι εργαζόμενοι ασφυκτιώντας από τα μέτρα που φέρνει το ΔΝΤ βγήκαν στους δρόμους και έκαναν πετυχημένες απεργίες. Στη γενική απεργία της Τετάρτης 5 Μάη στο δρόμο βρέθηκαν 300.000 κόσμου σε μια μαχητική διαδήλωση που έδωσε μια βροντερή απάντηση στην επίθεση που δέχεται ο κόσμος της εργασίας. Την Παρασκευή 23/4 η κυβέρνηση εξήγγειλε δια του ίδιου του πρωθυπουργού την απόφαση να προσφύγει στον μηχανισμό της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. για την αντιμετώπιση της κρίσης. Την Πέμπτη 6/5 η κυβέρνηση με τη διαδικασία του κατ' επείγοντος ψηφίζει με τη στήριξη του ΛΑΟΣ το νομοσχέδιο που εντάσσει την Ελλάδα σ' αυτό τον μηχανισμό. Πρόκειται για ένα εκ προμελέτης έγκλημα εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας, αφού όλους τους μήνες από την εκλογή του ΠΑΣΟΚ, η προσφυγή στο ΔΝΤ γίνεται με μικρά-μικρά βήματα. Ένα εξάμηνο τώρα με πολλά επικοινωνιακά κόλπα το ΠΑΣΟΚ μαζί με όλους τους συμμάχους του προσπαθούν να μας πείσουν ότι η προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι ¨η μόνη λύση για τη σωτηρία της χώρας¨, μια λύση που δεν επιλέγει η ¨σοσιαλιστική κυβέρνηση¨ αλλά μας αναγκάζει σε αυτή η Ε.Ε. 

Όσο και να θέλει όμως η κυβέρνηση να αποποιηθεί τις ευθύνες της, οι μέχρι τώρα πολιτικές της είναι αυτές που οδήγησαν σε αυτό το οικονομικό αδιέξοδο. Και η πολιτική επιλογή να καταφύγει η χώρα στην άβυσσο του ΔΝΤ εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να αντιμετωπίσει την κρίση όχι για την υπεράσπιση των εργαζομένων και της νεολαίας, αλλά για να παγιώσει μέσα από αυτή ένα νέο μοντέλο εργαζομένου που θα είναι πιο άμεσα εκμεταλλεύσιμο με λιγότερα δικαιώματα. Και σαν να μην έφταναν ολ' αυτά η κυβέρνηση προωθεί το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, για την απορύθμιση περεταίρω των εργασιακών σχέσεων.

Το ΔΝΤ, λοιπόν, για να μας δανείσει έχει βάλει κάποιους συγκεκριμένους όρους. Οι πιο σημαντικοί από αυτούς είναι:

• Περικοπή μισθών (13ου και 14ου) στο δημόσιο.   
• Μείωση αποδοχών και στον ιδιωτικό.   
• Πάγωμα κατώτατου μισθού.
• Απελευθέρωση απολύσεων.
• Μηδενικές προσλήψεις ακόμα και σε ¨ευαίσθητους¨ τομείς (πχ υγεία, παιδεία).     
• Αλλαγή τρόπου υπολογισμού συντάξεων με σκοπό την περαιτέρω μείωσή τους.
• Κατάργηση συλλογικών διαπραγματεύσεων.
• Αύξηση έμμεσων φόρων.
•Περαιτέρω ελαστικοποίηση των μορφών εργασίας.

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ  ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΕΙΡΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ
Μαζί αλλά και ως συνέχεια των παραπάνω, την Παρασκευή 9/4 το Συμβούλιο της Επικρατείας ήρθε να ρίξει το τελειωτικό χτύπημα στους φοιτητές και μελλοντικούς εργαζόμενους κρίνοντας συνταγματικό το Προεδρικό Διάταγμα(που συνυπογράφουν και η Α. Διαμαντοπούλου και ο Γ. Παπανδρέου ) που ενσωματώνει την κοινοτική οδηγία 36/05. Με το παραπάνω διάταγμα αναγνωρίζονται τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων των κολεγίων και κέντρων ελευθέρων σπουδών (προφανώς ιδιωτικών συμφερόντων) που λειτουργούν ως παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων στην χώρα μας. Τα παραπάνω ιδρύματα παρέχουν ακαδημαϊκή λειτουργία πολύ αμφιβόλου ποιότητας ενώ ταυτόχρονα δεν αποτελούν τίποτα άλλο από εμπόριο ελπίδας για όσους δεν κατάφεραν να επιτύχουν στις πανελλαδικές εξετάσεις. Στην πράξη τα Κ.Ε.Σ. παρέχουν, με το αζημίωτο, πτυχία πολύ περιορισμένου γνωστικού αντικειμένου, παράγοντας αντίστοιχα εξειδικευμένους εργαζομένους έκθετους στις διαθέσεις της αγοράς εργασίας.  

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι μια τυχόν εξίσωση των Κ.Ε.Σ. με τα δημόσια ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας θα σημαίνει μια εξίσωση προς τα κάτω, τόσο σε ό,τι αφορά την ποιότητα της παρεχόμενης γνώσης, αλλά κυρίως σε ό,τι αφορά τα μελλοντικά μας εργασιακά δικαιώματα. Η αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων κολεγίων τριετούς φοίτησης έρχεται να δημιουργήσει απόφοιτους δύο ταχυτήτων κατακερματίζοντας τις συλλογικές εργασιακές διεκδικήσεις τους. Πιο συγκεκριμένα, οι απόφοιτοι των κολεγίων θα μπορούν πλέον να εγγράφονται στα επιμελητήρια (πχ. οικονομικό επιμελητήριο, τεχνικό επιμελητήριο) και τους συλλόγους (πχ. ιατρικός/δικηγορικός σύλλογος) και θα έχουν έτσι και το δικαίωμα για συμμετοχή στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ. Γνωρίζουμε ότι κανένας δεν αναγκάζει την κυβέρνηση να αφήνει τα ΚΕΣ να λειτουργούν. Μπορεί να τους στερήσει τις άδειες λειτουργίας και αυτό δεν αντιβαίνει σε κανένα δίκαιο. Όλο αυτό το διάστημα η απερχόμενη κυβέρνηση προσπαθούσε να μας πείσει ότι δεν μπορεί να πάει κόντρα στις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό που δεν μας έλεγε όμως είναι ότι το Κοινοτικό δίκαιο μπορεί να υπερισχύει των ελληνικών νόμων, όχι όμως και του Συντάγματος. Άλλωστε ήταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αυτή που έδωσε άδεια λειτουργίας στα  ΚΕΣ αλλά και αυτή που θέσπισε το εκπαιδευτικό σύστημα που άφηνε χιλιάδες νέους εκτός ΑΕΙ ή ΤΕΙ.

Για να διευρυνθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου η κυβέρνηση συνεχίζει να ακολουθεί τις ίδιες καταστροφικές νεοφιλελεύθερες επιλογές που οδήγησαν στην κρίση εμπορευματοποιώντας σταδιακά όλα τα δημόσια αγαθά (παιδεία, υγεία, ασφάλιση) και στερώντας από εμάς αυτονόητα δικαιώματα. Η αναγνώριση της οδηγίας για τα ΚΕΣ είναι αυτή που προλειαίνει το έδαφος και για τη μελλοντική συνταγματική νομιμοποίηση της ιδιωτικής εκπαίδευσης.

Παράλληλα το νομοσχέδιο που κατέθεσε πρόσφατα η Διαμαντοπούλου αποτελεί την πιο σφοδρή επίθεση στην εργασιακή μας προοπτική, την πιο ξεκάθαρη κίνηση για ένα σχολείο προσανατολισμένο στις ανάγκες της αγοράς.

ΤΑ ΒΑΡΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ

Παρ όλη λοιπόν την κοινωνική αναταραχή που έχει ξεσπάσει το προηγούμενο διάστημα με τις εργατικές κινητοποιήσεις των σωματείων, η κυβέρνηση φαίνεται να προχωρά ολομόναχη στην υλοποίηση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της οδηγώντας τη χώρα στα χέρια των κερδοσκόπων στη σκιά του Δ.Ν.Τ. Ενώ οι παλινωδίες συνεχίζονται με την τακτική του ΠΑΣΟΚ που αντί να έχει ως αποτέλεσμα την πτώση των  spreads(που είναι συνάρτηση των επιτοκίων δανεισμού) οδηγεί στην αύξηση τους ,ακριβώς μετά από κάθε παρέμβαση της κυβέρνησης. Ενώ τα αδιέξοδα αυτής της πολιτικής φαίνονται από το γεγονός  ότι το ΠΑΣΟΚ προβάλλει πλέον, ως μόνη λύση για την πτώση των επιτοκίων και τη διέξοδο από αυτήν την κρίση την περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, τη διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος και το ξεπούλημα του όποιου δημόσιου πλούτου έχει απομείνει. Η ειρωνεία όμως δεν σταματάει εδώ, την ίδια στιγμή που άνθρωποι του μόχθου ,όπως ήταν τα λόγια του πρωθυπουργού, θυσιάζουν το μισθό τους στο βωμό της εθνικής οικονομίας σαν να ήταν και αυτοί διαχειριστές στη φιλελεύθερη οικονομία που οδηγήθηκε στην κρίση. Η κυβέρνηση δίνει 15 από τα 28 δις βοήθειας στις τράπεζες για να συνεχίσουν να κερδοσκοπούν πάνω στο εθνικό χρέος, χωρίς καμία εγγύηση για τη στήριξη της πραγματικής οικονομίας.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!

Η σημερινή κυβέρνηση προτίμησε να εξαπατήσει το λαό με υποσχέσεις και δήθεν παροχές, ωραία λόγια για πράσινη ανάπτυξη και δικαιοσύνη. Μετά την συστηματική προσπάθεια για μια κοινωνία αποπροσανατολισμένη και φοβισμένη από την προπαγάνδα Κυβέρνησης – ΜΜΕ, έρχεται το ΠΑΣΟΚ να εφαρμόσει την πιο ακραία νεοφιλελεύθερη συνταγή εξόδου από την οικονομική και δημοσιονομική κρίση. Συνταγή που αποτελούσε διακαή πόθο του αστικού συνασπισμού εξουσίας για πολλά χρόνια. Την ίδια νεοφιλελεύθερη συνταγή που ήθελε να ακολουθήσει η ΝΔ, την ίδια συνταγή που δίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση και εξυπηρετεί το μεγάλο κεφάλαιο, τις ανάγκες των επιχειρήσεων και των τραπεζών. Το νέο Σύμφωνο Σταθερότητας & Ανάπτυξης που κατέθεσε η Κυβέρνηση στην Ε.Ε. για την αντιμετώπιση δήθεν των προβλημάτων στην οικονομία υλοποιεί ακριβώς αυτή τη συνταγή (μείωση του εισοδήματος, πάγωμα των προσλήψεων στο Δημόσιο, μείωση συντάξεων, αύξηση ορίων ηλικίας).

Όμως αυτό δεν ήταν αρκετό καθώς ψηφίστηκε από ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ με τη διαδικασία του κατεπείγοντος το 3ο και πιο σκληρό πακέτο οικονομικών μέτρων που προβλέπει μεταξύ άλλων: Μείωση στο δώρο του Πάσχα, επίδομα αδείας, δώρο των Χριστουγέννων, Περικοπή στα επιδόματα των Δημοσίων Υπαλλήλων και στον μισθό των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, πάγωμα των συντάξεων, αύξηση του κύριου συντελεστή ΦΠΑ από 19% σε 21%, περεταίρω αύξηση στον φόρο των καυσίμων. . Μιλάμε δηλαδή για περικοπή αθροιστικά 1 με 2 μισθών στο σύνολο των εργαζομένων, πτώση της αγοραστικής τους δύναμης και μετάβαση σε καταστάσεις που επικρατούσαν πριν 20 και 30 χρόνια.

Τα μέτρα αποδεικνύουν με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο ότι η πολιτική του ΠΑΣΟΚ δεν διαφέρει σε τίποτα από αυτή της ΝΔ. Το ΠΑΣΟΚ, προφασιζόμενο την πίεση της Ε.Ε., κατάφερε μέσα σε λιγότερο από τέσσερις μήνες διακυβέρνησης να περάσει τόσα πολλά αντεργατικά μέτρα και ντιρεκτίβες που άλλες δεδηλωμένα συντηρητικές και δεξιές κυβερνήσεις δεν θα τα κατάφερναν με τόση ευκολία και άνεση. Με όχημα τις επικλήσεις για εθνική ομοψυχία και ενότητα δημιουργείται ένα σκηνικό εθνικής και κοινωνικής συναίνεσης που έχει έναν και μοναδικό σκοπό: την κρίση να την πληρώσει ο κόσμος της δουλειάς. Το τι συμβαίνει είναι φανερό, οι τράπεζες συνεχίζουν να κερδοφορούν, οι εργοδότες βλέπουν τα όνειρα χρόνων να γίνονται πραγματικότητα, η εκμετάλλευση των εργαζομένων θα γίνει πιο σκληρή και τα κέρδη των επιχειρήσεων θα αυξηθούν…όλα καλά για το κεφάλαιο…Οι εργαζόμενοι από την άλλη, και θα πληρώσουν τώρα την κρίση και θα δουλεύουν με πολύ χειρότερους όρους για τα επόμενα 20 χρόνια. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων (κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, stage, part-time), τη σταδιακή κατάργηση του 8ώρου και τη διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος έρχονται να πάρουν πίσω και τις στοιχειώδεις ακόμα κατακτήσεις του εργατικού κινήματος.

Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση στην οποία οδηγείται η κοινωνία είναι αναγκαίο να συνεχιστεί η αντεπίθεση της νεολαίας και των εργαζομένων. Να μην υπάρξει καμία συναίνεση της ελληνικής κοινωνίας στην κυβέρνηση, τις επιταγές της ΕΕ και σ’ αυτούς που μας ετοιμάζουν ένα μέλλον χωρίς προοπτική. Για να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά αυτή η επίθεση πρέπει το μαζικό κίνημα -και όχι αποκλειστικά το εργατικό ή το φοιτητικό- να δώσει έναν ενιαίο, συντονισμένο και μεγάλο αγώνα. Να συντονιστούμε με τους καθηγητές-τριες και τους εργαζομένους-ες που πλήττονται και με οποιοδήποτε καταπιεζόμενο κομμάτι της κοινωνίας. Να συντονιστούμε με τα πρωτοβάθμια σωματεία απονομιμοπιώντας πολιτικά τις ξεπουλημένες ηγεσίες ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Να δημιουργήσουμε ισχυρούς και υπαρκτούς δεσμούς με το εργατικό κίνημα. Οι συνθήκες είναι εξαιρετικά κρίσιμες και η παραμικρή αποδυνάμωση του κινήματος συνιστά έγκλημα. Και εδώ καλούμε όλες τις δυνάμεις του κινήματος που βρεθήκαμε μαζί στους αγώνες των τελευταίων χρόνων αλλά και όποιον και όποια θέλει να αντισταθεί και να αγωνιστεί ενάντια στο σφαγείο του ΔΝΤ, στο κυβερνητικό πρόγραμμα σταθερότητας για να ανατραπούν τα νέα μέτρα της ντροπής,να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας και να συνεχίσουμε τον μαζικό και ενωτικό αγώνα.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

• Να παρθούν πίσω τα σκληρά οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, να αποσυρθεί το νομοσχέδιο της Διαμαντοπούλου.
• Άμεση απεμπλοκή από το μηχανισμό “στήριξης” ΔΝΤ-ΕΕ
• Δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, αύξηση των κρατικών δαπανών για την παιδεία στο 5% του  ΑΕΠ
• Να μην εφαρμοστεί η κοινοτική οδηγία για τα ΚΕΣ. Να καταργηθούν και να ληφθεί μέριμνα για τους αποφοίτους.
• Να μην εφαρμοστεί το προεδρικό διάταγμα για τα συγγράμματα.
• Παροχή όλων των απαιτούμενων συγγραμμάτων και βελτίωσή τους, αναβάθμιση πανεπιστημιακών τυπογραφείων
• Να αποσυρθεί άμεσα ο πρότυπος εσωτερικός κανονισμός. Καμία συγκρότηση 4ετών επιχειρηματικών προγραμμάτων.
• Να μην εφαρμοστεί και να καταργηθεί ο νέος Νόμος Πλαίσιο.
• Ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης
• Να καταργηθεί ο νέος νόμος για την έρευνα, να μην ψηφιστεί το νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά
• Κατάργηση των νόμων για Αξιολόγηση, ΔΟΑΤΑΠ, ΙΔΒΕ
• Ενιαίο πτυχίο με όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα σε αυτό,
• Μέλη ΔΕΠ πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης
• Δωρεάν σίτιση, στέγαση και μεταφορές
• Χρηματοδότηση των βιβλιοθηκών από τον προϋπολογισμό τώρα που λήγουν τα ΕΠΕΑΕΚ
• Διανομή παλιών θεμάτων και λύσεων από τη Γραμματεία
• Θέσπιση πτυχιακής εξεταστικής χωρίς όριο μαθημάτων
• Όχι στην αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση, κατάργηση των νόμων Σιούφα-Ρέππα, να επιστραφούν στα ταμεία τα οφειλόμενα από κράτος και εργοδοσία
• Όχι στα νέα φοροεισπρακτικά μέτρα που πλήττουν τους νέους εργαζόμενους
• Να σταματήσει η εκποίηση του δημόσιου πλούτου
• Ενίσχυση της εσωτερικής δημοκρατίας στα Ιδρύματα-αύξηση του ποσοστού συμμετοχής των φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης στο 100% των μελών ΔΕΠ
• Καμιά προσπάθεια περιστολής του Πανεπιστημιακού Ασύλου
• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους με αξιοπρεπείς απολαβές και ασφάλιση – Όχι στις ελαστικές σχέσεις εργασίας

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:

• Συμμετοχή την Πέμπτη 20/5 στην πορεία που καλούν ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ και Πρωτοβάθμια Σωματεία και κατάληψη της σχολής την ημέρα αυτή.

 ΑΝ.Α.ΔΡΑΣΗ – Πληροφορικής

ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ !

Οι κινητοποιήσεις της προηγούμενης εβδομάδας έδειξαν με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο την πλήρη αντίθεση του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας στις πολιτικές αποφάσεις της κυβέρνησης. Οι εργαζόμενοι συνειδητοποιώντας κάθε μέρα όλο και περισσότερο την κρισιμότητα της στιγμής δεν δέχονται να μείνουν θεατές στο ξεπούλημα των ζωών τους. Η κινητοποίηση της Τετάρτης μια από της μεγαλύτερες της μεταπολιτευτικής περιόδου, με τον όγκο, τον παλμό και την πολυχρωμία της, έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα στον πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του. Σήμερα όλοι πια γνωρίζουν ότι οι εργαζόμενοι δεν θα γίνουν παθητικοί αποδέκτες των μέτρων, δεν θα δεχθούν τα “τετελεσμένα”, δεν θα υποχωρήσουν! Η κοινωνική συναίνεση, μαζί με όσους την επιζητούσαν και την προέβαλαν ως αναγκαία, έχει πια συντριβεί.

Μέσα σε αυτόν τον εκπληκτικό πανεργατικό ξεσηκωμό τρεις αθώοι άνθρωποι έχασαν την ζωή τους στον εμπρησμό της τράπεζας Marfin στη Σταδίου. Οργιζόμαστε με το τραγικό συμβάν του θανάτου των τριών εργαζόμενων και με τις πρακτικές τυφλής βίας που οδήγησαν σε αυτό, με όσους τις νομιμοποιούν και με όσους τις αποδέχονται. Παράλληλα καταγγέλλουμε την απαράδεκτη στάση τόσο της κυβέρνησης όσο και του κ. Βγενόπουλου οι οποίοι προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν πολιτικά το γεγονός για να στιγματίσουν τις κινητοποιήσεις. Οι ενωμένες φωνές εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών που κατέκλυσαν τους δρόμους της Αθήνας φαίνεται πως δεν στιγματίζονται.

Παρά την μεγαλειώδη πορεία της Τετάρτης και παρά την δυναμική κινητοποίηση την Πέμπτη το απόγευμα έξω από την Βουλή κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας επικυρώθηκαν τα προαναγγελθέντα μέτρα, προϊόν της συναίνεσης της κυβέρνησης, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ. Οι θεσμοθετημένες πλέον μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις θα φέρουν τους εργαζόμενους αντιμέτωπους με μία ολοένα και πιο δυσβάσταχτη καθημερινότητα. Τα μέτρα αυτά θα μειώσουν το βιωτικό επίπεδο των πολιτών, θα οδηγήσουν την οικονομία σε ύφεση και θα οξύνουν τις κοινωνικές ανισότητες. Παράλληλα, επιχειρείται μια άνευ προηγουμένου επίθεση σε εργασιακά δικαιώματα και κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, με στόχο την επαναδιαπραγμάτευση των σχέσεων εργασίας προς όφελος του κεφαλαίου. Φαίνεται πως είμαστε ακόμη στην αρχή καθώς θα ακολουθήσουν νέα μέτρα, με πρώτο το ασφαλιστικό αυτήν την εβδομάδα. Η κυβέρνηση συνεχίζει την απροκάλυπτη επίθεση της στον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία θυσιάζοντας την κοινωνία στον βωμό των αγορών. Το ΠΑΣΟΚ έχει καταφέρει να αποτελέσει την πιο σκληρά ταξική κυβέρνηση του κεφαλαίου που έχει γνωρίσει η Ελλάδα. Η αυθαιρεσία της κυβέρνησης ξεπερνάει κάθε προηγούμενο με την τελευταία της απόφαση βάση της οποίας ο υπουργός οικονομικών μπορεί να αποφασίζει παρακάμπτοντας το κοινοβούλιο. Πρόκειται για μια πρωτοφανή, στα ελληνικά χρονικά, καταστρατήγηση της έννοιας της λαϊκής κυριαρχίας.

Η κρίση τροφοδότησε μία διαδικασία επαναπροσδιορισμού των κοινωνικών σχέσεων και αναδόμησης της κοινωνίας. Είναι ζωτικής σημασίας το αποτέλεσμα αυτών των διεργασιών να φέρει τη σφραγίδα του εργατικού και φοιτητικού κινήματος. Δεν μπορούμε να αφήσουμε την κυβέρνηση να αυθαιρετεί εις βάρος των ζωών μας. Δεν συναινούμε! Διεκδικούμε ΤΩΡΑ τα πάντα για να μην ζήσουμε αύριο στο τίποτα. Όλοι στις συνελεύσεις! Όλοι στο δρόμο!

ΑΝ.Α.ΔΡΑΣΗ – Πληροφορικής

Βίντεο από Γενική Απεργία 5 Μάη 2010

"Εικόνες από μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έγιναν στην ΑΘΗΝΑ από την εποχή της μεταπολίτευσης με αφορμή τα μέτρα της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου κατ εντολή της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. "

πηγή: TVXS

Καλωσήλθατε στην κόλαση του ΔΝΤ…

Την Παρασκευή 23/4 η κυβέρνηση εξήγγειλε δια του ίδιου του πρωθυπουργού την απόφαση να προσφύγει στον μηχανισμό της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. για την αντιμετώπιση της κρίσης. Πρόκειται για ένα εκ προμελέτης έγκλημα εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας, αφού όλους τους μήνες από την εκλογή του ΠΑΣΟΚ, η προσφυγή στο ΔΝΤ γίνεται με μικρά-μικρά βήματα. Ένα εξάμηνο τώρα με πολλά επικοινωνιακά κόλπα το ΠΑΣΟΚ μαζί με όλους τους συμμάχους του προσπαθούν να μας πείσουν ότι η προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι ¨η μόνη λύση για τη σωτηρία της χώρας¨, μια λύση που δεν επιλέγει η ¨σοσιαλιστική κυβέρνηση¨ αλλά μας αναγκάζει σε αυτή η Ε.Ε.

Όσο και να θέλει όμως η κυβέρνηση να αποποιηθεί τις ευθύνες της, οι μέχρι τώρα πολιτικές της είναι αυτές που οδήγησαν σε αυτό το οικονομικό αδιέξοδο. Και η πολιτική επιλογή να καταφύγει η χώρα στην άβυσσο του ΔΝΤ εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να αντιμετωπίσει την κρίση όχι για την υπεράσπιση των εργαζομένων και της νεολαίας, αλλά για να παγιώσει μέσα από αυτή ένα νέο μοντέλο εργαζομένου που θα είναι πιο άμεσα εκμεταλλεύσιμο με λιγότερα δικαιώματα. 

Τα ακόμη πιο σκληρά μέτρα είναι πλέον βεβαιότητα, το πλέον άδικο νέο Φορολογικό νομοσχέδιο είναι πλέον πραγματικότητα ενώ προετοιμάζεται το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, το περαιτέρω ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου και γενικότερα η επέκταση της «ελεύθερης» αγοράς που είναι και η μόνη πραγματική αιτία που οδήγησε σε αυτήν την τεράστια κρίση το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.

ΣΥΝΤΑΓΗ Δ.Ν.Τ. : ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ – ΑΝΕΡΓΙΑ – ΦΤΩΧΕΙΑ / ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ – ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΚΕΡΔΗ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

Παρόλη λοιπόν την κοινωνική αναταραχή που έχει ξεσπάσει το προηγούμενο διάστημα με τις εργατικές κινητοποιήσεις των σωματείων, η κυβέρνηση φαίνεται να προχωρά ολομόναχη στην υλοποίηση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της οδηγώντας τη χώρα στα χέρια των κερδοσκόπων στη σκιά του Δ.Ν.Τ. Ενώ οι παλινωδίες συνεχίζονται με την τακτική του ΠΑΣΟΚ που αντί να έχει ως αποτέλεσμα την πτώση των  spreads(που είναι συνάρτηση των επιτοκίων δανεισμού) οδηγεί στην αύξηση τους ,ακριβώς μετά από κάθε παρέμβαση της κυβέρνησης. Ενώ τα αδιέξοδα αυτής της πολιτικής φαίνονται από το γεγονός  ότι το ΠΑΣΟΚ προβάλλει πλέον, ως μόνη λύση για την πτώση των επιτοκίων και τη διέξοδο από αυτήν την κρίση την περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, τη διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος και το ξεπούλημα του όποιου δημόσιου πλούτου έχει απομείνει. 

Το οικονομικό μοντέλο που οδήγησε στην κρίση δεν μπορεί να γίνει και η απάντηση για τη διέξοδο. Σε αυτή τη συγκυρία η μόνη νικηφόρα προοπτική για των κόσμο της εργασίας και της νεολαίας είναι η διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα των παραγωγικών μονάδων και η ανατροπή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του ΠΑΣΟΚ που γίνεται άξιος συνεχιστής του έργου που άφησε η προηγούμενη κυβέρνηση της Ν.Δ. Η κρίση δεν θα γίνει ευκαιρία κερδοφορίας του κεφαλαίου αλλά ευκαιρία ανατροπής υπό την πίεση των δυνάμεων ενός κοινωνικού μετώπου των μισθωτών και της νεολαίας.

Αν απλά θυμηθούμε όσα προεκλογικά έλεγε το ΠΑΣΟΚ και ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, αποκαλύπτεται με τον χειρότερο τρόπο το πώς μέσα σε λίγους μήνες ο ελληνικός λαός πρώτα εξαπατήθηκε και ύστερα «ανέλαβε» να σηκώσει εξ’ ολοκλήρου τα βάρη μιας κρίσης που ουδέποτε δημιούργησε. «Λεφτά υπάρχουν» έλεγε πριν τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ, καταδίκαζε τα οικονομικά μέτρα που ήθελε να πάρει η Νέα Δημοκρατία, ενώ ο Γ. Παπανδρέου έλεγε χαρακτηριστικά στην ΔΕΘ (12/9/2009): « Αν σήμερα παγώσουμε τους μισθούς, θα παγώσουμε την αγορά, αν σήμερα αυξήσουμε τους φόρους στην μεσαία τάξη θα μειώσουμε την αγοραστική της δύναμη, θα βαθύνουμε την ύφεση, θα μειώσουμε τα έσοδα του κράτους και θα επέλθει ο φαύλος κύκλος της κατάρρευσης». Μερικούς μήνες μετά η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έρχεται και υλοποιεί ακριβώς αυτά τα μέτρα!!! Τις πρώτες μέρες η κυβερνητική «προπαγάνδα» διέδιδε πως το ΠΑΣΟΚ δεν γνώριζε τα πραγματικά μεγέθη της οικονομίας που άφησε πίσω της η ΝΔ, το ύψος του χρέους και του ελλείμματος και γι’ αυτό είναι αναγκασμένη να πάρει μέτρα που δεν θέλει. Αυτό το επιχείρημα γρήγορα κατέρρευσε καθώς η ίδια η υπουργός Οικονομίας Λ. Κατσέλη δήλωσε πως τα οικονομικά μεγέθη ήταν πλήρως γνωστά στο ΠΑΣΟΚ και πριν τις εκλογές. Η σημερινή κυβέρνηση προτίμησε να εξαπατήσει το λαό με υποσχέσεις και δήθεν παροχές, ωραία λόγια για πράσινη ανάπτυξη και δικαιοσύνη. Έχοντας κερδίσει τη συναίνεση του κόσμου, και με την κοινωνία αποπροσανατολισμένη και φοβισμένη από την προπαγάνδα Κυβέρνησης – ΜΜΕ, έρχεται το ΠΑΣΟΚ να εφαρμόσει την πιο ακραία νεοφιλελεύθερη συνταγή εξόδου από την οικονομική και δημοσιονομική κρίση.

Τα μέτρα λιτότητας του ΠΑΣΟΚ είναι ήδη εδώ: Η αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ σε 21%, 9% και 5% αποτελεί ένα από τα πλέον άδικα κοινωνικά μέτρα καθώς η έμμεση φορολογία πλήττει κυρίως τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα αφού δεν έχει τον παραμικρό αναδιανεμητικό ρόλο. Οι περικοπές τον δώρων του Πάσχα, των Χριστουγέννων και του επιδόματος αδείας κατά 30% και όλων των επιδομάτων κατά 12% οδηγούν στη μείωση των εισοδημάτων των εργαζομένων, ενώ παράλληλα αφήνουν άθικτα τα κέρδη των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου. Οι αυξήσεις σε καύσιμα, ποτά, τσιγάρα και πετρέλαιο κίνησης αποτελούν ένα ακόμα κατάφωρο πλήγμα στο εισόδημα των εργαζομένων δυσχεραίνοντας ακόμα περισσότερο τους ήδη βεβαρημένους όρους διαβίωσης. Σε αντίστοιχες μειώσεις μισθών πρόκειται να προχωρήσει σύντομα και ο ιδιωτικός τομέας σύμφωνα με δηλώσεις των εργοδοτών. Μιλάμε δηλαδή για περικοπή αθροιστικά 1 με 2 μισθών στο σύνολο των εργαζομένων, πτώση της αγοραστικής τους δύναμης και μετάβαση σε καταστάσεις που επικρατούσαν πριν 20 και 30 χρόνια. 

Δανεισμός και επιτήρηση από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα σημάνει και υιοθέτηση των πολιτικών του, παράδοση κάθε πολιτικού ελέγχου στους τεχνοκράτες του νεοφιλελευθερισμού. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά, και τα παραδείγματα άλλων χωρών, πολλά με πιο πρόσφατο αυτό της Ουγγαρίας. Νέα σκληρότερα μέτρα θα έρθουν, και αυτό δεν είναι κινδυνολογία αλλά η πραγματικότητα. Το ΔΝΤ απαιτεί μείωση 20% και πάνω όλων των μισθών και συντάξεων, πλήρης απελευθέρωση της αγοράς, ιδιωτικοποίηση συνολικά του δημόσιου πλούτων και των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων, κατάργηση του 8ώρου, απελευθέρωση των απολύσεων, παγίωση και συνολικοποίηση των ελαστικών μορφών εργασίας και πολλά άλλα. Ήδη οι «φήμες» που αφορούν το νέο Ασφαλιστικό νομοσχέδιο μιλούν για πλήρη 40 εργάσιμα χρόνια πριν τη συνταξιοδότηση, καταργώντας παράλληλα τον κοινωνικό χαρακτήρα της ασφάλισης. ΔΝΤ σημαίνει εξαθλίωση για την νεολαία και τους εργαζόμενους, οι νέοι και οι νέες δεν πρέπει να αφήσουν να χαθούν όλα τα δικαιώματα που οι παλαιότεροι κατέκτησαν με αίμα και θυσίες. 

Το προηγούμενο διάστημα φάνηκε πως παρά τη ζοφερή κατάσταση οι εργαζόμενοι και η νεολαία δεν παραμένουν στο σύνολο τους τρομαγμένοι τηλεθεατές άβουλοι μπροστά στη ληστεία των μισθών και της ζωής τους. Οι δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, νέοι και νέες, μετανάστες, άνεργοι και συνταξιούχοι που διαδήλωσαν στο κέντρο της Αθήνας έδειξαν πως η κοινωνία δεν συμφωνεί με τα μέτρα του ΠΑΣΟΚ, δεν είναι διατεθειμένη για ακόμα μια φορά να πληρώσει για τα κέρδη των τραπεζών και των επιχειρήσεων. Έδειξαν πως η υποτιθέμενη συναίνεση προς την Κυβέρνηση είναι κούφια λόγια που γρήγορα θα ανατραπούν στον δρόμο όταν όλο και περισσότεροι πούν ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΠΙΑ. Άλλος δρόμος υπάρχει, τα μέτρα της κυβέρνησης δεν είναι μονόδρομος, είναι ο δρόμος του νεοφιλελευθερισμού. Υπάρχει και ο δρόμος της κοινωνίας, ο δρόμος που θα βγάλει την χώρα από την κρίση που την έχουν βυθίσει με τους εργαζόμενους, με τους ανθρώπους της όρθιους και όχι ταπεινωμένους.

Εργατική Πρωτομαγιά

Κάθε χρονιά η απεργία της Πρωτομαγιάς αποκτά συγκεκριμένη φόρτιση που άλλοτε ταυτίζεται με την ορμή και την αγωνιστικότητα εργατικών κινητοποιήσεων κι άλλοτε παρεκλίνει σε «εορτασμούς» που αφαιρούν μεγάλο μέρος του ειδικού βάρους που έχει αυτή η ημερομηνία. Και το ειδικό βάρος έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι κινητοποιήσεις του Σικάγο αν και πάνω από έναν αιώνα πίσω συνεχίζουν να αποτελούν φάρο για το εργατικό κίνημα στο διαρκή αγώνα του για βελτίωση των όρων ζωής της εργατικής τάξης και στην πάλη του ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αν αποδεικνύει κάτι η εργατική Πρωτομαγιά είναι ότι οι εργαζόμενοι μπορούν και πρέπει να αγωνίζονται για υλικές νίκες στο σήμερα. Παλεύοντας για ανατροπή των εκμεταλλευτικών, καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής μπορούν να βάζουν μπροστά αιτήματα (όπως τότε, αλλά και τώρα το 8ωρο) που βεκτιώνουν τους όρους εργασίας και ζωής και ταυτόχρονα αναζωπυρώνουν την πάλη για έναν άλλη μη εκμεταλλευτική κοινωνία. Σε συνθήκες οικονομικής κρίσης που βουλιάζουν τη μια μετά την άλλη τις χώρες της Ευρώπης, κι όχι μόνο, στη φτώχια, την εξαθλίωση και τον εργασιακό μεσαίωνα αποκτά ακόμα πιο επίκαιρο νόημα η εργατική Πρωτομαγιά αλλά κι ο αγώνας για υλικές νίκες στο σήμερα, για να μην πληρώσουμε εμείς την κρίση που δε δημιουργήσαμε.

Αναγνώριση Επαγγελματικών Δικαιωμάτων αποφοίτων Κολεγίων:

Μαζί αλλά και ως συνέχεια των παραπάνω, την Παρασκευή 9/4 το Συμβούλιο της Επικρατείας ήρθε να ρίξει το τελειωτικό χτύπημα στους φοιτητές και μελλοντικούς εργαζόμενους κρίνοντας συνταγματικό το Προεδρικό Διάταγμα (που συνυπογράφουν και η Α. Διαμαντοπούλου και ο Γ. Παπανδρέου ) που ενσωματώνει την κοινοτική οδηγία 36/05 για τα ιδιωτικά Κολέγια. Με αυτόν τον τρόπο ολοκληρώνεται το έργο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που στόχο είχε την ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης. Με το παραπάνω διάταγμα αναγνωρίζονται τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων των κολλεγίων και κέντρων ελευθέρων σπουδών (προφανώς ιδιωτικών συμφερόντων) που λειτουργούν ως παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων στην χώρα μας. Τα παραπάνω ιδρύματα αποτελούν επιχειρήσεις που εμπορεύονται γνώση, υπερεξειδικευμένη, αντιεπιστημονική και χαμηλού επιπέδου ενώ ταυτόχρονα δεν αποτελούν τίποτα άλλο από εμπόριο ελπίδας για όσους δεν κατάφεραν να επιτύχουν στις πανελλαδικές εξετάσεις. Στην πράξη τα Κ.Ε.Σ. παρέχουν, με το αζημίωτο, πτυχία πολύ περιορισμένου γνωστικού αντικειμένου, παράγοντας αντίστοιχα υπερεξειδικευμένους εργαζομένους στα πρότυπα και τις ανάγκες που απαιτεί η νεοφιλελεύθερη αγορά, συντελώντας έτσι και στη γενικότερη απαρίθμηση των εργασιακών σχέσεων. Άλλωστε Η παραπάνω εξέλιξη σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ξεκομμένη από την οικονομική κρίση και αναμφίβολλα αποτελεί εξειδίκευσή της στο χώρο της εκπαίδευσης. Όπως τα οικονομικά μέτρα ήρθαν για να μείνουν, έτσι και η υποβάθμιση της εκπαίδευσης θα παγιωθεί, φανερώνοντας τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι μια τυχόν εξίσωση (έστω και σε επίπεδο επαγγελματικών δικαιωμάτων, που εκεί σε τελική ανάλυση βρίσκεται η ουσία του τι σπουδάζει κανείς) των Κ.Ε.Σ. με τα δημόσια ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας θα σημαίνει μια εξίσωση προς τα κάτω, τόσο σε ό,τι αφορά την ποιότητα της παρεχόμενης γνώσης, αλλά κυρίως σε ό,τι αφορά τα μελλοντικά μας εργασιακά δικαιώματα. Η αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων κολλεγίων τριετούς φοίτησης έρχεται να δημιουργήσει απόφοιτους δύο ταχυτήτων κατακερματίζοντας τις συλλογικές εργασιακές διεκδικήσεις τους. Πιο συγκεκριμένα, οι απόφοιτοι των κολλεγίων θα μπορούν πλέον να εγγράφονται στα επιμελητήρια (π.χ. οικονομικό επιμελητήριο, τεχνικό επιμελητήριο) και τους συλλόγους (π.χ. ιατρικός/δικηγορικός σύλλογος) και θα έχουν έτσι και το δικαίωμα για συμμετοχή στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ. Γνωρίζουμε ότι κανένας δεν αναγκάζει την κυβέρνηση να αφήνει τα ΚΕΣ να λειτουργούν. Μπορεί να τους στερήσει τις άδειες λειτουργίας και αυτό δεν αντιβαίνει σε κανένα δίκαιο. Όλο αυτό το διάστημα η απερχόμενη κυβέρνηση προσπαθούσε να μας πείσει ότι δεν μπορεί να παέι κόντρα στις επιταγές της Ευρωπαικής Ένωσης. Αυτό που δεν μας έλεγε όμως είναι ότι το Κοινοτικό δίκαιο μπορεί να υπερισχύει των ελληνικών νόμων, όχι όμως και του Συντάγματος. Άλλωστε ήταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αυτή που έδωσε άδεια λειτουργίας στα  ΚΕΣ αλλά και αυτή που θέσπισε το εκπαιδευτικό σύστημα που άφηνε χιλιάδες νέους εκτός ΑΕΙ ή ΤΕΙ.  Η εμπορευματοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης θα καταστήσει την παιδεία ένα ακόμη καταναλωτικό προϊόν που η διακύμανση της ποιότητάς του θα υπακούει στους νόμους της ελεύθερης αγοράς και όχι στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.

Απαιτούμε την άμεση κατάργηση των αδειών λειτουργίας των κολεγίων και των κέντρων ελευθέρων σπουδών με νομοθετική ρύθμιση. Η λειτουργία τους παραβιάζει το Σύνταγμα, ακυρώνει το τετραετές ή πενταετές των βασικών σπουδών και των πτυχίων, θρυμματίζει τα επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχιούχων μας, υποβαθμίζει και αποδιαρθρώνει τον ενιαίο εθνικό χώρο ανώτατης εκπαίδευσης.

Η μόνη απάντηση που μπορεί να δώσει το φοιτητικό κίνημα δεν μπορεί να είναι άλλη από το μπλοκάρισμα του ξεπουλήματος της ανώτατης εκπαίδευσης σε επιχειρηματικά συμφέροντα. Με όπλο μας τους αγώνες μας, τις συμμετοχικές διαδικασίες και την ενεργοποίηση καταφέραμε να αποτρέψουμε την αναθεώρηση του Αρ. 16  και την εφαρμογή του νόμου - πλαίσιο. Καταφέραμε να υπερασπιστούμε το δημόσιο πανεπιστήμιο κόντρα στις νεοφιλελεύθερες επιθέσεις. Μ' αυτόν τον τρόπο μπορούμε να μην επιτρέψουμε και την υποβάθμιση των πτυχίων μας και την υποβάθμιση των ζωών μας.  

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

• Να παρθούν πίσω τα σκληρά οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, να καταργηθούν οι αντεργατικοί νόμοι, να αποσυρθεί το φορολογικό νομοσχέδιο. Όχι στο ΔΝΤ
• Δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, αύξηση των κρατικών δαπανών για την παιδεία στο 5% του  ΑΕΠ
• Να μην εφαρμοστεί η κοινοτική οδηγία για τα ΚΕΣ. Να καταργηθούν και να ληφθεί μέριμνα για τους αποφοίτους.
• Να μην εφαρμοστεί το προεδρικό διάταγμα για τα συγγράμματα.
• Παροχή όλων των απαιτούμενων συγγραμμάτων και βελτίωσή τους, αναβάθμιση πανεπιστημιακών τυπογραφείων
• Να αποσυρθεί άμεσα ο πρότυπος εσωτερικός κανονισμός. Καμία συγκρότηση 4ετών επιχειρηματικών προγραμμάτων.
• Να μην εφαρμοστεί και να καταργηθεί ο νέος Νόμος Πλαίσιο
• Όχι στην επιχειρούμενη αναθεώρηση του άρθρου 16 – Όχι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια
• Να καταργηθεί ο νέος νόμος για την έρευνα, να μην ψηφιστεί το νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά
• Κατάργηση των νόμων για Αξιολόγηση, ΔΟΑΤΑΠ, ΙΔΒΕ
• Ενιαίο πτυχίο με όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα σε αυτό, το οποίο θα είναι ισότιμο με μάστερ για όλα τα ελληνικά ΑΕΙ στις διαδικασίες ισοτίμησης (πρόσβαση σε μεταπτυχιακά, μοριοδοτήσεις)
• Μέλη ΔΕΠ πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης
• Δωρεάν σίτιση, στέγαση και μεταφορές
• Χρηματοδότηση των βιβλιοθηκών από τον προϋπολογισμό τώρα που λήγουν τα ΕΠΕΑΕΚ
• Θέσπιση πτυχιακής εξεταστικής χωρίς όριο μαθημάτων
• Όχι στην αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση, κατάργηση των νόμων Σιούφα-Ρέππα, να επιστραφούν στα ταμεία τα οφειλόμενα από κράτος και εργοδοσία
• Όχι στα νέα φοροεισπρακτικά μέτρα που πλήττουν τους νέους εργαζόμενους
• Να σταματήσει η εκποίηση του δημόσιου πλούτου
• Ενίσχυση της εσωτερικής δημοκρατίας στα Ιδρύματα-αύξηση του ποσοστού συμμετοχής των φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης στο 100% των μελών ΔΕΠ
• Καμιά προσπάθεια περιστολής του Πανεπιστημιακού Ασύλου
• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους με αξιοπρεπείς απολαβές και ασφάλιση – Όχι στις ελαστικές σχέσεις εργασίας

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:

• Συμμετοχή του συλλόγου στην πορεία της Εργατικής Πρωτομαγιάς με προσυγκέντρωση στις 10 στο Μουσείο μαζί με το συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων
• Συμμετοχή του συλλόγου στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 4/5 με προσυγκέντρωση στις 12 στα Προπύλαια
• Συμμετοχή του συλλόγου στη Γενική Απεργία στις 5/5 και πορεία με προσυγκέντρωση στις 11 στο Μουσείο
• Κατάληψη της σχολής την Τρίτη 4/5 και Τετάρτη 5/5.

ΑΝ.Α.ΔΡΑΣΗ – Πληροφορικής

ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΔΕΝ ΧΩΡΑΜΕ…

Την Παρασκευή 23/4 η κυβέρνηση εξήγγειλε δια του ίδιου του πρωθυπουργού την απόφαση να προσφύγει στον μηχανισμό της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. για την αντιμετώπιση της κρίσης. Πρόκειται για ένα εκ προμελέτης έγκλημα εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας, αφού όλους τους μήνες από την εκλογή του ΠΑΣΟΚ, η προσφυγή στο ΔΝΤ γίνεται με μικρά-μικρά βήματα. Ένα εξάμηνο τώρα με πολλά επικοινωνιακά κόλπα το ΠΑΣΟΚ μαζί με όλους τους συμμάχους του προσπαθούν να μας πείσουν ότι η προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι ¨η μόνη λύση για τη σωτηρία της χώρας¨, μια λύση που δεν επιλέγει η ¨σοσιαλιστική κυβέρνηση¨ αλλά μας αναγκάζει σε αυτή η Ε.Ε.

Όσο και να θέλει όμως η κυβέρνηση να αποποιηθεί τις ευθύνες της, οι μέχρι τώρα πολιτικές της είναι αυτές που οδήγησαν σε αυτό το οικονομικό αδιέξοδο. Και η πολιτική επιλογή να καταφύγει η χώρα στην άβυσσο του ΔΝΤ εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να αντιμετωπίσει την κρίση όχι για την υπεράσπιση των εργαζομένων και της νεολαίας, αλλά για να παγιώσει μέσα από αυτή ένα νέο μοντέλο εργαζομένου που θα είναι πιο άμεσα εκμεταλλεύσιμο με λιγότερα δικαιώματα.

Τι είναι το ΔΝΤ; Ποιος είναι ο ρόλος και η λειτουργία του;

Το ΔΝΤ είναι ένας διεθνής οργανισμός ο οποίος επιβλέπει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα παρακολουθώντας τις συναλλαγματικές ισοτιμίες και τα ισοζύγια πληρωμών και προσφέροντας οικονομική και τεχνική βοήθεια όταν του ζητηθεί. Στο ΔΝΤ συμμετέχουν όσες χώρες συνομολογούν, δηλαδή αποδέχονται πλήρως τις επιταγές του. Δηλαδή, μιλάμε για μια «εθελούσια» δικτατορία στην οικονομική πολιτική μιας χώρας.

Κύριος σκοπός του είναι η προώθηση της διεθνούς νομισματικής συνεργασίας μεταξύ των κρατών-μελών με ισόρροπη ανάπτυξη του διεθνούς εμπορίου. Στο ΔΝΤ προσφεύγουν τα κράτη-μέλη που χρειάζονται δανεισμό που θα είναι εγγυημένος. Αυτό γίνεται ώστε η χρεοκοπία ενός κράτους να μην επηρεάσει τις ισοτιμίες με σκληρά όμως ανταλλάγματα.

 

Τι φέρνει το ΔΝΤ;

Οι όροι δανεισμού από το ΔΝΤ για την Ελλάδα είναι όπως αναμενόταν ιδιαίτερα σκληροί. Το ΔΝΤ, λοιπόν, για να μας δανείσει έχει βάλει κάποιους συγκεκριμένους όρους. Οι πιο σημαντικοί από αυτούς είναι:

• Περικοπή μισθών (13^ου και 14^ου) στο δημόσιο.
• Μείωση αποδοχών και στον ιδιωτικό.
• Πάγωμα κατώτατου μισθού.
• Απελευθέρωση απολύσεων.
• Μηδενικές προσλήψεις ακόμα και σε ¨ευαίσθητους¨ τομείς (πχ υγεία, παιδεία).
• Αλλαγή τρόπου υπολογισμού συντάξεων με σκοπό την περαιτέρω μείωσή τους.
• Κατάργηση συλλογικών διαπραγματεύσεων.
• Αύξηση έμμεσων φόρων.
•Περαιτέρω ελαστικοποίηση των μορφών εργασίας. 
 

Επειδή το ΔΝΤ δέχεται ως μόνο λειτουργικό οικονομικό σύστημα το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, ουσιαστικά τα ανταλλάγματα που ζητά είναι αυτά που οι απανταχού κεφαλαιοκράτες ονειρεύονται να δουν. Στοιχείο - πρόκληση για το ρόλο του ΔΝΤ είναι και το γεγονός ότι ως εταίρους του έχει τραπεζικούς και χρηματοπιστωτικούς οίκους που ευθύνονται για την οικονομική κρίση!!!

Η ευρωπαϊκή εμπειρία

Στις ευρωπαϊκές χώρες που έχει χρειαστεί η «βοήθεια» του ΔΝΤ όπως σε Ουγγαρία, Λετονία και Ρουμανία τα αποτελέσματα είναι απλά καταστροφικά για την ίδια την κοινωνία. Η εκτίναξη της ανεργίας, οι χειρότεροι όροι διαβίωσης, η πτώση του συνολικού βιοτικού επιπέδου, η κοινωνική ανέχεια και η εντεινόμενη καταστολή και βία και η παράλληλη πτώση της οικονομικής δραστηριότητας μάλλον δε δίνουν και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας για την αποτελεσματικότητα των μηχανισμών στήριξης.

Όλα αυτά σημαίνουν πρακτικά για την σχολή μας ότι:

Το επίπεδο σπουδών θα πέσει στο όνομα της μείωσης της δαπάνης (πιθανόν ιδιωτικοποιήσεις στα ΑΕΙ-ΤΕΙ), τα πτυχία μας θα χάσουν την αξία τους και γενικά κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίζει η σχολή μας δεν θα λυθεί! Αυτά αποτελούν την καλύτερη απάντηση στις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ που υποστηρίζουν ότι τα προβλήματα της σχολής είναι ξέχωρα από τα κοινωνικά προβλήματα οδηγώντας στην αποπολιτικοποίηση του Φ.Σ. Σε αυτή τη συγκυρία η μόνη λύση είναι να παλέψουμε έμπρακτα διεκδικώντας με συλλογικούς αγώνες αυτά που μας ανήκουν και μας αρμόζουν!

Όλοι και όλες στην Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Φοιτητών την Πέμπτη 29/4 στις 13:00 στο αμφιθέατρο της σχολής.

ΑΝ.Α.ΔΡΑΣΗ - Πληροφορικής

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ, ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ... ΝΑ ΤΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ!

Την προηγούμενη Παρασκευή πάρθηκε η απόφαση ενεργοποίησης του μηχανισμού στήριξης με εμπλοκή του Διεθνούς Νομισματικού ταμείου, εξέλιξη μάλλον αναμενόμενη ανεξάρτητα από τις καθησυχαστικές δηλώσεις που ακούγαμε κατά καιρούς από εκπροσώπους της κυβέρνησης. Μπαίνουμε λοιπόν σε μια περίοδο μεταβατική τόσο για την οικονομία όσο και για την κοινωνία στο σύνολό της. Στην περίοδο αυτή το κυρίαρχο πλέγμα πολιτικής εξουσίας έχει πάρει ξεκάθαρη θέση υπέρ του κεφαλαίου και υπέρ των αγορών υπέρ δηλαδή της ίδιας πολιτικής που δημιούργησε την κρίση στο όνομα της οποίας λαμβάνονται οι αποφάσεις. Η πολιτική αυτή κατεύθυνση αναμένεται να έχει ολέθριες επιπτώσεις για τον κόσμο της εργασίας και την νεολαία με μεγάλη μείωση του βιοτικού επιπέδου και της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων, αύξηση της ανεργίας, διάλυση του κοινωνικού κράτους και όξυνση των κοινωνικών – ταξικών αντιθέσεων. Γενικά έρχεται να δημιουργήσει μια κοινωνική δομή παράδεισο για τους κατόχους του κεφαλαίου και έντονης εκμετάλλευσης για τους εργαζομένους και τη νεολαία.

Παράλληλα, και απόλυτα ενταγμένη στο συνολικό πολιτικό μοτίβο, η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση έρχεται να δημιουργήσει ένα νέο εκπαιδευτικό σύστημα πλήρως προσαρμοσμένο στις ανάγκες της αγοράς. Πρώτη πράξη του δράματος ήταν η αναγνώριση των κέντρων επαγγελματικής κατάρτισης, πράξη που αποτελεί σαφή καταπάτηση του άρθρου δεκαέξι του συντάγματος και αμφισβητεί τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας. Το νέο νομοσχέδιο περί παιδείας έρχεται να συνεχίσει προς αυτήν την κατεύθυνση. Οι στόχοι της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης αφορούν αφενός την εμπορευματοποίηση της παιδείας, η οποία θα ενταχθεί πλήρως στους μηχανισμούς της αγοράς σύμφωνα με το νεοφιλελεύθερο μοτίβο, αφετέρου την δημιουργία εργαζομένων υποταγμένων στην εργοδοτική εκμετάλλευση. Η επίθεση στον θεσμό του δημόσιου πανεπιστημίου, χώρου ελεύθερης σκέψης και αμφισβήτησης, σε περιόδους τόσο έντονων κοινωνικών αντιπαραθέσεων συνιστά επίθεση στην ίδια την αμφισβήτηση και στις ασυμβίβαστες συνειδήσεις.

Την εφαρμογή και υποστήριξη της συγκεκριμένης πολιτικής έχει αναλάβει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και ο πρωθυπουργός. Με την σύμπραξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης η κυβέρνηση έχει υιοθετήσει μια ξεκάθαρα αντιλαϊκή πολιτική γραμμή υπέρ του κεφαλαίου και της εργοδοσίας και ενάντια στον κόσμο της εργασίας και την νεολαία. Η πολιτική αυτή έχει αναδείξει το, κατά τα άλλα “Σοσιαλιστικό”, ΠΑΣΟΚ σε ένα σκληρά νεοφιλελεύθερο κόμμα το οποίο απαξιώνει πλήρως, με τις επιλογές του, την αξία του κοινωνικού κράτους και θυσιάζει την κοινωνική ευημερία προς όφελος των αγορών. Η ΠΑΣΚΕ, αναλαμβάνοντας την υπεράσπιση της κυβέρνησης στον συνδικαλιστικό χώρο, έχει ταυτιστεί με την απεργοσπασία ενώ η στάση της είναι προδοτική για το σύνολο του συνδικαλιστικού κινήματος. Η ΠΑΣΠ από την άλλη εμφανίζεται με την πλέον προκλητική στάση στα πανεπιστήμια αφενός αποφεύγοντας να πάρει θέση, είτε καταδικαστική είτε απολογητική, για την πολιτική του κομματικού της φορέα, αφετέρου προβαίνοντας σε τεχνάσματα και συνδικαλιστικές γελοιότητες προκειμένου να υποβαθμίσει και να σαμποτάρει την λειτουργία των φοιτητικών συλλόγων. Το ΠΑΣΟΚ έχει καταφέρει με την στάση του να ξεπουλήσει την, θεωρητικά αριστερή του, ιστορία και να ταχθεί απέναντι σε κάθε κοινωνικό αγώνα των εργαζομένων και της νεολαίας.

Η σκληρή αυτή επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις μας, μας οδηγεί σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών αναταραχών. Η κοινωνία αντιλαμβανόμενη την απελπιστική πλέον πραγματικότητα έρχεται να αντιδράσει με νέους κύκλους κινητοποιήσεων για να διεκδικήσει πράγματα που κάποτε θεωρούνταν αυτονόητα. Η συμμετοχή στις διαδικασίες του συλλόγου και στις κινητοποιήσεις των εργαζομένων, μας δίνει λόγο για την πραγματικότητα που προσπαθούν να φτιάξουν ερήμην μας, μια πραγματικότητα που ούτε μας χωράει ούτε μας εκφράζει. Δεν θα μείνουμε θεατές στο ξεπούλημα των ζωών μας. Το μέλλον μας το διαμορφώνουμε εμείς! Όλοι στις Γενικές Συνελεύσεις! Όλοι στους δρόμους!

ΑΝ.Α.ΔΡΑΣΗ – Πληροφορικής