Αλαίν Μπαντιού: Η πολιτική και η κρίση

Εκδήλωση  του  Ιδρύματος  Ρόζα Λούξεμπουργκ  και  της  Αριστερής  Ενότητας :

Η  πολιτική  και  η  κρίση

Ομιλητής :  Αλαίν Μπαντιού, φιλόσοφος, 

καθηγητής στο European Graduate School, 

πρώην κάτοχος της έδρας Φιλοσοφίας στο Ecole normale superieure

Σάββατο 25/1 και ώρα 19:00 Νομική σχολή Αθηνών αίθουσα 1

Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργ - Αριστερή Ενότητα

Ανακοίνωση για την απόρριψη της υποψήφιας κοσμήτορος απ το Συμβούλιο Ιδρύματος

Ο τρόπος με τον οποίο το Συμβούλιο Ιδρύματος του ΕΚΠΑ αποφάσισε να απορρίψει την μόνη υποψηφιότητα της Ε. Καραμαλέγκου για τη θέση της κοσμήτορος στη Φιλοσοφική Σχολή, αποτελεί μια συνέχεια τόσο της όλης λογικής για το πανεπιστήμιο, που εισάγει ο νόμος Διαμαντοπούλου/Αρβανιτόπουλου, όσο και του τρόπου με τον οποίο συγκροτήθηκε το ΣΙ, μέσα από διαδικασίες πλήρως απονομιμοποιημένες και διάτρητες. Η απόφαση αυτή, πέρα από θέματα νομιμότητας για το ποιες είναι οι αρμοδιότητες του ΣΙ, προκαλεί και οργή αφού απέρριψε μια υποψηφιότητα όχι λόγω έλλειψης προσόντων αλλά διότι αρνήθηκε να παραχωρήσει δήλωση μετάνοιας για την εναντίωσή της στο νόμο. Για λόγους δηλαδή πολιτικών φρονημάτων.

Στην κυρίαρχη αφήγηση βέβαια η ύπαρξη οποιασδήποτε πολιτικής τοποθέτησης εντός του πανεπιστημίου, πέρα από αυτήν της επιχειρηματικότητας και των συμφερόντων της αγοράς, δεν είναι απλά περιττή αλλά και κάτι το οποίο θα πρέπει να εκδιωχθεί. Ακόμα περισσότερο οποιαδήποτε φωνή αντίστασης στα σχέδια τους, αγώνα και ελευθερίας θα πρέπει να κατασταλεί προκειμένου να εμπεδωθεί το ιδεολόγημα «του νόμου και της τάξης», το οποίο έχει μετατραπεί σε βασικό εργαλείο για την κυβέρνηση. Γιατί κατά τ’ άλλα το success story δεν αποδίδει. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του αγώνα των εργαζομένων του ΕΚΠΑ για τις ζωές τους αλλά και την προάσπιση του χαρακτήρα του δημόσιου και δωρεάν πανεπιστημίου και του τρόπου με τον οποίο κατασυκοφαντήθηκε απ την κυβέρνηση και τους μηχανισμούς της αλλά και της επίθεσης που δέχτηκε το αυτοδιαχειριζόμενο κυλικείο στην ΑΣΟΕΕ απ τις πρυτανικές αρχές. Ακριβώς αυτήν την αντίληψη φέρουν τόσο τα Σ.Ι. ως δομές όσο και οι άνθρωποι που τα απαρτίζουν και τέτοιοι μόνο άνθρωποι είναι «ικανοί» να στελεχώσουν και την υπόλοιπη διοίκηση.

Μέλημά μας δεν είναι μόνο να υπερασπιστούμε τα όποια κεκτημένα δημοκρατικής λειτουργίας κόντρα στη νεοφιλελεύθερη αντίληψη για τη γνώση και το ρόλο των πανεπιστημίων. Η επέμβαση αυτή από μεριάς του ΣΙ προφανώς είναι και μια προσπάθεια κανονικοποίησης της λειτουργίας τους και του αυταρχικού μοντέλου διοίκησης. Τα ΣΙ όμως θα κληθούν άμεσα να επικυρώσουν και τους πρότυπους εσωτερικούς κανονισμούς λειτουργίας των ιδρυμάτων μέσω της σύστασης του νέου Οργανισμού. Οι κανονισμοί αυτοί προβλέπουν μέσα σε άλλα και το σπάσιμο των ενιαίων πτυχίων, την εισαγωγή κύκλων σπουδών, την επιβολή διδάκτρων και την ουσιαστική κατάργηση των συγγραμμάτων. Ακόμα λοιπόν κι αν οι δεσμεύσεις του υπουργείου για επαναπρόσληψη των εργαζομένων είναι πραγματικές, είναι σίγουρο ότι το κόστος θα μετακυλήσει στις πλάτες των φοιτητών. Θα πρέπει λοιπόν το αγωνιστικό δυναμικό εντός της πανεπιστημιακής κοινότητας να διευρυνθεί και να αναπτυχθεί σε ένταση.

Καθοριστικός βέβαια παράγοντας είναι αυτός της συγκρότησης ενός μαζικού φοιτητικού κινήματος που θα μπορεί και να επανορίζει με θετικό τρόπο το πανεπιστήμιο στη σκοπιά των αναγκών μας και αυτών της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Σε αυτή τη διαδικασία θεωρούμε απαραίτητο τον εκδημοκρατισμό των διαδικασιών του κινήματος στον άξονα της συμμετοχής. Επίδικο ακόμα αποτελεί η διαμόρφωση μιας καθημερινότητας εντός των σχολών που θα συγκρούεται με τον ατομικό δρόμο και την εντατικοποίηση, θα ιεραρχεί ψηλά τη συλλογικότητα, θα συνδέεται με την κοινωνία, τις ανάγκες της και τους πολύμορφους αγώνες που δίνει και θα φέρει τα σπέρματα της νέας κοινωνικής οργάνωσης που επιθυμούμε και ενός δημοκρατικού μοντέλου για μια κοινωνία χωρίς μνημόνια, ρατσισμό, σεξισμό και φασισμό. Θα πρέπει λοιπόν πέρα απ τη συνέχιση των αγώνων που έχουμε δώσει το προηγούμενο διάστημα (εναντίωση στο νόμο και τα ΣΙ, σχέδιο Αθηνά, απεργία εργαζομένων), να καταφέρουμε να τους συνδέσουμε με το συνολικό κίνημα ανατροπής.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΩΝ: Ο ρόλος ατόμων και συλλογικοτήτων ενάντια στο ψηφιακό πανοπτικόν

Υποδεχόμενοι το 2014 ως έτος ελπίδας και ανατροπής

του Ζαχαρία Τριγάζη

Το 2013, το τέταρτο μνημονιακό έτος, έφυγε. Τέταρτο έτος λεηλασίας των εισοδημάτων, των εργατικών δικαιωμάτων και των δημοκρατικών κοινωνικών κατακτήσεων. Τέταρτο έτος υπονόμευσης, αποδυνάμωσης και συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους.

Μία καταστροφική διαδικασία που φέρνει τεράστια ποσοστά ανεργίας, που οδηγεί σε κατάρρευση τα μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα και την αιμορραγία προς το εξωτερικό ανθρώπινου δυναμικού με τη σε μαζική κλίμακα μετανάστευση των νέων επιστημόνων. Και έχουμε μια κυβέρνηση και έναν πρωθυπουργό που αφηγούνται την επιτυχία (success story) πάνω σε κοινωνικά συντρίμμια τη στιγμή που συντελείται η μεγαλύτερη μεταπολεμικά αποεπένδυση για την κοινωνία και τη χώρα.

Μισώ την Πρωτοχρονιά! (μετα-εορταστικό κείμενο της αρ.εν.)

από Αριστερή Ενότητα Φιλοσοφικής

Ο Γκράμσι την 1η Ιανουαρίου 1916 έγραφε στην τορινέζικη έκδοση της εφημερίδας Avanti! «Κάθε πρωί, καθώς ξυπνώ άλλη μια φορά κάτω από το πέπλο του ουρανού, νιώθω πως για μένα είναι πρωτοχρονιά. Γι΄ αυτό μισώ τις πρωτοχρονιές με καθορισμένη ημερομηνία, που μετατρέπουν τη ζωή και το ανθρώπινο πνεύμα σε μια εμπορική επιχείρηση, με τον ωραίο τους απολογισμό, με τον ισολογισμό τους και την πρόβλεψη για το νέο διαχειριστικό έτος. Ακυρώνουν την αίσθηση της συνέχειας της ζωής και του πνεύματος. Καταλήγει κανείς να πιστεύει πραγματικά ότι μεταξύ των ετών υπάρχει συνέχεια, κι ότι ξεκινά μια νέα ιστορία, και βάζει κανείς στόχους, και μετανιώνει για τις αστοχίες κτλ κτλ. Αυτό είναι ένα γενικότερο σφάλμα των ημερομηνιών».

Βέβαια ακόμα και χωρίς την παρέμβαση του Γκράμσι ο καθένας και η καθεμία μπορεί να κατανοήσει το επίπλαστο εορταστικό κλίμα των ημερών μας. Αρκούν το success story της κυβέρνησης, μια αφήγηση απόσταγμα του τεχνοκρατισμού σύμφωνα με τον οποίο κάποιοι θετικοί δείκτες και αριθμοί αρκούν για να καλύψουν τα φαινόμενα εξαθλίωσης της κοινωνίας από την πολιτική των κυρίαρχων, αλλά και η εικόνα των γειτονιών της Αθήνας υπό τα λαμπιόνια και τα βεγγαλικά του Καμίνη  από τη μία και τους χιλιάδες αστέγους και ανέργους από την άλλη σε έναν δημόσιο χώρο που συνεχώς περιορίζεται μετά τα πογκρόμ εναντίον μεταναστών, την επίθεση σε ελεύθερους κοινωνικούς χώρους και καταλήψεις στέγης αλλά και τονσυνολικό εκφασισμό της κοινωνίας που προωθείται απ την κυβέρνηση και κεφαλαιοποιείται σε ένα βαθμό από τη ναζιστική δράση της Χ.Α. Και σίγουρα όλο αυτό το σκηνικό δε μπορούν να το αντιστρέψουν ούτε τα πλεκτά πουλόβερ στους κορμούς των δέντρων απ τους ατενίστας ούτε «η λευκή νύχτα» των αφεντικών που κράτησε τους-ις εργαζόμενους-ες στα καταστήματα ως τις 11:00 το βράδυ της 28^ης του Δεκέμβρη, σα μια πρόβα εργασιακής καταπίεσης στη μεγάλη φιέστα των μνημονίων. Άλλωστε «δε μας λείπουν οι ώρες για να ψωνίσουμε αλλά οι ώρες και τα φράγκα για να ζήσουμε».

Πλαίσιο Ανάδρασης – ΑρΕν, Γενική Συνέλευση 17/12

Δεν καλούμαστε να διαχειριστούμε την ήττα αλλά να διαμορφώσουμε τους όρους της νίκης!

Ενώ μπαίνουμε στην 15^η εβδομάδα που οι απεργοί-εργαζόμενοι-ες του ΕΚΠΑ καλούνται να συνεχίσουν τον δίκαιο αγώνα για τις ζωές τους και το πανεπιστήμιο, παράλληλα εντείνεται η πίεση απ τη μεριά του κράτους και αντιδραστικών μερίδων της πανεπιστημιακής κοινότητας. Στο εσωτερικό του πανεπιστημίου, η τελευταία συνεδρίαση της Συγκλήτου του ΕΚΠΑ αποφάσισε πως οι δεσμεύσεις του Αρβανιτόπουλου αρκούν για να επιστρέψουν οι εργαζόμενοι-ες στις δουλειές τους ακόμα κι αν επί της ουσίας παραμένουν απολυμένοι-ες και ανακοίνωσε την έναρξη των μαθημάτων από τη Δευτέρα 16/12. Σε αντίθεση με τη στάση της Συγκλήτου και παρά τις πιέσεις του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, η Γενική Συνέλευση των εργαζομένων αποφάσισε τη συνέχιση της απεργίας. Και αυτό ακριβώς γιατί δεν τρέφουν αυταπάτες για την εγγύηση και τη φερεγγυότητα μιας ακροδεξιάς κυβέρνησης που καθημερινά καταπατά το σύνταγμα και τις τυπικές διαδικασίες της αστικής δημοκρατίας. Ακόμα περισσότερο δε μπορούν να εμπιστευτούν μια κυβέρνηση που παράλληλα με τις εγγυήσεις της διώκει τον πρύτανη για παράβαση καθήκοντος επειδή η Σύγκλητος έπραξε το αυτονόητο, ανέστειλε τη λειτουργία του ιδρύματος λόγω αδυναμίας λειτουργίας χωρίς το διοικητικό προσωπικό. Παράλληλα και σύμφωνα με την ολοκληρωτική επιλογή της κυβέρνησης να στοχοποιεί και να ποινικοποιεί τους κοινωνικούς και εργατικούς αγώνες (διώξεις και ποινιοκοποίηση του κινήματος των Σκουριών στη Χαλκιδική) οι εισαγγελικές αρχές καλούν τα μέλη της απεργιακής επιτροπής σε απολογία!; Υπό αυτήν την πίεση και οι εργαζόμενοι-ες αποφάσισαν να σταματήσουν τις περιφρουρήσεις αλλά όχι και τον αγώνα τους!

Κάλεσμα συντονιστικής επιτροπής κατάληψης Πληροφορικής

ΟΛΟΙ στη ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ του Σ.Φ. Πληροφορικής & Τηλ/νιών την ΤΡΙΤΗ

26/11 στη 1μ.μ. και στην ΠΑΝΕΛΛΑΔΔΙΚΗ-ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ για

δημόσια δωρεάν παιδεία ενάντια στις απολύσεις την ΤΕΤΑΡΤΗ 27/11

Πριν καν ξεκινήσει η ακαδημαϊκή χρονιά, η κυβέρνηση ανακοίνωσε 1700 απολύσεις εργαζομένων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ όλης της χώρας. Οι απολύσεις των εργαζομένων διοικητικών οι οποίοι καλύπτουν πολύ σημαντικά πόστα στη λειτουργία των Ιδρυμάτων, θα δημιουργήσουν τεράστια προβλήματα στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Η υπολειτουργία πολλών σχολών και τμημάτων είναι δεδομένη, ενώ σχεδόν βέβαιο είναι και το επ’ αόριστον «λουκέτο» σε πολλά Ιδρύματα λόγω αδυναμίας λειτουργίας. Αναμενόμενη είναι η υποβάθμιση της ποιότητας σπουδών και η χειροτέρευση της φοιτητικής καθημερινότητας, με το κόστος να πέφτει στους φοιτητές και τις οικογένειές τους. Όλα αυτά είναι επακόλουθα της αντιλαϊκής πολιτικής των κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και των εκάστοτε συμμάχων τους (ΛΑΟΣ-XA-ΔΗΜΑΡ), που ψήφισαν και εφαρμόζουν τους νόμους Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου και το «Σχέδιο Αθηνά» που φέρνουν τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ στην καταστροφή, οδηγούν τους εργαζόμενους σ’αυτά σε απολύσεις και κατακρεούργηση μισθών και χειροτερεύουν τους όρους σπουδών για τους φοιτητές Στο ΕΚΠΑ συγκεκριμένα προβλέπεται να βγουν σε διαθεσιμότητα – απόλυση κοντά στους 700 ενώ τους επόμενους μήνες το ίδιο προβλέπεται και για το 40% των καθηγητών! Παράλληλα προωθούνται οι απολύσεις των εργαστηριακών υπαλλήλων, των φυλάκων, των εργαζομένων στις βιβλιοθήκες και άλλων ανοίγοντας το δρόμο για εργολαβίες μέσα στο Πανεπιστήμιο. Με αυτά τα δεδομένα το Ίδρυμα δεν θα μπορεί να πραγματοποιήσει τις βασικές του λειτουργίες, όπως τα εργαστήρια, τα μαθήματα, οι γραμματείες και ένα σωρό άλλα.

Ένας αγώνας για αξιοπρέπεια, για δημοκρατία που θα είναι νικηφόρος!

Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες του ΕΚΠΑ αποφάσισαν τη συνέχιση της απεργίας τους για 11^η εβδομάδα με τους ίδιους όρους και με αίτημα να παρθούν πίσω το μέτρο της διαθεσιμότητας και οι πειθαρχικές διώξεις των μη απογραφέντων. Την ίδια ώρα δημοσιοποιούνται οι λίστες των διαθεσιμοτήτων, με την προχειρότητα και τα λάθη που μας έχει συνηθίσει το υπουργείο και χωρίς τους-ις εργαζόμενους-ες που τέθηκαν σε αργία με διάταξη νομοθετικού περιεχομένου εν μια νυκτί.

Είναι σίγουρο πως με σχεδόν το μισό διοικητικό προσωπικό (ενδεικτικά ένας υπάλληλος στη γραμματεία της Γαλλικής Φιλολογίας θα εξυπηρετεί 3.329 φοιτητές-τριες, χωρίς κανένα υπάλληλο η γραμματεία της πληροφορικής, αδυναμία φύλαξης) οι σχολές δε μπορούν να ξεκινήσουν τη λειτουργία τους παρά μόνο με την επέμβαση των κατασταλτικών δυνάμεων, όπως αρμόζει στον υπουργό Παιδείας Αρβανιτόπουλο, όπως αρμόζει σε μια ακροδεξία κυβέρνηση. Αυτή η κατάσταση γίνεται εμφανής ακόμα και στην απόφαση της Συγκλήτου που εκφράζει την αδυναμία της να ξεκινήσει την ακαδημαική διαδικασία ενώ τα μέλη της υπέβαλαν την παραίτησή τους στη διάθεση του Πρύτανη σε περίπτωση που η κυβέρνηση επιχειρήσει να επέμβει με τα ΜΑΤ προκειμένου να καταστείλει το δίκαιο αγώνα των εργαζομένων και όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας.

Αρβανιτόπουλε άκου το καλά, κανένας εργαζόμενος χωρίς δουλειά

Έξω από τον «φανταστικό κόσμο» της κυβέρνησης και του «success story» η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική: η ανάκαμψη που ευαγγελίζονται στην κυβέρνηση δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι δύο εκατομμύρια άνεργοι (στους νέους τα νούμερα αγγίζουν το 70%), το τσάκισμα των μισθών και των συντάξεων και μια καταστροφική πολιτική που παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμά της.

Η συνολική επίθεση που εξαπολύει η κυβέρνηση τα τελευταία 3 χρόνια ενάντια στην κοινωνία, εξειδικεύεται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με τον νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου και το σχέδιο Αθηνά. Η εν εξελίξει εκπαιδευτική αναδιάρθρωση/μεταρρύθμιση, που προχωρά συναντώντας την αντίσταση της ακαδημαϊκής κοινότητας τόσο στη διαδικασία συγκρότησης των Συμβουλίων Διοίκησης πέρυσι το φθινόπωρο (όπου τελικά εκλέχθηκαν με ηλεκτρονική ψηφοφορία-πλήρως απο νομιμοποιημένα) όσο και στην συγχώνευση τμημάτων και σχολών και την επανασχεδίαση του ακαδημαϊκού χάρτη για ΑΕΙ-ΤΕΙ με το σχέδιο Αθηνά, στοχεύει τώρα στην συρρίκνωση του διοικητικού προσωπικού των πανεπιστημίων και ΤΕΙ με την απόλυση 1.349 διοικητικών υπαλλήλων από 8 μεγάλα ιδρύματα της χώρας, με κυρίως πληττόμενα το ΕΚΠΑ και το ΕΜΠ. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην 9η εβδομάδα απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων που διεκδικούν να μην γίνει καμία απόλυση καθότι είναι σαφές πως χωρίς τους εργαζόμενους τα πανεπιστήμια δεν μπορούν να λειτουργήσουν.

Ο αγώνας των διοικητικών υπαλλήλων είναι αγώνας όλων για το δημόσιο πανεπιστήμιο, ενάντια στην προσπάθεια διάλυσης και ισοπέδωσής του από την κυβέρνηση, είναι αγώνας ολόκληρης της κοινωνίας ενάντια στην εξαθλίωση των ζωών μας και πρέπει να νικήσει. Δεν περιμένουμε τον επόμενο αγώνα για να πέσουμε ηρωικά άλλη μια φορά. Μαζί με τους διοικητικούς παλεύουμε κι εμείς, για αξιοπρεπείς σπουδές, ενάντια στη διάλυση της φοιτητικής μέριμνας, με την εντεινόμενη υποχρηματοδότηση, ενάντια σ’ ένα πανεπιστήμιο – επιχείρηση.

Εμείς λέμε όχι!

Θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε και να οραματιζόμαστε ένα Δημόσιο και Δωρεάν Πανεπιστήμιο όπου η γνώση και η ακαδημαϊκή έρευνα θα παράγονται με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες, και όχι τα κέρδη των επιχειρήσεων, το Πανεπιστήμιο των αναγκών μας. Ένα Δημόσιο και Δωρεάν Πανεπιστήμιο που θα διοικείται από τους καθηγητές, τους φοιτητές και τους εργαζόμενους του και όχι από managers. Ένα Πανεπιστήμιο με γείωση στην κοινωνία που θα υπηρετεί το κοινωνικό σύνολο και θα αποτελεί, όχι χώρο στείρας μάθησης, άλλα ένα ζωντανό κοινωνικό χώρο αμφισβήτησης και δημιουργίας.

Στον μονόδρομο της ατομικής λύσης, εμείς προτάσσουμε τους Συλλογικούς Αγώνες!

Όλοι και όλες στη γενική απεργία την Τετάρτη 6/11 – Στις 11:00 στο Μουσείο