Των εμφανών

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Στα χρόνια που κάθε αριστερή οικογένεια είχε από έναν φυλακισμένο ή κυνηγημένο να λείπει απ’ το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι, οι υπόλοιποι συνήθιζαν να κρατούν, γι’ αυτόν και για τους «αφανείς» εκείνου του καιρού, το δεύτερο κομμάτι της πρωτοχρονιάτικης πίτας. Μ’ αυτή τη μικρή πράξη αντίστασης, οι μεγαλύτεροι «διαπαιδαγωγούσαν» σιωπηρά τους μικρότερους, κι οι ίδιοι όμως ένιωθαν για μερικές στιγμές το σπίτι πιο ζεστό·  έτσι που οι γιορτές μεγεθύνουν σαδιστικά κάθε έλλειψη, είναι ένα στοίχημα για τους ανθρώπους κάθε εποχής να επινοούν αντιπερισπασμούς – μικρές γιορτές μες στις γιορτές, που να κρατούν έστω για λίγο την ψύχρα σε απόσταση.

Κάλεσμα αγωνιστικής κοινής δράσης ενάντια στην ανεργία

Απέναντι στον εκβιασμό της πείνας και της εξαθλίωσης, της ηττοπάθειας και της ατομικής ευθύνης και ενοχής οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, Έλληνες και μετανάστες, είναι επιτακτική ανάγκη να αποκτήσουμε φωνή και πρόσωπο τώρα. Να πάψουμε να είμαστε ψηφία σε στατιστικές αναλύσεις, να συναντηθούμε μεταξύ μας, να σπάσουμε την απομόνωση και τον ατομισμό, να ζητήσουμε την αλληλεγγύη και την υποστήριξη από την κοινωνία, να συναντηθούμε με όλους τους εργαζόμενους του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα που μάχονται να κρατήσουν τις δουλειές τους και όσα δικαιώματα απέμειναν.

Ήδη η ανεργία έχει εκτιναχθεί σε ποσοστό-ρεκόρ, 30% για το 2012 προβλέπει η ΓΣΕΕ, που μεταφράζεται σε περισσότερους από 1.000.000 ανέργους, χωρίς να υπολογίζονται οι νέοι που αναζητούν πρώτη φορά δουλειά, οι εργαζόμενοι της μαύρης εργασίας κλπ.

Εκδήλωση - Συζήτηση Δημοκρατία

Εκδήλωση – Συζήτηση:

“Δημοκρατία εν καιρώ κρίσης”

Ομιλητές οι:

• Σ. Κωνσταντακόπουλος
  (Πανεπιστημιακός)
• Σ. Παναγιωτίδης
  (Υπ. Διδάκτορας Σύγχρονης
  Ιστορίας)

Τετάρτη 14/12

Αμφιθέατρο Θαλής, Φυσικό

Ώρα 13:30

ΑρΕν ΦΜΣ

Δημοκρατία εν καιρώ Κρίσης

Από τις πρώτες μέρες της εφαρμογής της μνημονιακής πολιτικής έγινε σαφές από την πλευρά των κυβερνώντων ότι οι αντιλαϊκές επιλογές τους θα πάνε χέρι-χέρι με τον ωμό αυταρχισμό. Αμέσως μετά το πρώτο μνημόνιο η χορήγηση αυξημένων αρμοδιοτήτων σε υπουργούς, προκειμένου να παρακάμπτουν τη βουλή, μας προϊδέασε για μια περίοδο όπου η δημοκρατία θα παραγκωνιζόταν προκειμένου να εφαρμοστεί στο ακέραιο η κυρίαρχη πολιτική.

Αυτό στους δρόμους αποκρυσταλλώθηκε από την σκληρή καταστολή που βιώσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα, σαν μοναδική απάντηση στις φωνές αντίστασης που υψώθηκαν. Η στάση των δυνάμεων καταστολής απέναντι σε διαδηλώσεις ή συγκεντρώσεις, τα κύματα “προληπτικών” προσαγωγών, η αναίτια και παραπάνω από αλόγιστη, χρήση χημικών καθώς και η ωμή αστυνομική βία απέναντι σε διαδηλωτές παλεύει να παγιώσει ένα καθεστώς γενικευμένης τρομοκρατίας, μειωμένων ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Κάλεσμα για δίκη Φασιστών στις 12 Δεκέμβρη 2011

- Στις 12 Δεκέμβρη 2011, δικάζονται 3 από τα μέλη 15/μελούς φασιστικής συμμορίας που στις 18 Σεπτέμβρη 2011 στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, είχαν μαχαιρώσει Αφγανό πρόσφυγα δίπλα από την καρδιά και στο στομάχι. Ο άτυχος Αφγανός ευτυχώς επέζησε και θα είναι μάρτυρας κατηγορίας στο δικαστήριο μαζί με συμπατριώτες του που την ώρα της επίθεσης βρίσκονταν μαζί του. Μεταξύ των κατηγορουμένων και η “τηλεαστέρας-κάτοικος” της Χρυσής Αυγής, Θέμις σκορδέλη, που κατηγορείται και για άλλες επιθέσεις.

Η Αντιφασιστική Πρωτοβουλία “ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ”, καλεί σε συγκέντρωση στα δικαστήρια της Ευελπίδων στις 9 π.μ. της Δευτέρας 12 Δεκέμβρη.

Ξεθάβοντας τα τσεκούρια του πολέμου...

Την Τετάρτη 30/11 έγινε, και εν όψη της πανεργατικής απεργίας της 1ης Δεκέμβρη, προσπάθεια διεξαγωγής Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου Φοιτητών προκειμένου να συζητήσουμε για την συγκυρία και επομένως και για το πολιτικό πλαίσιο της ίδιας της απεργίας. Παράλληλα, και ενώ πλησιάζει η 6η Δεκέμβρη μια Συνέλευση θα μας έδινε την δυνατότητα να προβληματιστούμε σε σχέση με τις ιδιαίτερες εκείνες μέρες του 2008. Δυστυχώς λόγο της μειωμένης προσέλευσης η Συνέλευση δεν πραγματοποιήθηκε καθώς δεν είχε απαρτία. Πάνω σε αυτό εμφανίζονται κάποιοι προβληματισμοί σε σχέση με τη συγκυρία και σε σχέση με το ρόλο μας μέσα σε αυτή.

1. Η απεργία της 1ης Δεκέμβρη αποτέλεσε την πρώτη απάντηση του εργατικού κινήματος στον ελιγμό της συγκυβέρνησης Παπαδήμου και στην συσπείρωση των μνημονιακών δυνάμεων. Απέναντι σε μια κοινωνία που με πρωτοφανή ένταση και με ορόσημο τις 19 και 20 Νοέμβρη απαιτούσε αλλαγή πορείας το αστικό μπλοκ εξουσίας με προκλητικό τρόπο αγνόησε τους εργαζόμενους και μας προσέφερε ακόμα έναν διαχειριστή της πολιτικής που εδώ και δύο χρόνια σαρώνει τα δικαιώματά μας και υποθηκεύει το μέλλον μας. Η επιλογή Παπαδήμου δηλώνει ακριβώς αυτό. Η αμφισβήτηση της κυρίαρχης πολιτικής είναι εκτός συζήτησης. Όπως ακριβώς έκανε και η κυβέρνηση Παπανδρέου η συγκυβέρνηση έρχεται να κάνει πολιτική αγνοώντας την κοινωνία και απαντώντας σε αγώνες και διεκδικήσεις με αυταρχισμό και τρομοκρατία. Απέναντι σε αυτόν τον αυταρχισμό των κυρίαρχων ο μόνος τρόπος να ακουστεί η φωνή των από κάτω είναι οι συλλογικοί αγώνες, είναι οι μαζικές συνελεύσεις φοιτητών και εργαζομένων, είναι τα δυναμικά κοινωνικά κινήματα!
2. Η Γενική Συνέλευση αποτελεί την ανώτερη αποφασιστική διαδικασία του Συλλόγου Φοιτητών καθώς και το βασικό κύτταρο της δράσης του. Με αυτήν την έννοια η Γενική Συνέλευση αποτελεί την αφετηρία για τους φοιτητές που θέλουν να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους, εντός και εκτός σχολής, και να έχουν λόγο για τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις στον τόπο. Η ίδια η ύπαρξη των συλλόγων συνιστά μια πολιτική απόφαση: Ότι ενάντια σε οποιονδήποτε θέλει να αποφασίζει για εμάς χωρίς εμάς, θέλει να βάζει σε δεύτερη μοίρα τα δικαιώματά μας, θα παίρνουμε μόνοι μας τον λόγο και θα θέτουμε την δική μας ατζέντα ενάντια στο κυρίαρχο. Σε αυτό το πλαίσιο η νέκρωση των διαδικασιών, κάτι το οποίο αποτελούσε πάντα στόχο των παρατάξεων του δικομματισμού, δεν εξαφανίζει την αντιπαράθεση που θα γινόταν μέσα στη συνέλευση αλλά φιμώνει τον αντίλογο των φοιτητών. Αυτό μας αφήνει όλους χαμένους. Χαμένους γιατί έχουμε αφεθεί στη μοίρα που μας επιφυλάσσουν, γιατί έχουμε θάψει το τσεκούρι του πολέμου...
3. Ζούμε σε ένα πραγματικά οριακό σημείο για την κοινωνία. Η πολιτική που ασκείτε σήμερα. είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι. διαπερνάει και θα διαπερνάει κάθε πτυχή την δικής μας ζωής. Η δικιά μας γενιά θα βγει στην αγορά εργασίας με διαλυμένες σχέσεις εργασίας, χωρίς συλλογικές συμβάσεις και δυνατότητα διαπραγμάτευσης, χωρίς κοινωνική πρόνοια, χωρίς ασφαλιστικά ταμεία και με δείκτες ανεργίας που για τους νέους αγγίζουν ήδη το 30%. Παράλληλα, με τον νόμο-διαμαντοπούλου, σήμερα μπαίνει μια τομή στο πρώην δημόσιο Πανεπιστήμιο, ουσιαστικά σφραγίζοντας ότι αξιοπρεπές πτυχίο στην κοινωνία του αύριο θα παίρνουν οι πολύ λίγοι. Η ασκούμενη πολιτική σήμερα τσακίζει κάθε δικαίωμα και κατάκτηση, υποθηκεύει το μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς, χωρίς να βάζει κανένα όριο σε σχέση με την εξαθλίωση ακόμα και την επιβίωση των υποτελών. Σήμερα οι αγώνες που δίνονται και θα δοθούν δεν είναι αγώνες που υπερασπίζονται μειοψηφίες. Είναι αγώνες που υπερασπίζονται για μια ολόκληρη κοινωνία και μια ολόκληρη γενιά το δικαίωμα σε εργασία και ζωή με αξιοπρέπεια. Το μέλλον που μας ετοιμάζουν δεν μας χωράει... Να γυρίσουμε τον κόσμο ανάποδα!

Όλοι και όλες στις Γενικές Συνελεύσεις!

Όλοι και όλες στους δρόμους!

Γενική Απεργία 1/12/11

Πλαίσιο Αριστερής Ενότητας, ΓΣ 30/11

Ή εμείς ή αυτοί!

Ζούμε σε μία περίοδο έντονων κοινωνικών και πολιτικών ανακατατάξεων τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε ελληνικό επίπεδο. Μια σειρά πολιτικών, που τα τελευταία χρόνια έχουν οδηγήσει τους εργαζόμενους και την νεολαία σε αλλεπάλληλα αδιέξοδα και στα όρια της επιβίωσης στην χώρα μας, έρχονται τώρα να οδηγήσουν σε κρίση την Ισπανία, την Ιταλία, το Βέλγιο, ακόμα και την Γαλλία. Το όλο ευρωπαϊκό εγχείρημα, μοιάζει μετέωρο. Στην ουσία η Ευρώπη είτε θα επανιδρυθεί σε κοινωνική βάση, κάτω από την πίεση των λαών και των κοινωνικών κινημάτων, είτε θα πάψει να υπάρχει. Άλλωστε, πέρα από όλα τα άλλα, η νεοφιλελεύθερη στρατηγική της Ε.Ε. έχει επιτρέψει στον εθνικισμό, τον νεοφασισμό και τον ρατσισμό να γίνουν μέρος της κυρίαρχης πολιτικής ατζέντας (κάτι που αποτυπώνεται γλαφυρά και από την συμμετοχή του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση Παπαδήμου). Απέναντι στα εκβιαστικά διλήμματα που θέτουν οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις σε Ελλάδα και Ευρώπη για την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων, η μόνη απάντηση είναι ότι «δεν υπάρχει σωστή απάντηση σε λάθος ερώτηση». Και η σωστή ερώτηση είναι αν από την ελληνική και ευρωπαϊκή κρίση, θα σωθούν οι κοινωνίες ή οι αγορές.

Παράλληλα σε λίγες μέρες συμπληρώνονται τρία χρόνια από την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από ειδικό φρουρό, στις 6 Δεκεμβρίου 2008. Αυτό το περιστατικό αποτέλεσε το έναυσμα ενός πρωτοφανούς κοινωνικού ξεσπάσματος, με εξεγερσιακά χαρακτηριστικά, το οποίο αναπτύχθηκε ταυτόχρονα και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα σε ολόκληρη τη χώρα. Δεν περιορίστηκε όμως εντός των συνόρων αλλά κατάφερε να «εκπέμψει» το μήνυμα της αμφισβήτησης των όρων με τους οποίους καλείται η νεολαία, κατά κύριο λόγο, να ζήσει σε όλη την Ευρώπη αλλά και στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. Ο αυθόρμητος χαρακτήρας, η συμμετοχή κοινωνικών ομάδων που μέχρι τώρα ήταν αποκλεισμένες από οποιαδήποτε διεκδίκηση, η μαζικότητα και η διάρκεια των κινητοποιήσεων συγκρότησαν ένα εκρηκτικό μείγμα που κατάφερε να αναδείξει ζητήματα και να χαράξει διαχωριστικές γραμμές στο πολιτικό τοπίο και την κοινωνία.

  Τρία χρόνια μετά τον Δεκέμβρη του ‘08 οι αιτίες που γέννησαν αυτήν την εξέγερση συνεχίζουν να υπάρχουν, ενώ οι πολιτικές που πλήττουν τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα στην χώρα μας εξειδικεύονται μέσω του νέου προϋπολογισμού, της νέας δανειακής σύμβασης, της συμφωνίας στις 27 Οκτωβρίου και της περαιτέρω επίθεσης στα εναπομείναντα κομμάτια του δημόσιου τομέα.

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ  ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ;

Η χώρα μας βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στη δύνη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Ο ελληνικός λαός καλείται να πληρώσει για κάτι που δεν ευθύνεται ο ίδιος, καταδικαζόμενος στη βαρβαρότητα. Δανειακές συμβάσεις, «κουρέματα» και συνεχώς νέα μέτρα που οδηγούν πρακτικά στη χρεοκοπία του λαού, ενώ αυξάνουν τα κέρδη των τραπεζιτών. Επιγραμματικά μπορούμε να αναφέρουμε τη μείωση των μισθών κατά 60%, τις περικοπές στις συντάξεις και στις κοινωνικές παροχές, την επιβολή της εργασιακής εφεδρείας η οποία ισοδυναμεί με απόλυση, την κατάργηση κλαδικών και συλλογικών συμβάσεων, καθώς και τα φοροεισπρακτικά χαράτσια (π.χ. χαράτσι για τα ακίνητα). Μέτρα που πάρθηκαν από μια κυβέρνηση που έχει απολέσει προ πολλού τη δημοκρατική της νομιμοποίηση – το «λεφτά υπάρχουν» και οι προεκλογικές δεσμεύσεις για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις μετατράπηκαν στην πιο σκληρή επίθεση στα μόνιμα υποζύγια, φοιτητές, μισθωτούς, συνταξιούχους – και τα οποία οδηγούν σε μαζικές εκφράσεις της αγανάκτησης των κομματιών της κοινωνίας που πλήττονται. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις 19 και 20 Οκτώβρη – οι πιο μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις της μεταπολίτευσης -, καθώς και η ματαίωση των παρελάσεων της 28ης Οκτωβρίου από κόσμο που αποφάσισε να διαδηλώσει αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα. Αυτή η πίεση του λαϊκού παράγοντα είναι που οδήγησε πρακτικά στην πτώση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, την φρενήρη ναδιάταξη του πολιτικού συστήματος και την μετέπειτα συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ). Μιας μη δημοκρατικά νομιμοποιημένης κυβέρνησης που πρακτικά έρχεται για να επιβάλει με σκληρότερους όρους τα συμφέροντα των ισχυρών οικονομικών κύκλων σε Ελλάδα και Ευρώπη, έχοντας για πρωθυπουργό έναν τραπεζίτη.

Το κίνημα κατά του «χαρατσιού» της ΔΕΗ

Το κίνημα κατά της κτηνωδίας του χαρατσιού με την απειλή στέρησης ενός κοινωνικού αγαθού όπως είναι το ηλεκτρικό ρεύμα πήρε πλέον μεγάλες διαστάσεις με διεθνή αντίκτυπο. Δεκάδες δήμοι μπήκαν μπροστά για να υπερασπιστούν τους φτωχούς δημότες τους, που διαβιούν χωρίς θέρμανση και απειλούνται με διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος μέσα στο χειμώνα. Τα συνδικάτα με επικεφαλής τη ΓΕΝΟΠ, δήμοι, κοινωνικοί και επιστημονικοί φορείς δημιούργησαν ένα υψηλό φράγμα που υποχρεώνει την κυβέρνηση σε αναδίπλωση.

Στην παιδεία

Η επέμβαση της κυβερνητικής πολιτικής στο πανεπιστήμιο δεν είναι τυχαία. Η λειτουργία του ως του βασικού ιδεολογικού μηχανισμού που δημιουργεί τους αυριανούς εργαζομένους καθιστά την εκπαιδευτική ’’μεταρρύθμιση’’ κομβική για τη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Με το πρόσχημα της αδιαφάνειας και ντυμένη με το μανδύα της προόδου η κυβέρνηση (με συμμάχους φυσικά τη ΝΔ, το ΛΑΟΣ και το ΔΗΣΥ) δημιουργεί το πανεπιστήμιο της εξειδίκευσης, του φόβου και της πειθαρχίας, των επισφαλών και ευέλικτων εργαζομένων. Η κατάργηση του αυτοδιοίκητου του πανεπιστημίου με την εμπλοκή εξωπανεπιστημιακών παραγόντων στη διοίκησή του, η εξάρτηση της χρηματοδότησης από την ιδιωτική πρωτοβουλία, η ουσιαστική υποβάθμιση και εντατικοποίηση των σπουδών και η κατάργηση του ασύλου, είναι κάποια βασικά σημεία  αίσχους του νόμου Διαμαντοπούλου. Ήδη χρηματοδοτούν μέσω των σπουδαστικών κουπονιών με 44.εκατ. ευρώ τα ΙΕΚ κάνοντας ολοφάνερο ότι εσκεμμένα υποχρηματοδοτούν τη δημόσια παιδεία (σχολεία χωρίς βιβλία, μειώσεις στα συγγράμματα στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, συγχωνεύσεις και κλείσιμο σχολών, διάλυση της τεχνικής εκπαίδευσης) με σκοπό να προωθήσουν λογικές διδάκτρων και εξάρτησης των πανεπιστημίων από επιχειρηματικά συμφέροντα. Φτιάχνουν ένα πανεπιστήμιο που θα υπηρετεί τον πολλαπλασιασμό των κερδών τους και όχι την κάλυψη των αναγκών μας.

Ήδη αυτή τη στιγμή σε μια σειρά ΑΕΙ (ανάμεσα σε αυτά και το ΕΚΠΑ) έχουν συγκροτηθεί πενταμελής επιτροπές από τους ελάχιστους πρόθυμους που βρέθηκαν να τις στελεχώσουν και που έχουν σαν μοναδικό στόχο την συγκρότηση των νέων Συμβουλίων Διοίκησης, με την συμμετοχή παραγόντων εκτός ακαδημαϊκής κοινότητας. Άμεσος στόχος τόσο του δικού μας συλλόγου, όσο και των υπολοίπων πρέπει να είναι η παρεμπόδιση στην πράξη κάθε πρωτοβουλίας και απόφασης αυτών των οργάνων.

Τι έχουμε μπροστά μας…

Η νέα Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας ούτε αγαθές προθέσεις έχει, ούτε το "κοινό" καλό προωθεί. Συνεχίζουν το έργο της Μνημονιακής Κυβέρνησης ΠΑ.ΣΟ.Κ.-Τρόικα, στην κατεύθυνση της επίθεσης ενάντια στα χαμηλότερα στρώματα και περικοπής των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Συγκροτείται με αυτό τον τρόπο ένα ιδιότυπο κράτος έκτακτης ανάγκης, με σκοπό την επιβίωση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής στην Ελλάδα και κατ επέκταση στην Ευρώπη. Όποια διέξοδο κι αν αναζητήσουν, εμείς τους θυμίζουμε ότι οι νεοφιλελεύθερες αυτές πολιτικές δεν έχουν καμία νομιμοποίηση στο λαό. Όπως καμία νομιμοποίηση δεν έχει και η σύνθεση της νέας, όπως και της προηγούμενης κυβέρνησης! Στην ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε το μόνο πράγμα που μπορούμε να αντιτάξουμε είναι μια ολομέτωπη αντίσταση. Εμείς που ως φοιτητές έχουμε αναρίθμητους λόγους να αγωνιστούμε ενάντια στην κυβέρνηση της «εθνικής σωτηρίας» και την πολιτική της, πρέπει να συνταχθούμε στο πλευρών των εργαζομένων, αυτών που συμμετέχουν σε συνελεύσεις στις γειτονιές και όλοι μαζί να συγκροτήσουμε ένα μαζικό κίνημα που θα διεκδικήσει μια πιο δίκαιη και ελεύθερη κοινωνία, ένα κίνημα που θα γεννήσει τις δομές για την κοινωνία και το πανεπιστήμιο των αναγκών μας. Απέναντι στα μέτρα και την καταστολή προτάσσουμε τη συμμετοχή μας σε διαδηλώσεις, πορείες, συνελεύσεις, απεργίες. Να αγωνιστούμε συλλογικά και ενωτικά για να μπλοκάρουμε τη νέα φορολεηλασία σε βάρος των μισθωτών και των συνταξιούχων, την ισοπέδωση των μισθών σε δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, την απόλυση δεκάδων χιλιάδων εργαζόμενων μέσω των διαδοχικών κυμάτων εργασιακής εφεδρείας, με την πρώτη δόση να ξεκινάει την ερχόμενη εβδομάδα.

Απαιτούμε την άμεση ανατροπή της νεοσύστατης κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας» που έρχεται να επιβάλει εξίσου αντιλαϊκά, αν όχι σκληρότερα, μέτρα με αυτήν του ΠΑΣΟΚ. Να ανατραπούν αυτοί και οι πολιτικές τους, οι πολιτικές των μνημονίων, της λιτότητας, της κοινωνικής εξαθλίωσης.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:

·         Συμμετοχή του συλλόγου στην πορεία της Γενικής Απεργίας την Πέμπτη 1/12/11, με προσυγκέντρωση στο Μουσείο στις 11:00, και κλειστή σχολή την μέρα αυτή. 

·         Συμμετοχή του συλλόγου στην πορεία της 6ης Δεκέμβρη και κατάληψη της σχολής την μέρα αυτή.

·         Στήριξη της κατάληψης της Πρυτανείας από εργαζόμενους του ΕΚΠΑ, στις 30/11 και 1/12.

Πανελλαδικό Διήμερο Αριστερής Ενότητας 26-27/11

Πλαίσιο Αριστερής Ενότητας ΓΣ 11/11

 Το Πολυτεχνείο ζει στους αγώνες τους σήμερα!

Η λαϊκή  εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτέλεσε το πιο λαμπρό ορόσημο στη σύγχρονη ιστορία της ελληνικής κοινωνίας, αφού φανέρωσε τη δύναμη που είναι ικανοί να επιδείξουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία όταν αγωνίζονται με αυταπάρνηση ενάντια στην καταπίεση. Ήταν ένα ηχηρό ράπισμα στη Χούντα των συνταγματαρχών και στους προστάτες της, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν αποτέλεσε έναν κεραυνό εν αιθρία. Η διαρκής επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου του λαού στο κατώφλι της διεθνούς οικονομικής κρίσης είχε ήδη οδηγήσει στο ξέσπασμα απεργιών και διαρκώς τροφοδοτούσε τη λαϊκή αγανάκτηση. Το Νοέμβρη του ‘73 εκατοντάδες νέοι κατέλαβαν το Πολυτεχνείο προτάσσοντας το αίτημα της κατάργησης των αντιεκπαιδευτικών μέτρων της τότε χουντικής κυβέρνησης Μαρκεζίνη, που επιχειρούσε να ελέγξει ακόμα πιο ασφυκτικά τη φοιτητική ζωή, αναβάλλοντας τις εκλογές στις σχολές και διορίζοντας η ίδια την ηγεσία των Διοικητικών Συμβουλίων. Γρήγορα ο αγώνας των φοιτητών έγινε σημείο αναφοράς για  ολόκληρο το λαό και έδωσε διέξοδο στα γενικευμένα αντιχουντικά και αντιιμπεριαλιστικά αισθήματα των κοινωνικών στρωμάτων που πλήττονταν. Ήταν η αρχή του τέλους για το δικτατορικό καθεστώς!

Σήμερα, 38 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η άρχουσα τάξη μέσω των κυβερνητικών και άλλων εκπροσώπων της προσπαθεί να πάρει πίσω θεμελιώδεις κοινωνικές κατακτήσεις. Με αυτή την έννοια το σύνθημα «ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» γίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ. Σε μια περίοδο κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος, μεγαλύτερης και αυτής της δεκαετίας του ‘30, μαζικών απολύσεων και έξαρσης της φτώχειας, θέλουμε ακόμη «ψωμί». Σε μια περίοδο πρακτικά κατάργησης της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης ζητάμε ακόμη «παιδεία». Σε μια περίοδο όξυνσης της καταστολής και κατάργησης στοιχειωδών δικαιωμάτων απαιτούμε περισσότερη «ελευθερία»!

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Η χώρα μας βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στη δύνη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Ο ελληνικός λαός καλείται να πληρώσει για κάτι που δεν ευθύνεται ο ίδιος, καταδικαζόμενος στη βαρβαρότητα. Δανειακές συμβάσεις, «κουρέματα» και συνεχώς νέα μέτρα που οδηγούν πρακτικά στη χρεοκοπία του λαού, ενώ αυξάνουν τα κέρδη των τραπεζιτών. Επιγραμματικά μπορούμε να αναφέρουμε τη μείωση των μισθών κατά 60%, τις περικοπές στις συντάξεις και στις κοινωνικές παροχές, την επιβολή της εργασιακής εφεδρείας η οποία ισοδυναμεί με απόλυση, την κατάργηση κλαδικών και συλλογικών συμβάσεων, καθώς και τα φοροεισπρακτικά χαράτσια (π.χ. χαράτσι για τα ακίνητα). Μέτρα που πάρθηκαν από μια κυβέρνηση που έχει απολέσει προ πολλού τη δημοκρατική της νομιμοποίηση – το «λεφτά υπάρχουν» και οι προεκλογικές δεσμεύσεις για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις μετατράπηκαν στην πιο σκληρή επίθεση στα μόνιμα υποζύγια, φοιτητές, μισθωτούς, συνταξιούχους – και τα οποία οδηγούν σε μαζικές εκφράσεις της αγανάκτησης των κομματιών της κοινωνίας που πλήττονται. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις 19 και 20 Οκτώβρη – οι πιο μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις της μεταπολίτευσης -, καθώς και η ματαίωση των παρελάσεων της 28ης Οκτωβρίου από κόσμο που αποφάσισε να διαδηλώσει αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα. Αυτή η πίεση του λαϊκού παράγοντα είναι που οδήγησε πρακτικά στην πτώση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που μετά από μία βδομάδα κοροϊδίας κατάφερε να σχηματίσει νέα «κυβέρνηση εθνικής ευθύνης». Όλο αυτό, βέβαια, αφότου είχε εξαγγελθεί η διενέργεια ενός δημοψηφίσματος – φάρσα, μέσω του οποίου η γαντζωμένη στην εξουσία κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ήθελε «να εκτονωθεί η λαϊκή αγανάκτηση», όπως δια στόματος του υπουργού οικονομικών Ευάγγελου Βενιζέλου ελέχθη, κίνηση η οποία όχι μόνο δε θα έδινε την παραμικρή δημοκρατική νομιμοποίηση στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά και η οποία εκφύλιζε και το δημοκρατικό θεσμό του δημοψηφίσματος.

Στην παιδεία

Η επέμβαση της κυβερνητικής πολιτικής στο πανεπιστήμιο δεν είναι τυχαία. Η λειτουργία του ως του βασικού ιδεολογικού μηχανισμού που δημιουργεί τους αυριανούς εργαζομένους καθιστά την εκπαιδευτική ’’μεταρρύθμιση’’ κομβική για τη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Με το πρόσχημα της αδιαφάνειας και ντυμένη με το μανδύα της προόδου η κυβέρνηση (με συμμάχους φυσικά τη ΝΔ, το ΛΑΟΣ και το ΔΗΣΥ) δημιουργεί το πανεπιστήμιο της εξειδίκευσης, του φόβου και της πειθαρχίας, των επισφαλών και ευέλικτων εργαζομένων. Η κατάργηση του αυτοδιοίκητου του πανεπιστημίου με την εμπλοκή εξωπανεπιστημιακών παραγόντων στη διοίκησή του, η εξάρτηση της χρηματοδότησης από την ιδιωτική πρωτοβουλία, η ουσιαστική υποβάθμιση και εντατικοποίηση των σπουδών και η κατάργηση του ασύλου, είναι κάποια βασικά σημεία  αίσχους του νόμου Διαμαντοπούλου. Ήδη χρηματοδοτούν μέσω των σπουδαστικών κουπονιών με 44.εκατ. ευρώ τα ΙΕΚ κάνοντας ολοφάνερο ότι εσκεμμένα υποχρηματοδοτούν τη δημόσια παιδεία με σκοπό να προωθήσουν λογικές διδάκτρων και εξάρτησης των πανεπιστημίων από επιχειρηματικά συμφέροντα. Φτιάχνουν ένα πανεπιστήμιο που θα υπηρετεί τον πολλαπλασιασμό των κερδών τους και όχι την κάλυψη των αναγκών μας.

Άσυλο

Η θέσπιση του πανεπιστημιακού ασύλου αποτέλεσε παρακαταθήκη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και η κατάργησή του συνδέεται στην πράξη και με τη νομιμοποίηση της καταστολής. Με το νέο νόμο πλαίσιο καταργείται το άσυλο όχι για να προστατευτεί ο χώρος των πανεπιστημίων από το κοινό έγκλημα, αλλά γιατί το άσυλο αποτελεί αναγκαίο όρο της ιδιωτικοποίησης του πανεπιστημίου που προωθείται. Το νέο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο δε χωράει την πολιτική δραστηριότητα, ενώ η επιχειρηματική δραστηριότητα πρέπει να περιφρουρείται από τις πράξεις πολιτικής ανυπακοής. Δεύτερον, η κατάργηση του ασύλου εντάσσεται στη γενικότερη εντατικοποίηση και αναβάθμιση της κρατικής καταστολής. Εντάσσεται στην ίδια κατεύθυνση με τις νομικές διώξεις των αγωνιστών φοιτητών, με την καταστολή στις πορείες και την ποινικοποίηση πρακτικά της ίδιας της διαδήλωσης και οποιασδήποτε πολιτικής πράξης (όπως η γενική συνέλευση).

Διεθνώς

Διεθνώς η κατάσταση κοινωνικά δε διαφέρει και πολύ. Η Αμερική σαρώνεται από ένα μεγαλειώδες κίνημα καταλήψεων κυβερνητικών κτηρίων και διαδηλώσεων που στρέφονται ενάντια στο σύστημα που τους οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερη φτώχεια, με αποκορύφωμα τη διεξαγωγή μετά από 65 χρόνια Γενικής Απεργίας στο Oakland. Στην Ιταλία η κατάσταση είναι σχεδόν ταυτόσημη με την ελληνική. Το Σάββατο δεκάδες χιλιάδες εργαζομένων διαδήλωσαν στη Ρώμη ενάντια στα νέα μέτρα λιτότητας που επέβαλε η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι ακολουθώντας τις επιταγές του Δ.Ν.Τ. Η πίεση του εκεί εργατικού κινήματος οδήγησε επίσης σε κυβερνητική κρίση. Η Γαλλία βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση καθώς επιβάλλεται στο λαό λιτότητα μεγαλύτερου μεγέθους από αυτή που είχε ζήσει η χώρα το 1945(!). Συμπεραίνουμε όλοι μας, λοιπόν, πόσο αλληλένδετες είναι οι οικονομίες παγκοσμίως, διαπιστώνοντας ότι οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης είναι παντού ορατές. Ορατό όμως επίσης είναι και το φαινόμενο οι λαοί να συνειδητοποιούν τη δύναμή τους διεθνώς και να εισέρχονται μαζικά στο προσκήνιο απαιτώντας την ανατροπή των κυβερνήσεών τους και διεκδικώντας το μέλλον που τους κλέβουν, διαλέγοντας ζωή και όχι επιβίωση!

Η μόνη απότιση τιμής που μπορεί να γίνει σε μία εξέγερση, όπως αυτή του Πολυτεχνείου είναι η αξιοποίηση των διδαγμάτων της από τα κινήματα του μέλλοντος. Το αληθινό, διαχρονικό μήνυμα του πολυτεχνείου είναι η ανάγκη για ανυποχώρητο αγώνα, μέχρι τη στιγμή που θα εγκαταλείψει το προσκήνιο της ιστορίας το σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση και τη βία, το σύστημα που αδυνατεί να εξασφαλίσει στους εργαζόμενους ψωμί, παιδεία, ελευθερία, και που μπροστά στον κίνδυνο της ανατροπής του θα γεννά αστυνομικά καθεστώτα, ακόμα και εκεί που η δημοκρατία μοιάζει εδραιωμένη.

Η σύσταση της νέας κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» δεν ενδιαφέρει κανέναν. Στην ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε το μόνο πράγμα που μπορούμε να αντιτάξουμε είναι μια ολομέτωπη αντίσταση. Εμείς που ως φοιτητές έχουμε πάρα πολλούς λόγους να αγωνιστούμε ενάντια στην κυβέρνηση της «εθνικής σωτηρίας» και την πολιτική της, πρέπει να συνταχθούμε στο πλευρό των εργαζομένων και όλοι μαζί να συγκροτήσουμε ένα μαζικό κίνημα που θα διεκδικήσει μια πιο δίκαιη και ελεύθερη κοινωνία, ένα κίνημα που θα γεννήσει τις δομές για την κοινωνία και το πανεπιστήμιο των αναγκών μας. Απέναντι στα μέτρα και την καταστολή προτάσσουμε τη συμμετοχή μας σε διαδηλώσεις, πορείες, συνελεύσεις, απεργίες.

Απαιτούμε την άμεση ανατροπή της κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας» που έρχεται να επιβάλει εξίσου αντιλαϊκά, αν όχι σκληρότερα, μέτρα με αυτήν του ΠΑΣΟΚ. Να ανατραπούν αυτοί και οι πολιτικές τους, οι πολιτικές των μνημονίων, της λιτότητας, της κοινωνικής εξαθλίωσης.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:

• Συμμετοχή του συλλόγου στις εκδηλώσεις του τριήμερου εορτασμού της επετείου του Πολυτεχνείου, με κατάληψη της σχολής 15,16 και 17 Νοεμβρίου, για τον λόγο αυτό.
• Συμμετοχή του συλλόγου στην πορεία της 17ης Νοεμβρίου σε συμπόρευση με το υπόλοιπο φοιτητικό κι εργατικό κίνημα.