Τι Πανεπιστήμιο φτιάχνει ο νόμος-πλαίσιο Διαμαντοπούλου;

Των Άκη Ζαρκαδούλα και Γιώργου Μπενέκου
 

Η αναδιάρθρωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αποτέλεσε κύριο μέλημα των αστικών κυβερνήσεων από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Παρ’όλα αυτά, οι αντιστάσεις εντός και εκτός Πανεπιστημίου στάθηκαν ως τώρα ανάχωμα για την πλήρη μετάλλαξη του Δημόσιου και Δωρεάν Πανεπιστημίου.

Αυτό που γνωρίζουμε από χρόνια, σήμερα επιβεβαιώνεται με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο: η επιχειρούμενη μετάλλαξη μόνο άσχετη δεν είναι με το καθεστώς κατεδάφισης των εργασιακών δικαιωμάτων που επικρατεί και που στις μέρες μας εντείνεται με τις πολιτικές σκληρής λιτότητας του Μνημονίου. Ουσιαστικά, όσα συμβαίνουν στα Πανεπιστήμια σχετίζονται με την επιβολή ενός νέου κοινωνικού «συμβολαίου», που σκοπό έχει να νομιμοποιήσει και να διαιωνίσει τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, την παύση των συλλογικών διεκδικήσεων και την εργοδοτική ασυδοσία.

Μηχανισμός εμπέδωσης αυτού του νέου «συμβολαίου» είναι το περίφημο χρέος, ενώ για την ολοκλήρωσή του, και μετά την πλήρη αποδιάρθρωση του κοινωνικού ιστού, απαιτείται η ολοσχερής και οριστική μετάλλαξη του Πανεπιστημίου.

Η κατάργηση του αυτοδιοίκητου με την εμπλοκή εξωπανεπιστημιακών παραγόντων στη διοίκησή του, η εξάρτηση της χρηματοδότησης του Πανεπιστημίου από την ιδιωτική πρωτοβουλία, η ουσιαστική υποβάθμιση και εντατικοποίηση των σπουδών για την παραγωγή αναλώσιμων εργαζόμενων και η κατάργηση του ασύλου, βασικοί πυλώνες του νέου νομοσχεδίου Διαμαντοπούλου, έρχονται να επικυρώσουν την παραπάνω πολιτική.

1. Άρση του αυτοδιοίκητου των Πανεπιστημίων
  
Σε όλη αυτή τη διαδικασία αναδιάρθρωσης υπάρχουν σημαντικές αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο συγκροτούνται οι δομές διοίκησης των Πανεπιστημίων. Με τις προτεινόμενες ρυθμίσεις, έτσι, αφαιρούνται οι δικαιοδοσίες από τα τωρινά όργανα συνδιοίκησης και επιβάλλεται ένα νέο ολιγαρχικό μοντέλο διοίκησης μέσω του 15μελούς Συμβουλίου. Το «Συμβούλιο Διοίκησης» θα αποτελείται από 7 εκλεγμένα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, τα οποία θα επιλέγουν άλλα 7 μέλη εκτός της πανεπιστημιακής κοινότητας, και από 1 φοιτητή.

Το Συμβούλιο Διοίκησης δεν θα ελέγχεται και δεν θα λογοδοτεί πουθενά. Καταστρατηγείται έτσι πλήρως το αυτοδιοίκητο, αφού όχι μόνο δεν θα εκπροσωπούνται επαρκώς όλα τα μέρη της πανεπιστημιακής κοινότητας, αλλά και η παρουσία εξωθεσμικών παραγόντων θα μπορεί να χαράζει τη στρατηγική του εκάστοτε ιδρύματος προς ιδιωτικά οφέλη. Πρόκειται για μία κατάφωρα αντισυνταγματική πρακτική που καταλύει τη δημοκρατία στα όργανα, στους τρόπους λήψης αποφάσεων και στη διοίκηση του Πανεπιστημίου, αφήνοντας πεδίο για την ανάπτυξη σχέσεων διαπλοκής και εξυπηρέτησης επιχειρησιακών συμφερόντων.

Καίριος είναι και ο περιορισμός της φοιτητικής συμμετοχής στα όργανα λήψης αποφάσεων. Η  ύπαρξη ενός φοιτητή στο Συμβούλιο Διοίκησης είναι ουσιαστικά συμβολική και απεικονίζει το «αναγκαίο κακό» της συμμετοχής τους από το Υπουργείο. Ο ένας αυτός φοιτητής θα εκλέγεται μάλιστα από ενιαίο ψηφοδέλτιο από το σώμα των φοιτητών, κάτι το οποίο έμπρακτα σημαίνει κατάργηση των συλλογικοτήτων και των συλλογικών μορφών δράσεων και εξατομίκευση του φοιτητικού σώματος.

2. Επιχειρηματίες στην «υπηρεσία» του Πανεπιστημίου

Η «αυτοδιοίκηση» των ιδρυμάτων προϋποθέτει, κατά το Υπουργείο, και την «οικονομική αυτοτέλειά» τους. Η κρατική χρηματοδότηση όχι μόνο ελαχιστοποιείται, αλλά και θα χορηγείται ανάλογα με την αξιολόγηση του κάθε ιδρύματος. Αξιολόγηση μακριά από ακαδημαϊκά και κοινωνικά κριτήρια αλλά με κριτήρια οικονομικής ανταποδοτικότητας, ανάλογα δηλαδή με το πόσο συμμορφώνεται το κάθε ίδρυμα στα “θέλω” της αγοράς εργασίας. Παράλληλα, με την κρατική χρηματοδότηση διαμορφώνεται επιπλέον και η ιδιωτική, η οποία προφανώς θα θέσει τους δικούς της όρους και απαιτήσεις στον τρόπο οργάνωσης της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Διαμορφώνεται έτσι μία ζοφερή κατάσταση: Σχολές με ανθρωπιστικό και με αδιάφορο για τους τεχνοκράτες αντικείμενο, οι οποίες δεν θα πληρούν τους όρους που τίθενται, θα αναγκαστούν λόγω περιορισμένων κονδυλίων, είτε να ορίσουν δίδακτρα για τους φοιτητές, είτε να οδηγηθούν στο κλείσιμο. Αντίθετα, σχολές που λόγω αντικειμένου καθίστανται απαραίτητες για την αναπαραγωγή των όρων αναπαραγωγής του κεφαλαίου, θα συγκεντρώνουν χορηγίες από ιδιώτες. Με τον τρόπο αυτό, οι τελευταίοι θα επηρεάζουν την παραγομένη έρευνα καθώς και τη δόμηση και οργάνωση των σπουδών. Αυτό είναι που θεσμοθετείται πλέον με τη δυνατότητα συμμετοχής τους στο παντοδύναμο «Συμβούλιο Διοίκησης».

3. Αποδόμηση των πτυχίων συνυφασμένη με τον «εργασιακό Μεσαίωνα»

Ανέπαφα από την κυβερνητική επίθεση δεν θα μπορούσαν να μείνουν ούτε το πρόγραμμα σπουδών και οι φοιτητικές παροχές. Από την υπογραφή της «Συνθήκης της Μπολόνια», εντάθηκε η προσπάθεια από τους νεοφιλελεύθερους πόλους για κατακερματισμό των πτυχίων, δηλαδή για τη κατασκευή ενός μοντέλου τριτοβάθμιας ή μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με μειωμένα δικαιώματα (και προσδοκίες), η οποία θα πιστοποιεί απλά έναν αυξημένο «αλφαβητισμό» του αποφοίτου, εξάγοντάς τον στην αγορά εργασίας τελείως αναλώσιμο.

Αναλυτικότερα, προτείνεται η διάσπαση του κύκλου σπουδών σε 3 χρόνια προπτυχιακών σπουδών, 2 χρόνια μεταπτυχιακών και 3 χρόνια διδακτορικών. Κάθε έτος σπουδών θα αντιστοιχεί σε 60 πιστωτικές μονάδες (οι μονάδες «μέτρησης της γνώσης»), οι οποίες στο τέλος της φοίτησης θα δημιουργούν μαζί με παράλληλους κύκλους σπουδών (σεμινάρια, ξένες γλώσσες κτλ.) έναν ατομικό φάκελο προσόντων, «διανθισμένο» με μαθήματα διαφόρων (και όχι ενός) επιστημονικών αντικειμένων.

Πρόκειται για τάσεις κάθε άλλο παρά άσχετες με τις αντίστοιχες αλλαγές στην αγορά εργασίας: τη σημαντική αύξηση της ανεργίας των πτυχιούχων, την υποβάθμιση της εργασιακής προοπτικής τους συνολικά (χαμηλές απολαβές, ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων), αλλά και την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, εφόσον ο εργαζόμενος θα αναγκάζεται πια σε ένα διαρκές κυνήγι πιστωτικών μονάδων, ανταγωνιζόμενος τους υπόλοιπους και καταλήγοντας να διεκδικεί μόνος του απέναντι στους εργοδότες τα δικαιώματά του.

Χαρακτηριστική, εξάλλου, της ταξικής πολιτικής του υπουργείου είναι η περικοπή των φοιτητικών παροχών. Η σίτιση και η στέγαση ιδιωτικοποιούνται, ενώ στο νέο πνεύμα «εκσυγχρονισμού» περιλαμβάνεται και η θέσπιση ηλεκτρονικών συγγραμμάτων από το 2014 και μετά. Για να αναγκαστούν οι φοιτητές να πληρώνουν για τις ανάγκες τους,  εισάγονται επίσης τα φοιτητικά δάνεια, κατ΄επιταγή μιας αγοραίας αντίληψης για τις σπουδές τους, στο έδαφος της οποίας εύκολα πλέον θα μπορούν να εισαχθούν και δίδακτρα.
   
4. Εντατικοποιημένο Πανεπιστήμιο, χωρίς άσυλο, χωρίς κοινωνικούς αγώνες

Αναγκαίο συμπλήρωμα σε όλα τα παραπάνω, η κατάργηση του ασύλου. Σε καιρούς που οι κυβερνητικές επιθέσεις συναντούν αγώνες που -ευτυχώς- πληθαίνουν, η καταστολή και τρομοκράτησή τους θα γίνονται πλέον χωρίς το ιδεολογικό και φυσικό καταφύγιο του ασύλου. Μπορούμε έτσι να φανταστούμε στο εξής, έπειτα από απόφαση ενός συλλόγου φοιτητών για κατάληψη της σχολής να εισβάλλουν δυνάμεις των ΜΑΤ στους πανεπιστημιακούς χώρους,  εκκενώνοντάς τους κατόπιν εντολής του manager-διοικητή του Πανεπιστημίου.

Από την άλλη πλευρά, ένα Πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί με επιχειρησιακούς όρους χρηματοδότησης και αντίστοιχους όρους φοίτησης (προαπαιτούμενα μαθήματα, υποχρεωτικές παρακολουθήσεις, όριο φοίτησης τα ν+2 χρόνια, διαγραφές φοιτητών) και διοίκησης, προφανώς δεν θα μπορεί να είναι ένα πεδίο αμφισβήτησης των υπαρχουσών κοινωνικών δομώ, παρά μόνο ένα πεδίο καλλιέργειας του σκληρού νεοφιλελεύθερου ανταγωνισμού.

Κατόπιν όλων αυτών, αν υπάρχει κάτι που δεν θα πρέπει στιγμή να ξεχνάμε είναι ότι η βασική παράμετρος που μέχρι στιγμής καθυστέρησε ή ανέκοψε αρνητικές εξελίξεις στο ελληνικό Πανεπιστήμιο ήταν η ύπαρξη μαζικών διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος, που συναντιούνταν με την κίνηση άλλων ριζοσπαστικών κομματιών της πανεπιστημιακής κοινότητας. Την ίδια στιγμή, βεβαίως, μετά και το μαζικό κίνημα των πλατειών, οφείλουμε να επανεξετάσουμε τα εργαλεία ερμηνείας της πραγματικότητας και να αναζητήσουμε διευρυμένες κοινωνικές συμμαχίες: στο Σύνταγμα, στους εργασιακούς χώρους, στο Πανεπιστήμιο - συμμαχίες για την αποδόμηση των όποιων αρνητικών συσχετισμών και, εν προκειμένω, την ανατροπή του αντικοινωνικού νομοσχεδίου της κ. Διαμαντοπούλου...

Πηγή: Red NoteBook

“Σοσιαλισμός” και Βαρβαρότητα

    Σε μια περίοδο που το σημείο ισορροπίας μεταξύ κεφαλαίου – εργαζομένων τίθεται στη μεγαλύτερη διαπραγμάτευσή, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συνεχίζει απτόητη την πλέον αντιδραστική ταξική πολιτική της. Αναπαράγοντας τα πιο εκβιαστικά διλλήματα του ΣΕΒ, της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. δομεί την πολιτική της κυριαρχία πάνω στο φόβο. Όπου η υλοποίηση του σχεδίου αυτού δεν επιτυγχάνεται από την τρομοκρατία των καθεστωτικών ΜΜΕ, επιστρατεύονται οι πλέον αντιδραστικοί τρόποι καταστολής του μαζικού λαϊκού αγώνα.

   Την Τετάρτη 29 Ιουνίου, στα πλαίσια της 48ωρης απεργίας, εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα διατρανώνοντας την αντίθεση τους στο καταστροφικό για την κοινωνία Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα που ψηφιζόταν στη Βουλή. Οι διαθέσεις του κατασταλτικού μηχανισμού έγιναν εμφανείς εξ αρχής, όταν λίγο μετά τις 13:00 γίναμε μάρτυρες ενός πρωτοφανούς κύματος βίας. Οι δυνάμεις των ΜΑΤ, βάσει κυβερνητικών εντολών προσπάθησαν εκ νέου να εκκενώσουν την πλατεία Συντάγματος, όπου για περισσότερο από ένα μήνα γράφονται σελίδες της νεότερης ιστορίας. Οι τυφλές επιθέσεις της αστυνομίας μέσα στο πλήθος με χρήση εκατοντάδων χημικών, οδήγησαν πολλούς απ’ τους συγκεντρωμένους στα νοσοκομεία, ενώ μόνο χάρις στην οργανωμένη δράση των Ομάδων Εργασίας του Συντάγματος αποφευχθήκαν τα χειρότερα. Προφανώς, το σχέδιο της κυβέρνησης για κατάπνιξη κάθε φωνής αντίστασης στο «μονόδρομό» της και εξόντωσης (ακόμη και φυσικής) κάθε αγωνιζόμενου πολίτη, βρίσκεται στο αποκορύφωμα του.

   Ως Αριστερή Ενότητα καταγγέλλουμε την πιο χυδαία και βίαιη επίθεση των δυνάμεων των ΜΑΤ σε διαδηλωτές τα τελευταία χρόνια και καλούμε όλες τις πολιτικές δυνάμεις και ιδίως το ΠΑΣΟΚ στις σχολές (ΠΑΣΠ)  να τοποθετηθούν. Θέλουμε να προειδοποιήσουμε όσους προσπαθούν να στοχοποιήσουν κάθε δύναμη αντίστασης στην αντιλαϊκή πολιτική Κυβέρνησης – Τρόικας, ότι οι αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας δεν τρομοκρατούνται δεν καταστέλλονται!   

Ραντεβού στα γουναράδικα!!!

Σχεδόν ένα μήνα τώρα, ολόκληρη η κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό. Ακολουθώντας το παράδειγμα των indignados στην Ισπανία που κατέλαβαν την Puerta del Sol, εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών από όλο το πολιτικό και κοινωνικό φάσμα εκδηλώνουν την δυσαρέσκειά τους απέναντι στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Για πρώτη φορά, μέσα από τις διαδικασίες των αυτοοργανωμένων λαϊκών συνελεύσεων το κίνημα αυτό κατάφερε να κάνει επιτακτικό αίτημα και πράξη την άμεση δημοκρατία. Η αρχική αμηχανία μπροστά στον τεράστιο όγκο του κόσμου ξεπεράστηκε με τη δημιουργία ομάδων δράσης, με εξορμήσεις ενημέρωσης του κόσμου, με επιτροπές για επί μέρους θέματα δίνοντας την δυνατότητα στον καθένα ξεχωριστά να συμμετέχει στη λήψη των αποφάσεων για τις δράσεις και στον καθορισμό της πολιτικής στοχοθεσίας μέσα από την ανοιχτή διαδικασία της λαϊκής συνέλευσης. Το κίνημα της πλατείας κλιμακώθηκε οδηγώντας στην πρωτοφανώς μαζική πορεία και συγκέντρωση της 15^ης Ιούνη, όταν 300.000 άνθρωποι περικύκλωσαν τη Βουλή οδηγώντας την Κυβέρνηση σε αναδιπλώσεις, που ξεκίνησαν από προτάσεις για εθνική ενότητα, και κατέληξαν σε ένα φιάσκο ανασχηματισμού προσώπων.

Το αίτημα όμως των αγανακτισμένων για ανάκληση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος παραμένει. Αυξάνοντας την έμμεση φορολογία, περικόπτοντας εκ νέου μισθούς και συντάξεις, με την περαιτέρω μείωση του αφορολόγητου και την άνευ όρων εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, ρίχνοντας το βάρος της κρίσης στους εργαζόμενους και τη νεολαία, η πολιτική της κυβέρνησης και του ΔΝΤ διαλύει πλήρως την ελληνική κοινωνία. Γι’ αυτό το κινηματικό ραντεβού ανανεώνεται για τις 28 και 29 Ιούνη, όταν και ψηφίζεται στη βουλή το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα.

Το επόμενο διάστημα είναι εξαιρετικά κρίσιμο. Εμείς ως Αριστερή Ενότητα θεωρούμε κομβικό 28 και 29 Ιουνίου όλος ο κόσμος να βρίσκεται στην πλατεία Συντάγματος στηρίζοντας τη 48ωρη απεργία των σωματείων. Όσοι δε συναινούμε στην υποτίμηση των ζωής μας, όσοι αντιστεκόμαστε στην ανηλεή επίθεση της κυβέρνησης και της τρόικας σε κεκτημένα δικαιώματα εργαζομένων, όσοι δε θέλουμε να γίνουμε η πρώτη γενιά που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη έχουμε ιστορικό χρέος να σταθούμε τις επόμενες μέρες αλληλέγγυοι στους αγωνιστές του Συντάγματος. 

Για την απόρριψη του Μεσοπρόθεσμου, την ανατροπή του μνημονίου, για να πληρώσουν την κρίση όσοι τη δημιούργησαν.

ΟΛΕΣ/ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ 28-29/6.

To 16o Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ δεν θα γίνει στο Γουδή - Όλοι και όλες στις πλατείες!

Ακύρωση του 16ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ 

Οι κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν στις 25 Μάη παίρνουν τις διαστάσεις γενικού ξεσηκωμού και δημιουργούν ένα καινούργιο πολιτικό δεδομένο. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, μια κυβέρνηση κλυδωνίζεται από το "πεζοδρόμιο". Για πρώτη φορά από την ψήφιση του Μνημονίου, η αντίσταση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων αρχίζει να δημιουργεί την ελπίδα ότι μπορεί να υπάρξει διέξοδος από το τέλμα της κοινωνικής ερήμωσης που προκαλούν τα μέτρα της κυβέρνησης και της τρόικας. Για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση, χιλιάδες αγκαλιάζουν το αίτημα για άμεση δημοκρατία κι έναν τρόπο άσκησης πολιτικής που θα στηρίζεται στην εν σώματι συμμετοχή όλων. Οι πλατείες γκρεμίζουν τείχη και γράφουν Ιστορία!

Στις παρούσες κοινωνικές συνθήκες το Συντονιστικό του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ αποφάσισε τη "μεταφορά" του φετινού Φεστιβάλ από το Πάρκο Γουδή στους δρόμους και στις πλατείες της πόλης. Γιατί πιστεύουμε πως οι ζωές και η ευημερία όλων μας, ντόπιων και μεταναστών/ριων, κρίνονται φέτος πολύ περισσότερο στους δρόμους και στις πλατείες των πόλεων που ζούμε. Δίνουμε λοιπόν ραντεβού με όλους και όλες που στηρίζουν και συμμετέχουν στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, άτομα, οργανώσεις, συλλογικότητες, μεταναστευτικές κοινότητες, στις πλατείες, για να να δυναμώσουμε τον αγώνα ενάντια στο Μεσοπρόθεσμο, για να αναδείξουμε τα αιτήματα και τα προβλήματα των μεταναστών/ριων για να ενισχύσουμε τον κοινό αγώνα όλων των ανθρώπων που κατοικούν σε αυτή τη χώρα για δικαιοσύνη, ισότητα και αξιοπρέπεια.

Το Συντονιστικό του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ

Δεν μας τρομοκρατούν, μας εξοργίζουν!

Χθες πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της Αθήνας η πιο μαζική πανεργατική πορεία των τελευταίων μηνών με τη συμμετοχή χιλιάδων διαδηλωτών -μεταξύ άλλων- και φοιτητών. Είναι σαφές ότι οι πρόσφατες αντι-εργατικές μεταρρυθμίσεις από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ωθούν την κοινωνία σε αντιστάσεις. Ωστόσο η κυβέρνηση επιλέγει να διαχειριστεί τις κοινωνικές αντιδράσεις με μόνο όπλο της τον κατασταλτικό μηχανισμό. Συγκεκριμένα η αστυνομία, ως εντολοδόχος της κυβερνητικής πολιτικής, επέλεξε να αντιμετωπίσει το σώμα της πορείας που διαδήλωνε ειρηνικά της με ωμή καταστολή. Υπό την πολιτική καθοδήγηση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ δε δίστασε να τραυματίσει δεκάδες διαδηλωτών σε μία προσπάθεια να τους κατατρομοκρατήσει. Αποτέλεσμα είναι ο σοβαρός τραυματισμός στο κεφάλι 30χρονου διαδηλωτή μετά από δολοφονική επίθεση που δέχτηκε από τα όργανα καταστολής. Το γεγονός ότι ο ίδιος νοσηλεύεται σε κωματώδη κατάσταση και με την πορεία της υγείας του να θεωρείται ακόμα αβέβαιη αποδεικνύει το μένος της επίθεσης. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σε μία πρωτοφανή εκδήλωση αυταρχισμού επιβεβαίωσε ότι δε διστάζει να κινητοποιεί τις δυνάμεις καταστολής για να ισοπεδώσει κάθε κοινωνική αντίσταση που στέκεται εμπόδιο στην πολιτική της.

Προφανώς δεν πρόκειται για τυχαίο ούτε για μεμονωμένο γεγονός. Η εκδήλωση της πιο επιθετικής όψης της κυρίαρχης πολιτικής συνδέεται με την ανάγκη της κυβέρνησης για υπεράσπιση και διεύρυνση των συμφερόντων της εργοδοσίας σε βάρος κεκτημένων δεκαετιών από τους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας. Η πολιτική του Μνημονίου όπως εφαρμόζεται από το ΠΑΣΟΚ εδώ και ένα χρόνο ανατρέπει τις κοινωνικές ισορροπίες σε βάρος των εργαζομένων. Η συμπίεση των μισθών, η αποδιάρθρωση των συλλογικών συμβάσεων, η επέκταση των σχέσεων ελαστικής εργασίας αποτελούν μερικές μόνο όψεις μίας πολιτικής που αποσκοπεί στην αύξηση των κερδών του κεφαλαίου. Στην ουσία η κυβέρνηση θέτει υπό διαπραγμάτευση το σύνολο προηγούμενων κοινωνικών κατακτήσεων δεκαετιών με τελική προοπτική την ακύρωσή τους. Άλλωστε για το ΠΑΣΟΚ και τους συμμάχους του είναι σαφές ότι η διέξοδος από την κρίση έχει κοινωνικό πρόσημο και αυτό δε μπορεί παρά να βρίσκει τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας απέναντί της. Αποτέλεσμα μίας τέτοιας πολιτικής είναι η ανάπτυξη και η ενδυνάμωση των αγώνων που αντιστέκονται στη χειροτέρευση της καθημερινότητας χιλιάδων. Γι’ αυτές ακριβώς τις αντιστάσεις το ΠΑΣΟΚ επιφυλάσσει τη βία και την καταστολή.

Οτιδήποτε λοιπόν στέκεται εμπόδιο στο δρόμο του ΠΑΣΟΚ σαρώνεται με την κρατική καταστολή και τρομοκρατία. Η κυβέρνηση έχει επιλέξει να χτίσει την κοινωνική συναίνεση με μόνο και τελευταίο εργαλείο της την ανοιχτή κρατική τρομοκρατία. Γνωρίζει καλά ότι μόνη οδός για την εδραίωση της πολιτικής της είναι η ανεξέλεγκτη αστυνομική βία. Τα ψέματα έχουν τελειώσει. Όποιος δεν ενδίδει στις προθέσεις της κυβέρνησης για ολοκλήρωση της ταξικής επίθεσης με την ισοπέδωση ολόκληρης της κοινωνίας καταστέλλεται. Η περιστολή των δικαιωμάτων μας, η ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων η κατατρομοκράτηση  βρίσκονται στις ψηλότερες θέσεις  στην ατζέντα των κυρίαρχων.

Όλοι εμείς που αγωνιζόμαστε ενάντια σε μία πολιτική που διαλύει την κοινωνία για να την ξαναστήσει με τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία σε χειρότερη θέση δηλώνουμε ότι δεν φοβόμαστε τίποτα. Γνωρίζουμε ότι αν για το ΠΑΣΟΚ η καταστολή και ο αυταρχισμός είναι μονόδρομος, τότε και για εμάς μόνη διέξοδος είναι οι ανυποχώρητοι αγώνες. Συμβιβαστικές λύσεις δεν υπάρχουν. Σε όσους επιλέγουν ακόμη και να δολοφονούν για να σώσουν τα κέρδη τους εμείς απαντάμε με συλλογικές αντιστάσεις και αγώνες.

ΑΝ.Α.ΔΡΑΣΗ  -

          Αριστερή Ενότητα 

Ένας χρόνος μνημόνιο:

Χρέος μας η αντίσταση...  δύναμή μας η αλληλεγγύη!

Έχει συμπληρωθεί πλέον ένας χρόνος από τότε που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπέγραψε την δανειακή σύμβαση με Ε.Ε.-Ε.Κ.Τ.-Δ.Ν.Τ.  Ένας χρόνος μνημόνιο λοιπόν, με την κυβέρνηση να κατεδαφίζει εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών. Η «νέα» πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από τη σταδιακή κατάργηση του κοινωνικού κράτους και των κοινωνικών παροχών, τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, την κατάργηση του 8ώρου και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, τη διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων, το ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου, τη συρρίκνωση του δημοσίου χώρου και την ουσιαστική θεσμοθέτηση των επισφαλών μορφών εργασίας.

Ταυτόχρονα, η υιοθέτηση του «συμφώνου ανταγωνιστικότητας» από την ΕΕ  διέψευσε όλους εκείνους που προσπάθησαν να μας πείσουν πως η κρίση αποτελεί εθνική ιδιαιτερότητα! Η ίδια διαδικασία, ο ίδιος ταξικός πόλεμος ενάντια στα δικαιώματα των εργαζομένων εξαπολύεται σε Γερμανία, Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία, σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες και όχι μόνο. Η συνταγματοποίηση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών σε πανευρωπαϊκό επίπεδο αποδεικνύει πως οι δυνάμεις του κεφαλαίου έχουν ένα και μόνο στόχο : τη μετακύληση του κόστους της κρίσης στον κόσμο της εργασίας, την ισοπέδωση κάθε κατάκτησης των εργαζομένων και της νεολαίας. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει κηρύξει έναν αδυσώπητο ταξικό πόλεμο απέναντι στον κόσμο της εργασίας και της νεολαίας. Αυτά εννοούσε ο Γ. Παπανδρέου όταν έθετε τους πολιτικούς στόχους της κυβέρνησης του και έλεγε : 

"Να κάνουμε την Κρίση ευκαιρία!"

Για αυτό καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και ανοίγει το δρόμο προς την ατομική διαπραγμάτευση, μειώνει το βασικό μισθό και απελευθερώνει τις απολύσεις. Καταδικάζει συνολικά τους νέους στην εργασιακή επισφάλεια και την ανεργία με τη θεσμοθέτηση της μαθητείας και με το σύμφωνο πρώτης απασχόλησης. Μας ετοιμάζουν ένα μέλλον αβίωτο, μιας γενιάς χωρίς δικαιώματα, μιας γενιάς χωρίς μέλλον.

Το όραμα του σύγχρονου «Σοσιαλισμού» του ΠΑΣΟΚ ισχυροποιείται και μέσω των αλλαγών, που προωθεί στο χώρο της εκπαίδευσης! Η κυβέρνηση προσπαθεί να δώσει ένα τέλος στη δημόσια και δωρεάν παιδεία, στο μαζικό και δημοκρατικό πανεπιστήμιο.  Μας καλούν να πληρώσουμε δίδακτρα, γεγονός που αποκλείει τεράστιο κομμάτι νέων από τα πανεπιστήμια αφού πολλοί θα είναι εκείνοι που θα αδυνατούν να πληρώσουν για τις σπουδές τους! Μας πετάνε έξω από το πανεπιστήμιο βάζοντας μας να πληρώνουμε συγγράμματα, να εξοντωνόμαστε σε διαρκείς εξετάσεις, να κυνηγάμε πιστωτικές μονάδες και να αποφοιτούμε με έναν ατομικό φάκελο δεξιοτήτων που μας διασφαλίζει την εργασιακή περιπλάνηση και την ανεργία. Θέλουν να δημιουργήσουν ένα χώρο στον οποίο θα αναπαράγεται μία γνώση στείρα που θα ανταποκρίνεται πλήρως στην εργασιακή πραγματικότητα της επισφάλειας, όπου δεν θα υπάρχει δείγμα επαγγελματικού δικαιώματος και οι νέοι άνθρωποι θα αναγκάζονται να ζουν μέσα σε συνθήκες εργοδοτικής τρομοκρατίας, ελλείψει συνδικαλιστικών ελευθεριών, με μισθούς πείνας μέχρι τα 80 τους.

Το δημόσιο χρέος μας ! 

Απέναντι σε όλους εκείνους που αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς, απέναντι σε μία κυβέρνηση που διαλύει το μέλλον και το παρόν μας, εμείς οφείλουμε να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπεια μας! Να ανατρέψουμε το μνημόνιο και τους πολιτικούς του εκφραστές! Δεν υπάρχουν ατομικές λύσεις σε συλλογικά προβλήματα! Στις 11 Μαΐου συμμετέχουμε όλοι και όλες στη γενική απεργία και διαδηλώνουμε ενάντια σε όλους αυτούς που διαλύουν τις ζωές μας….

Όλες και όλοι στους δρόμους! 

ΑΝ.Α.ΔΡΑΣΗ –

          Αριστερή Ενότητα

 

ΔΑΠ, ανάθεση, πολιτική υπεραξία, φοιτητική πρωτοπορία και πράσινα άλογα...

(Συγκεκριμένη ανάλυση με βάση τα συγκεκριμένα πολιτικά συμφέροντα)

Είναι εύκολο να παρατηρήσει κανείς ότι όλο το προηγούμενο διάστημα η ΔΑΠ – ΝΔΦΚ, η μεγαλύτερη, εκλογικά, πολιτική δύναμη του συλλόγου απείχε με ένα πολύ προκλητικό τρόπο από κάθε προσπάθεια διεξαγωγής Γενικής Συνέλευσης προκειμένου να συζητηθούν και να ληφθούν αποφάσεις για θέματα μέσα και έξω από τη σχολή. Το γεγονός αυτό σε καμία περίπτωση δεν μας εκπλήσσει καθώς είναι πάγια πρακτική της ΔΑΠ πανελλαδικά αλλά και στο τμήμα μας να σαμποτάρει τις συλλογικές διαδικασίες, είτε αυτό σημαίνει ότι μπλοκάρει τις συνελεύσεις μέσα στο Διοικητικό Συμβούλιο είτε ότι δεν παρευρίσκεται και δεν προπαγανδίζει την διεξαγωγή τους.

Παράλληλα, η αντίληψη που αναπαράγει η συγκεκριμένη παράταξη μέσα από τα κείμενα και τις τοποθετήσεις της, απαξιώνει την πολιτική μέσα και έξω από τους Φοιτητικούς Συλλόγους. Χαρακτηριστική είναι η θέση ότι ο σύλλογος δεν πρέπει να συζητάει για θέματα κοινωνικά και πολιτικά εκτός του τμήματος, ακόμα και στην σημερινή συγκυρία που η κοινωνική αναδιάρθρωση αποτελεί τεράστιο διακύβευμα και έρχεται να διαπεράσει με πολύ έντονο τρόπο κάθε πτυχή των σπουδών μας και της μετέπειτα ζωής μας. Ωστόσο, ακόμα και για τα ζητήματα του τμήματος, η ΔΑΠ δεν αναγνωρίζει καμία ανάγκη οργάνωσης της δράσης και των διεκδικήσεων των φοιτητών αλλά, αντίθετα, αρκείται στο να ζητάει την ψήφο των φοιτητών προκειμένου να τους εκπροσωπεί και “να υπερασπίζεται τα συμφέροντά τους”. Για όλους τους υπόλοιπους είναι σαφές ότι χωρίς τα αιτήματα των φοιτητών να αποτελούν αντικείμενο διεκδικήσεων και αιχμές της δράσης μας, χωρίς ο φοιτητικός σύλλογος να αποτελεί ένα χώρο πολιτικής κουβέντας αλλά και οργάνωσης για την προάσπιση των δικαιωμάτων μας, οποιαδήποτε αντιπαράθεσή με πραγματικά επίδικα θα χάνεται.

Επομένως, όταν οι συνάδελφοι της ΔΑΠ με αυτοαναφορικό κείμενο που μοιράστηκε ζητάνε τα ένσημα για την έναρξη της λειτουργίας του αναγνωστηρίου μάλλον υποτιμούν την νοημοσύνη του κόσμου. Ξεκινώντας από το ότι για εμάς η λειτουργία αναγνωστηρίου είναι το στοιχειώδες για το τμήμα μας, εκτιμούμε ότι το αναγνωστήριο ήταν δρομολογημένο από την διοίκηση του τμήματος και παρ όλες τις καθυστερήσεις τελικά παραδόθηκε. Παράλληλα, είναι αμφίβολο το κατά πόσο η ΔΑΠ – ΝΔΦΚ μπορεί να ασκήσει οποιαδήποτε πίεση όταν έχει πρωταγωνιστήσει στην διάλυση των διαδικασιών του συλλόγου και στην συγκρότηση κάθε μετώπου δράσης. Εξάλλου, το τελευταίο διάστημα και με την νέκρωση της πολιτικής κουβέντας και δράσης μέσα στον σύλλογο είδαμε μία σειρά από μεμονωμένα αιτήματα προς τους καθηγητές (μετατόπιση εξεταστικής, ρύθμιση διεξαγωγής προόδων...κλπ) να αγνοούνται επιδεικτικά ακριβώς λόγο της έλλειψης της συγκροτημένης πίεσης από την πλευρά των φοιτητών.

Η λογική της ανάθεσης που αποτελεί χαρακτηριστικό κυρίως των παρατάξεων του δικομματισμού μέσα στις σχολές, αποτελεί πολύ ουσιαστικό πρόβλημα σε πολλές κατευθύνσεις. Είναι σαφές ότι αυτή η λογική δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική για την προάσπιση των δικαιωμάτων και την νίκη των διεκδικήσεων μας. Παράλληλα, δημιουργεί μια απόσταση ανάμεσα στην βάση των φοιτητών και μια πρωτοπόρα εξουσία, μια εξουσία που στις απαξιωμένες δομές των συλλόγων δεν λογοδοτεί σε κανέναν και έχει χώρο να αναπαράγει των εαυτό της και να δρα για τα δικά της συμφέροντα. Αυτή η εξουσία φροντίζει να αναζητά προσωπικές λύσεις για τους ίδιους και τους ψηφοφόρους της, αδιαφορώντας για την συνολική υποβάθμιση της ζωής των φοιτητών (...βλέπε συγγράμματα <> σημειώσεις ΔΑΠ). Σε αυτήν ακριβώς την λογική λειτούργησε και ο δικομματισμός για πολλά χρόνια στην ελληνική κοινωνία χτίζοντας ένα πελατειακό κράτος εις βάρος των καθολικών δικαιωμάτων των πολιτών.

Η δικιά μας αντίληψη προασπίζεται την ενεργό συμμετοχή του κάθε φοιτητή – εργαζόμενου στην διαμόρφωση της πολιτικής ατζέντας, σε κάθε κοινωνικό μέτωπο στο οποίο ανήκει, είτε αυτό είναι η σχολή, είτε ο εργασιακός χώρος είτε η γειτονιά. Στην σχολή αυτό επιτυγχάνεται μέσα από την καλύτερη λειτουργία της Γενικής Συνέλευσης, την ισχυροποίησή της μέσα στο τμήμα αλλά και την ουσιαστική εμπλοκή του κάθε φοιτητή στην διαδικασία. Η αδιαφορία των φοιτητών αφήνει χώρο σε μια εξουσία και ένα σύστημα ολόκληρο να αναπαράγεται θέτοντας δικές του προτεραιότητες, διασώζοντας προσωπικά η μειοψηφικά συμφέροντα στις πλάτες των δικαιωμάτων μας και των ζωών μας.

Στην συγκεκριμένη συγκυρία, όπου εργασιακά δικαιώματα και κεκτημένα χρόνων αμφισβητούνται στο όνομα της κρίσης, σε μια κοινωνική αναδιάρθρωση που ήδη χτυπάει το δημόσιο πανεπιστήμιο, το πρόταγμα της δημόσια δωρεάν ανώτατης εκπαίδευσης πρέπει να αποτελεί των κεντρικό πυλώνα των διεκδικήσεών μας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας. Ήδη η πολιτική του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της ΝΔ τα προηγούμενα χρόνια έχουν καταφέρει σημαντικά πλήγματα στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Ωστόσο, η συνολική αντίληψη του δικομματισμού για την ανώτατη εκπαίδευση, και μάλιστα με πρωτοφανή οξύτητα, αποτυπώνεται στους κεντρικούς άξονες της προωθούμενης εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που τώρα προωθείτε και αναμένεται στο άμεσο μέλλον να πάρει τη μορφή νομοσχεδίου.

Η τοποθέτηση της ΔΑΠ για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση περιλαμβάνει ένα μείγμα κριτικής στην καταστροφολογία των αριστερών, απαξίωσης της κεντρικής πολιτικής ζωής εκτός συλλόγου, αναζήτησης ατομικών λύσεων και την απαιτούμενη παραπλάνηση μέσω πάρτι, εκδρομών κλπ κλπ... Αυτό που συχνά αποσιωπάτε είναι η πολύ σαφής τοποθέτηση της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ κεντρικά για την ανώτατη εκπαίδευση. Η πλατφόρμα 2020 που δημοσίευσε αποτελεί ένα κείμενα σκληρής νεοφιλελεύθερης αντίληψης για την εκπαίδευση, που μιλάει ξεκάθαρα για ιδιωτική χρηματοδότηση των ιδρυμάτων, δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, αναγνώριση των ΚΕΣ, διοίκηση από manager κλπ. Είναι ένα κείμενο που διέπεται από την ίδια αντίληψη του κειμένου διαβούλευσης της Διαμαντοπούλου και δείχνει με πολύ ξεκάθαρο τρόπο πως οραματίζεται ο δικομματισμός τα πανεπιστήμια του αύριο. Είναι σαφές σε αυτήν τη συγκυρία ότι η ΔΑΠ μαζί με την κυβερνητική παράταξη (ο ΠΑΣΠίτης της σχολής σου ...μάλλον είναι ΠΑΣΟΚ) αποτελεί συνομιλητή και συνεργάτη της κυβέρνησης για την προωθούμενη μεταρρύθμιση.

Τίποτα δεν είναι τόσο αθώο. Όταν κάποιοι διακυρήτουν την απαξίωση της πολιτικής, όταν βαριούνται τις Γενικές Συνελεύσεις, όταν ειρωνεύονται την κινδυνολογία το κάνουν ξεκάθαρα υπερασπιζόμενοι πολύ συγκεκριμένα συμφέροντα και αντιλήψεις. Συμφέροντα ενάντια στα συμφέροντα της πλειοψηφία, ενάντια στον μέσω φοιτητή, ενάντια στην αξιοπρέπεια στην εκπαίδευση και την εργασία. Μόνη απάντηση είναι το σπάσιμο της λογικής της ανάθεσης, η πολιτικοποίηση κάθε μέλους του συλλόγου και η ουσιαστική εμπλοκή σε κάθε πτυχή της πολιτικής ζωής του συλλόγου, από το κεντρικό πολιτικό γεγονός των Φοιτητικών Εκλογών μέχρι τα αμφιθέατρα των Γενικών Συνελεύσεων.

 

ΑΝ.Α.ΔΡΑΣΗ –

            Αριστερή Ενότητα

 

Επιτήρηση χωρίς όρια

Την περασμένη βδομάδα, η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων εξέδωσε μια γνωμοδότηση που φαίνεται να πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Κι αυτό, παρά τις σημαντικές αλλαγές που θα επιφέρει, και μολονότι η ίδια σηματοδοτεί την ολοκλήρωση μιας (καταφανώς συντηρητικής) στροφής της Αρχής σε ζητήματα προστασίας της ιδιωτικής ζωής και των προσωπικών δεδομένων.

Η γνωμοδότηση, που αντικαθιστά και αναιρεί την προηγούμενη του 2000, επιτρέπει την παρακολούθηση, τη συλλογή και τη φύλαξη στοιχείων για 15 ή και 30 μέρες, και την τοποθέτηση καμερών παντού: σε ξενοδοχεία, πρατήρια καυσίμων,  εμπορικά καταστήματα (αν υπάρχουν ακόμα καταστήματα χωρίς συστήματα παρακολούθησης), εκκλησίες και νεκροταφεία  (προφανώς με στόχο την καταπολέμηση του βαμπιρισμού, που μετά και το Twilight ανθεί), και, κυρίως σε πολυκατοικίες, γραφεία και σχολεία. 

Κατ΄ αρχάς, εντυπωσιάζει η αγωνιώδης προσπάθεια της Αρχής να τηρήσει τα προσχήματα, απαγορεύοντας (πολύ φοβάμαι προσωρινά) την τοποθέτηση καμερών σε τουαλέτες ή διαδρόμους που οδηγούν σε διαμερίσματα εντός της πολυκατοικίας. Φαίνεται επίσης ότι  η Αρχή κωλύεται προς το παρόν να επιτρέψει την τοποθέτηση καμερών και εντός των διαμερισμάτων· προσωπικά διατηρώ το δικαίωμα να μην ενθουσιαστώ γι΄ αυτό.

Ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει η επίκληση της αρχής της αναλογικότητας ως περιοριστική της χρήσης συστημάτων παρακολούθησης. Προσέξτε: Διευκρινίζεται ότι οι κάμερες θα πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο όταν η επιτήρηση δεν είναι δυνατή με άλλους τρόπους (π.χ. εξειδικευμένο προσωπικό). Δηλαδή απλά κοροϊδευόμαστε. Ακριβώς αυτό το χαρακτηριστικό των καμερών (αυτό που δημιουργεί την ανάγκη ελέγχου τους και, τελικά, ύπαρξης Αρχής Προστασίας Δεδομένων), η δυνατότητα δηλαδή να χρησιμοποιούνται εκεί που τα συμβατικά μέσα  βρίσκουν τα όριά τους (πρώτον γιατί κοστίζουν και δεύτερον γιατί έχουν στενότερα όρια συλλογής και αποθήκευσης στοιχείων), χρησιμοποιείται ως δικαιολογία ...για να επεκταθεί η χρήση τους. Προφανώς κανείς απ΄ όσους ομνύουν στον ορθολογισμό δεν πρόσεξε αυτή την κραυγαλέα αντίφαση. Για μια ακόμα φορά τελευταία, οι επιλεκτικές ευαισθησίες του φιλελευθερισμού και των εκπροσώπων του -και δη σε ζητήματα ατομικών δικαιωμάτων- είναι εκκωφαντικές.

Σε δεύτερο επίπεδο, ενδιαφέρον προκαλεί η απόφαση να εγκατασταθούν κάμερες στα σχολεία, «όπου δεν είναι πρακτικός ο έλεγχος απομακρυσμένων εγκαταστάσεων». Με πρόσχημα, υποθέτω, την ενδοσχολική βία, επιχειρείται η εισαγωγή συστημάτων παρακολούθησης  ατόμων από πολύ νεαρή ηλικία, που θα εθίσει τους μαθητές στην πειθαρχία και την υπακοή. Αξιοσημείωτη είναι δε η διευκρίνιση  ότι η χρήση των καμερών θα είναι κατ ΄αρχάς πιλοτική, ώστε να αξιολογηθούν οι επιπτώσεις στην ανάπτυξη της προσωπικότητας των μαθητών. Ο Μισέλ Φουκώ θα είχε πολλά να πει για το ποιες ακριβώς θα είναι οι επιπτώσεις που μετά την πιλοτική λειτουργία θα αποτιμηθούν θετικά ώστε να μονιμοποιήσουν το προσωρινό. Πολλά θα είχε επίσης να πει για την απαίτηση της Αρχής να δηλώνεται με γραπτή επιγραφή η ύπαρξη και λειτουργία κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης: Η παρακολούθηση δεν είναι πλέον κάτι που γίνεται κρυφά (γεγονός που τουλάχιστον θα δήλωνε πως δεν είναι θεμιτή ή αποδεκτή), αλλά δηλώνεται εξαρχής σε αυτόν που παρακολουθείται ότι κάθε του κίνηση και πράξη καταγράφεται (και αποθηκεύεται), ώστε κάθε του πράξη ή αποχή να έχει ήδη καθοριστεί απ΄ την επιτήρηση.

Παρ’ όλα αυτά, η γνωμοδότηση της Αρχής μάλλον δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είχε προηγηθεί αντίστοιχη στα τέλη του 2010, με την οποία η ίδια, απαντώντας στα Υπουργεία Μεταφορών και Προστασίας του Πολίτη, έδινε το πράσινο για τη χρήση εικόνων από αυτοκίνητα που διέρχονται χωρίς να πληρώσουν διόδια, προκειμένου οι επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται τους δρόμους να μπορούν να στραφούν δικαστικά εναντίον των οδηγών. Κοινώς, επιτράπηκε η χρήση καμερών όχι για την καταπολέμηση του εγκλήματος, όπως συνήθως λέγεται, αλλά για την επίλυση ιδιωτικών διαφορών, όπως είναι αυτή ανάμεσα στις εταιρίες που εκμεταλλεύονται τα διόδια  και σε όσους αρνούνται να καταβάλουν το αντίτιμο (για μια νομική αποτίμηση της γνωμοδότησης, δείτε εδώ).

Είναι προφανές ότι, τα τελευταία χρόνια, η Αρχή έχει κάνει αξιοσημείωτες παραχωρήσεις ως προς την εκπλήρωση του καταστατικού σκοπού της. Είναι ακόμα εμφανέστερο ότι η τελευταία παραχώρηση δεν οφείλεται σε κάποια προσωπική ολιγωρία ή ανικανότητα των μελών της, αλλά στην προϊούσα αυταρχικοποίηση του κράτους. 

Στην προ πενταετίας βραβευμένη με Όσκαρ ταινία «Οι ζωές των άλλων», όσο και στο «Λάθος» του Αντώνη Σαμαράκη, το σύστημα επιτήρησης αποτυγχάνει, ακριβώς λόγω της  εμπλοκής του ανθρώπινου παράγοντα, που είναι δομικά αστάθμητος και ανεξέλεγκτος, ακόμα και εντός των πιο «καλοκουρδισμένων» συστημάτων. Οι κάμερες έρχονται να επιλύσουν αυτή την αστάθεια, σε μια εποχή που τα όρια ανάμεσα στον (αστικό) φιλελευθερισμό και τον (αστικό) αυταρχισμό αποδεικνύονται πολύ πιο αχνά απ’ όσο θέλαμε να πιστεύουμε.

Της Ντίνας Τζουβάλα
από Red NoteBook

Η ΔΑΠ, το pro και η κοινωνία του μέλλοντος...

Την περασμένη Τετάρτη 6/4 προκηρύχτηκε, μετά από συλλογή υπογραφών, Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Φοιτητών. Η συνέλευση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ καθώς για άλλη μια φορά ο αριθμός των παρευρισκομένων ήταν πολύ μικρός και αρκετά κάτω από την απαρτία. Είναι σαφές μετά από μία σειρά Γενικών Συνελεύσεων που δεν είχαν απαρτία ότι μεγάλη μερίδα των φοιτητών έχουν αποστασιοποιηθεί από τις διαδικασίες του συλλόγου και μάλιστα σε μια συγκυρία με πολύ έντονο πολιτικό σκηνικό και με πολύ κρίσιμα ζητήματα για τα οποία ο σύλλογος πρέπει να τοποθετηθεί και να δράσει.

Την Τετάρτη την ώρα που είχε οριστεί η συνέλευση οι συνάδελφοι της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ είχαν οργανώσει πρωτάθλημα pro. Είναι σαφέστατος ο ρόλος που παίζει η συγκεκριμένη παράταξη στην αποσύνθεση των διαδικασιών του συλλόγου μας και πρακτικά και μέσα από την συνολική αντίληψη που προάγει. Είναι εμφανές μέσα στο σύλλογο ότι τα μέλη της ΔΑΠ στην συντριπτική πλειοψηφία δεν παρίστανται στις συνελεύσεις, είναι σαφές ότι ακόμα και αν η ΔΑΠ ψηφίζει μια πρόταση για συνέλευση δεν προπαγανδίζει την διεξαγωγή της, είναι σαφές ακόμα και αν δεν το παραδέχεται ότι η ΔΑΠ παλεύει με κάθε τρόπο για να μην γίνονται συνελεύσεις. Παράλληλα, ξεκινώντας από μια επιχειρηματολογία ενάντια στους κοινωνικούς αγώνες και τις διεκδικήσεις καλλιεργεί στους φοιτητές μια αντίληψη συνολικής απαξίωσης της πολιτικής ζωής του συλλόγου. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι στις κεντρικές θέσεις τις ΔΑΠ για την παιδεία, οι συνάδελφοι μιλάνε για εκλογές κάθε δεύτερο χρόνο! Η ΔΑΠ – ΝΔΦΚ επιδιώκει σήμερα να γίνει ο νεκροθάφτης των συλλογικών διαδικασιών, αγώνων και διεκδικήσεων, επιδιώκει να διαλύσει τις φωνές αντίστασης και ανυπακοής μέσα στα πανεπιστήμια βάζοντας βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης για την άσκηση της αντιδραστικής πολιτικής της!

Η πολιτική και κοινωνική συγκυρία είναι σήμερα πιο πυκνή από ποτέ. Η αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης διαπερνάει με πολύ άμεσο τρόπο τη ζωή των φοιτητών. Από τις μειώσεις μισθών και συντάξεων και την συνολική υποβάθμιση της εργασίας την οποία σε λίγα χρόνια ο καθένας από εμάς θα πρέπει να αντιμετωπίσει, τα ποσοστά ανεργίας που σε νέους εργαζόμενους φτάνουν το 25%, μέχρι την συντονισμένη επίθεση στο δημόσιο πανεπιστήμιο που θα κορυφωθεί άμεσα με το νέο νομοσχέδιο, αυτή η πολιτική σε κάθε της πτυχή υποβαθμίζει τις ζωές μας και σαμποτάρει το μέλλον μας. Σε αυτήν την συγκυρία της ολομέτωπης επίθεσης σε δικαιώματα και κατακτήσεις, σε αυτήν την συγκυρία υποβάθμισης της εργασίας και όξυνσης της εκμετάλλευσης, οι συλλογικές διαδικασίες, οι κοινωνικοί αγώνες δεν είναι επιλογή, είναι αναγκαιότητα!

Σε αυτήν την συγκυρία εάν δεν συγκροτήσουμε εμείς οι ίδιοι τις αντιστάσεις, εάν δεν αναλάβουμε ενεργό ρόλο στις κοινωνικές διεργασίες, εάν δεν απαντήσουμε στην επίθεση που δεχόμαστε θα βρεθούμε σε μια πραγματικότητα που δεν μας χωράει. Τώρα είναι η ώρα να παλέψουμε για το αδύνατο, για να μην βρεθούμε αντιμέτωποι με το αδιανόητο. Άμεσο καθήκον μας είναι η ανασυγκρότηση των διαδικασιών του συλλόγου, η ενίσχυση της δημοκρατίας από τα κάτω, με την ουσιαστική συμμετοχή και εμπλοκή όλων μας. Παράλληλα, είναι αναγκαία η ανασυγκρότηση και ουσιαστικός συντονισμός του Φοιτητικού Κινήματος με δημοκρατικούς όρους, εν όψη της σκληρής επίθεσης στο δημόσιο πανεπιστήμιο που ετοιμάζει η κυβέρνηση. Σε συλλογικά προβλήματα δεν χωράνε ατομικές λύσεις. Αντίθετα η ιστορία έχει δείξει ότι οι συλλογικοί αγώνες που εκφράζουν την μαζική ανυπακοή και αγανάκτηση των από κάτω μπορούν να καθορίζουν τις εξελίξεις, μπορούν να επιβάλουν το συμφέρον της πλειοψηφίας μπορούν να είναι νικηφόροι!

ΑΝ.Α.ΔΡΑΣΗ -

                Αριστερή Ενότητα

Κλειστόν λόγο Μνημονίου

ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΔΕΥΤΕΡΑ 11 ΑΠΡΙΛΗ – ΑΜΦ 24 MAΘΗΜΑΤΙΚΟΥ –

ΣΤΙΣ 13:00

ΟΜΙΛΗΤΕΣ:

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΜΠΑΛΤΑΣ (Καθηγητής ΕΜΠ)

ΕΦΗ ΚΑΛΑΜΑΡΑ (Καθηγήτρια Μέσης Εκπαίδευσης, μέλος Π.Γ. ΣΥΝ)

2πρ Μαθηματικού

ΑΝ.Α.ΔΡΑΣΗ Πληροφορικής 

Αρ.Εν. Φυσικού